The game for supernaturels

18

Na het dessertje ben ik direct, met een vol buikje, naar mijn kamer gegaan. Met een vol gevoel poets ik mijn tanden en kruip ik onder de dekens. Waarom heb ik ook weet zo veel gegeten? Ho ja dat is waar, het kan mijn laatste maaltijd zijn, dus geniet ik er maar van, elke maaltijd.

Kreunend van de buikpijn probeer ik in slaap te vallen wat niet goed lukt.

Na 10 minuten te hebben woelen, voel ik dan gelukkig toch eindelijk mijn ogen dicht vallen, op weg naar een dromenland.

Tringgggg

Zuchtend strek ik mij uit en klik ik mijn alarm uit. Normaal word ik wakker gemaakt door een dienstmeisje van het kasteel, maar ik wou nog eens mijn basis tactieken herhalen.

Ik kleed mij snel in mijn trainingspak en begin met mijn stretchoefeningen.

98

99

100

Eindelijk, klaar met mijn sit-ups.

Ik trek mij recht en zoek achter mijn trainingspop en mijn wapens.

Na met elke wapen, zwaard, dolken-pijl en boog …, te trainen heb ik het gevoel dat ik voorbereid genoeg ben.

'Willen alle deelneemster zich aan het ontbijt bevinden binnen 15 minuten'

Hoor ik door de microfoon die rond heel het kasteel hangen.

Ik loop snel naar de douche om de koude stralen koet over mijn lichaam voel glijden. Erna droog ik mij zo snel mogelijk af en klim ik in mijn wedstrijdleiding.

'Goedemorgen' zeg ik terwijl ik mijn beste vriendinnen een knuffel geven. Beiden zien er zenuwachtig uit waardoor ik hun hand vast pakt en er een geruststellend kneepje in geef.

'Jij ziet er blij en fris uit' merkt Lotte op.

'Ja, ben vroeg opgestaan en heb nog wat getraind, en je weet hoe goed het mij soms doet om al mijn gevoelens te uiten op de pop' antwoord ik lachen en knipoog eens naar Sterre.

'Dan heb jij geluk, ik heb zo veel stress' zegt Lotte met een diepe zucht.

'Vertrouw me, ik heb jullie goed getraind, alles komt goed' zeg ik geruststellend.

Beide knikken ze en ik zie hun spieren langzaam ontspannen.

'Welkom meisjes' zegt de directrice opgewonden, wat kan die vrouw soms zo vervelend zijn, wie is er nu zo blij wanneer er studenten en gewoon levende personen kunnen doodgaan op haar schooldomein. Maar toch antwoord ik zoals alle meisjes in koor 'goedemorgen' terug.

'Vandaag zijn dus de gevechten, we gaan het wat anders aanpakken dan vorige jaren. De tegenstanders worden geloot, dus helemaal aan het lot overgelaten wie tegen wie vecht'

Ze kijk iedereen om de beurt aan en allemaal knikken we braaf.

'Eet dan maar snel jullie ontbijt op, binnen 30 min verwachten wij jullie aan de arena'

Het was drukker dan normaal. Er waren meer mensen, meer kraampjes, meer bewakers.

Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik naar Lotte en Sterre.

'Wat stelt dit allemaal voor, de vorige keer was dit er allemaal nog niet' zeg ik wijzend naar de masse mensen die duwend een plaatsje op de zitjes proberen te bemachtigen.

'Ik weet het niet, misschien komt er iemand speciaal, of zijn er gewoon meer mensen van over het land naar hier kunnen komen' zegt Lotte schouderophalen.

'Ik ben al lang blij dat onze familie plaatsen heeft' zegt Sterre kijkend naar onze familie die allemaal op een rijtje naast elkaar zitten.

'Dames en heren, vampiers, weerwolven en heksen, opnieuw welkom bij De Spelen, vandaag zijn de gevechten. Gisteren is het heel spannend geworden, en na maar zware verliezen zijn er van elke soort 15 meisjes afgevallen, wat de competitieleden sterker maken, en De Spelen interessanter - iedereen op het podium beginnen te gillen, de meisjes/ vrouwen dan, wanneer de presentator naar het publiek knipoogt - wat nog heel speciaal is aan vandaag is niet alleen dat De Spelen deze keer anders gespeeld gaan worden, maar ook dat we een zeer speciale gast in ons midden kunnen verwelkomen. Een daverend applaus voor de enige en echte prins Taylor'

Mijn hart maakt een sprongetje, van angst of iets anders weet ik niet, maar wat ik wel zeker weet is dat de persoon die ik het zicht stapt de prins is waar alle meisjes rond mij voor vechten, en ik zit er middenin.