The game for supernaturels

21

het eten ben ik terug naar mijn kamer geslenterd. Mijn hoofd voelt nog altijd aan alsof het op ontploffen staat. Zuchtend zet ik het bad aan. Ik heb momenteel zo veel nood aan een bad, gewoon even mijn spieren ontspannen en genieten. Dit is ook een van de redenen dat ik niet veel vampier vriendjes heb, ik ben anders. Ik hou van de zon, van een bad, ik kan genieten van de kleinste dingen in leven, terwijl de rest alles graag sober zien. Gelukkig zijn Alex en Marcus anders, ze zijn niet zoals mij, maar ook niet zoals de andere. Ik begrijp wel waarom de andere zo depri zijn, we leven lang en dan zijn de kleine dingen in leven gewoon niet meer zo belangrijk, die vergeet je snel. Maar ik ben nog niet zo oud, dus alles is belangrijk, van het eekhoorntje in de boom tot de familie etentjes. 

Ik hoor met mijn vampier gehoor dat het bad bijna vol gelopen is dus wandel ik op mijn gemakje naar de badkamer en zet de kraan uit. Bloedrode bloemblaadjes verspreid ik over het water, als er iets is dat ik zeker gemeen heb met de algemeen vampier, is dat ik hou van de kleur van bloed, de donkerrode kleur die je helemaal warm maakt vanbinnen. Ik schenk mij een glas O- in en leg me languit in bad. Hier geniet ik van, een lekker warm bad met een goed bloedwijntje.

'Dames, heren en natuurlijk onze geliefde prins, welkom bij weer een deel van De Spelen' roept de presentatoren luid door de microfoon. De eerste keer dat ik die woorden hoorden was ik zo blij dat ik er nog was, maar nu worden ze wel irritant.

Na het bad ben ik samen met Sterre bij Lotte gaan oefenen op dit deel van het spel.

'We zullen het vandaag dus nog eens weer anders aanpakken. Op aanvraag van onze koning zullen we vandaag iets …pikanter aanpakken…'

Zenuwachtig wiebel ik op mijn benen, ik haat die veranderingen.

'.... We zullen deze ronden op leven en dood spelen. Voor die reden mag elke deelneemster nog een tiental minuutjes bij de familie afscheid nemen, voor het geval dat'

Geroezemoes stijft op in het publiek en ik zie mijn familie, samen met de andere familieleden van deelnemers, meegenomen worden naar de ketens, de plek waar al de deelnemers nerveus heen en weer kijken, mompelend en vragend over waarom er ineens bewust monsters mogen sterven.

'Elle!' Hoor ik mam en pap roepen.

Rond mij staan alle meisjes huilend in de armen van hun familie, en nu kan ik hetzelfde doen.

'Mama' roep ik blij maar met een brok in mijn keel. Lachend en huilend laat ik mij in haar armen vallen. Terwijl ze troostende en troste woordjes ik mijn oor fluistert. Ik voel nog een paar armen rond mij geslagen worden en kijk recht in de ogen van papa.

'Pap' erg ik huilend.

'Alles komt oké mijn meisje, je doet het al prima' zegt hij troostend terwijl hij mij een kus op mijn kreun geeft.

Na zo minuten hebben gestaan laat ik mijn ouders los en draai ik mij om naar mijn lieve grote broer, Alex.

'Kom hier zusje' snikt mijn grote broer terwijl hij zijn armen voor mij openhoudt.

'Ik heb je gemist'

'Ik jou ook El, ik jou ook'

'Ik hou van je'

'Ik ook van jou' zegt hij lachend terwijl hij mijn tranen wegveegt.

Na een korte vijftal minuutje te hebben gebabbeld begint er weer muziek door de arena te horen.

Zuchtend worden mijn ouders weer meegenomen en nog een maar traantjes verlaten mijn ooghoeken. Ruw veeg ik ze weg. Ik ben dit spel beu.

'Beste mensen, we gaan weer beginnen. Wilt iedereen terug plaatsnemen op hun plaatsen, want de derde deel van De Spelen beginnen'

En met die woorden gaat de poort van de weerwolven open.