İkizlerin getirdiği tepsilere baktım, aç olmama rağmen birden benim de tüm iştahım kaçıverdi.
‘’Siz başlayın, Ayberk abinizi alıp geleceğim.’’ dedim ve onları masada bırakıp, Ayberk’in ardından çıktım mekandan. Köşede, kaldırımın kıyısında dikilirken buldum onu. Yanına yaklaştığımda bana yan bir bakış attı kafasını çok çevirmeden. Yaklaşıp kolumu beline doladım hiçbir şey demeden ve kafamı omuzuna koydum. Hava soğuktu. Ayberk de tek kolunu benim sırtıma doladı.
‘’Bazen, beni de başarman gereken bir görevmiş gibi gördüğünü düşünüyorum Çiçek.’’ dedi yüzüme bakmadan.
‘’Babana benzeyeceğimi düşünerek kabul ettiğin bir görev gibi hissediyorum.’’ Böyle düşünmesine rağmen bana hiç belli etmemişti. Ve şimdi beni sarmalayan kolu hala sevgi ve koruma sunuyordu bana.
‘’Eğer içinde bana karşı ge
