Sibel’in suratını görmeniz lazımdı. Beyaz başlığın içinde öfkeden ve soğuktan kızarmış sıçan gibi bir surat. Tam Ayberk’in yanında dikiliyordum ve onlara tepeden bakıyorduk. Son anda ağaçların arasına kaçan 2 kişi hariç hepsi vurulmuştu ve pusuyu biz kazanmıştık. Ayaklarında kayaklar olduğu için hızlı hareket edemiyorlardı. Şaşkın ve ne yapacaklarını düşünerek bize bakarken,
‘’Çok komik! Sinsiler!’’ dedi Sibel öfkeden durumu hazmedemeyerek.
‘’Sinsiler mi? Uğurlarla iş birliği yapanlar mı söylüyor bunu? İki grup bizi sıkıştıracaktınız değil mi? Ama onları göremiyoruz? Acaba onlarda mı ava gelirken avlandı?’’ dedi Ayberk yüzünde kurnaz bir ifadeyle. O sırada Göktuğ göründü arkamızda ve,
‘’Diğer ikisi de tamam.’’ dedi Ayberk’e. O böyleydi, şov yapmadan sessizce görevi tamamlayıp gelirdi. O
