The game for supernaturels

20

Een pijnlijke kreun verlaat mijn mond. Meteen voel ik een hand die mijn hand vastpakt en probeer ik mijn ogen open te doen. Knipperend tegen het felle licht, begin in de ruimte en schimmen te zien.

Ik lig in mijn kamer. Ik draai mijn hoofd om en kijk recht in de bezorgde ogen van Sterre, met achter haar een slapend Lotte. Een klein lachje speelt rond mijn lippen door de aanblik van Lotte, die met haar mond een beetje open, zachtjes snurkt. Maar dan vestigt mijn aandacht zich weer op Sterre.

'Wat is er gebeurt?'

'Je hebt gewoon trouwens, maar wanneer je aan het einde was, viel je flauw. Je had zware verwondingen maar Lotte heeft ze zo goed mogelijk proberen te genezen, je gaat alleen nog een licht litteken hebben aan je been en hand' zegt Sterre met pijn en verdriet in haar ogen.

'Hé, het is niet jouw schuld, dit Spel is gewoon fleur kul. Heb je die prins zelfs gezien?'

'Ja en die "prins" heeft jou wel opgevangen wanneer je flauwviel' zegt Sterre met een duidelijke grijns.

'Wat?! Hoe?' Vraag ik verbaast.

'Ik weet het niet, het is waarschijnlijk een van zijn gaves, je weet wel, iedereen van koninklijk bloed heeft paar coole gaves'

'WoW, dat is.... Vreemd. Waarom zou hij mij helpen?'

'Geen idee, maar het zag er echt schattig uit'

'Elle?' Hoor ik een slapende stem vragen.

'Ja Doornroosje?'

'Je bent wakker, hoe gaat het? Voel je je al wat beter? Ik heb mijn best gedaan met je verwondingen, maar je gaat het nog wel zien, sorry' zegt de nu klaarwakkere Lotte in een ademhaling.

'Goed en geen probleem, al bedankt dat je me hebt geholpen, maar hoelang lig ik hier nu, een uur, 2 uur?'

'Haha meid, een hele dag' antwoord Sterre lachend.

'Wat?! Een hele dag, en de Spelen dan, lig ik eruit?' Vraag ik paniekerig.

'Nee hoor, door de vele verwondingen aan de deelnemers, heeft we prins besloten om een dag te wachten, dus je hebt nog 5 uur voordat de derde gedeelde van dit misselijk makend Spel weet begint' antwoord Lotte mijn vragen.

Een uur later zitten we met alle andere deelnemers die door zijn aan tafel voor het ontbijt, wanneer we directrice er weer heup wiegelend aan loopt.

'Welkom meisjes, zoals jullie zien en sommige nog weten zijn er weer paar meisjes afgevallen, binnen 4 uur begint het denk gedeelde, dus eet goed en ik zie jullie daar. Ha ja welkom aan iedereen die gisteren even buiten westen zijn geweest'

En met die worden wiegelt ze weer weg, in haar gebruikelijke lelijk roze jurk.

'Zijn er veel mensen flauwgevallen?' Vraag ik aan Sterre.

'Ja, na jij nog 6, maar niet zo erg als bij jou, na jou hebben ze de parkoersen aangepast, omdat het ge gevaarlijk was'

'Daar komen ze dan ook wel net iets ge laat mee'

'Dat is waar Elle, maar ik ben blij dat je weer beter bent'

En ze knijpt eens bemoedigend in mijn hand.

'Hoe is het eigenlijk bij jullie gegaan?' Vraag ik wanneer mij te binnen schiet dat ik dat nog helemaal niet weet.

'Goed, ik was er direct over, zonder schrammetje' zegt Sterre trots.

'Wat had ik nu ook anders verwacht' zeg ik lachend.

'En bij jij Lotte?'

'Slecht' zegt ze enkel.

'Hoezo?'

'Ik was aan het verliezen wanneer mijn tegenstander ineens vlak voor de finish viel e-en dood g-ging'

Ik pak bemoedigend naar hand vast.

'Mijn ouders waren zo boos dat ik bijna verloor en dan weer zo blij met wat er met dat meisje is gebeurt'

'Het komt wel goed Lotte, de delen die nu komen ben jij voor gemaakt' zeg ik geruststellend.

Lotte heeft dan wel geluk maar ik helemaal niet, als er iets is wat ik niet kan, is het snel nadenken en handelen, zeker bij proefstukken.

Dit kan misschien mijn eind worden.