The game for supernaturels

14

De volgende ochtend word ik vermoeid wakker. Ik heb bijna niet geslapen. Ik ben gisterenavond vroeg in bed gekropen, zoals aangeraden door de directrice, maar ben niet in slaap gevallen. Ik heb heel de avond liggen piekeren over het feit dat ik mijn familie misschien nooit meer ga zien.

Kreunend stap ik uit bed. Het is nog maar 6 uur. Om 14 uur beginnen De Spelen maar we moesten al vroeg op om nog wat te trainen voordat we in de ring gaan staan. We weten nog niet of het vandaag conditie of gevechten zijn, dat horen we maar vlak voor we in de arena stappen.

Ik zet de douche aan en stap er onder. Na een 10tal minuutjes stap ik er onderuit en kleed ik mij aan. Iedereen moet ook zwarte broek dragen met een T-shirts in de kleur van je groep. Ik heb dus een rode T-shirt aan. De weerwolven een gelen en de heksen een groenen. Wanneer ik helemaal klaar ben ga ik naar beneden, richting de eetkamer. In de eetkamer zie duidelijk de groepen. De weerwolven zitten allemaal samen, net als de heksen en de vampiers.

Ik zie Lotte en Sterre naar mij lopen en slaan beiden een arm rond mij heen, waardoor wij in een groepsknuffel belanden.

'We gaan het goed doen, allemaal en we zien elkaar terug, hier.' Zegt Lotte bemoedigend.

'Beloofd' antwoord Sterre.

'Beloofd' zeg ik nu.

We zijn nu 40 minuten verder. Iedereen staat ingedeeld in zijn groepen. Onze monitor legt de training uit. We moeten eerst 5 kilometer lopen, dan een hoogte parcours doen op uithoudingsvermogen op te eindigen met paar dril oefeningen.

Uitgeput laat ik mij zakken op de grond. De 5 km lopen ging vlotjes door de trainingen die ik van Sterre heb gekregen. Het hoogste parkoer was simpel, ik vond het zelfs tof maar de dril oefeningen waren net iets te veel. Na 100 situps en 150 keer pompen ben ik dood, zover ik nog doder kan zijn.

Het is nu 12 uur dus we moeten gaan eten om ons dan in onze vechtkledij te hijsen en ons klaar te stellen.

Na paar zakken 0- te drinken, waardoor ik helemaal vol zit, word ik begeleid naar mijn kamer om mij om te kleden. Tijdens het eten hebben ik, Lotte en Sterre gesproken over onze training. De training van Sterre ging kei goed, wat de verwachten was. Die van Lotte ging blijkbaar iets minder goed, maar ze was gelukkig nog niet het slechtste van de heksen.

Aangekomen in mijn kamer kleed ik mij snel om. Ik heb een leren broek aan in het zwart met daar een rode vest, ook in het leer. Mijn bruin haar zit in een hoge staart en ik krijg een bandje om, om mijn medische toestand bij te houden. 

'Dames en heren, welke bij de 100 ste editie van De Spelen' roept de presentator door de microfoon.

Ik zoek achter de tralies mijn familie op en zie ze op de eerste rij zitten. Mama ziet er gestrest uit en papa zit in gesprek met oma en opa. Als ik verder kijk zie ik Alex zitten met een pakje popcorn, ik kan een lach niet onderdrukken, ik heb een rare broer, nu gewoon popcorn eten terwijl zijn zus in een arena mee gaat strijden. Ik voel Sterre en Lotte raar naar mij kijken en wijs naar Alex. Ik zie dat ze mijn vinger volgen met hun blik en wanneer ze Alex zien beginnen ze ook te grinniken. Ik kijk zelf terug naar Alex en zie dat hij in gesprek is met Marcus. Hij ziet er goed uit, beter dan de vorige keer dat ik hem gezien had. 

Heel misschien voel ik nog een beetje voor hem, maar dat is denk ik normaal, hij was mijn grote eerste liefde. Terwijl ik naar hem kijk, zeg maar staar, draait hij zijn hoofd naar mij en kijken we even in elkaars ogen. Ik zie verschillende emoties door zijn ogen gaan, woede, liefde, verdriet, spijt ... maar mijn gedachten worden onderbroken door de presentator die verder gaat.

'Nu jullie allemaal zitten, laten we beslissen wat het vandaag gaat worden.'

Alle camera's volgen hem naar een rad waar maar twee dingen op staat: conditie, gevecht. De presentator draait aan de rad.

'Wel beste mensen, het blijkt dat het Spel van vandaag conditie is. Laten we beginnen.'

En met die woorden gaat het luik van de weerwolven open.