The game for supernaturels

13

Ik word met een bonzend hoofd wakker. Ik voel mijn vampier tanden in mijn onderlip drukken en rol uit bed. Eenmaal uit bed, slof ik naar het kleine koelkastje in mijn kamer. Ik haal er een zak 0- uit en drink hem gulzig leeg. Dat probleem is dan ook opgelost, denk ik wanneer ik mijn pijnlijke tanden weer voel intrekken. Ik heb gisteren niks meer gegeten nadat ik had gehoord dat de Spelen vervroegd gaat beginnen. Ik ben net als alle andere meisjes naar mijn kamer gevlucht en ben na een lange avond dan toch uiteindelijk in slaap gevallen. 

Vermoeid stap ik voor de spiegel en zie dat ik er dood uit zie.

(? Haha snap je hem ... dood er uit zien ... ze is een vampier... Haha.

Oké nu verder met het verhaal)

Ik doe mijn ochtendroutine dat bestaat uit douche, aankleden, haar drogen en een beetje make-up aan doen. Ik zie dat ik nog 10 minuten over heb en stap op

Mijn gemak naar de living waar ik Sterre en Lotte zie zitten, samen met een paar andere meisjes.

'Elle, je bent er eindelijk. Het duurde weer lang voordat je er bent. Klaar om je ouders te zien, ikke wel, ik kan niet wachten. En dan de Spelen, OMG ik heb zo veel stress en ...'

'Rustig Sterre, ik ben nog niet zo lang wakker' zeg ik terwijl ik een geeuw probeer te onderdrukken.

Nu komt ook Lotte aangelopen en wanneer ze haar mond wil opendoen ben ik haar voor en leg met mijn snelle vampier achten een hand op haar mond.

'Als je net als Sterre zo veel en snel gaat praten, zo vroeg op de ochtend, mag je wachten tot na het ontbijt. Ja ik weet dag ik mijn ouders ga zien en dat iedereen kei blij is en ja ik weet dat de Spelen gaan beginnen maar als ik nu niet nog wat eet ben ik al dood voor ik alles kan meemaken' zeg ik terwijl ik tijdens mijn zegje Lotte een beetje schuldbewust zie kijken.

Na mijn uitleg haal ik mijn hand van haar mond waarna ze direct begint te lachen. Nu begint ook Sterre te lachen terwijl ze mij meesleuren naar de keuken.

'Jij met je vamierhumeurtje toch altijd in de ochtend' zegt Sterre door het lachen heen.

Na nog een zak bloed en een croissant komt de directrice binnen.

'Ik zie dat iedereen gegeten heeft, dat is goed want binnen...' ze kijkt even op haar horloge. ' ...5 minuten arriveren jullie familie. We willen jullie vragen dat jullie je beleefd gedragen en na de middag verder gaat trainen voor de grote dag morgen. De trainingen zullen buiten plaats vinden zonder leerkracht deze keer dus zorg ervoor dat je zelf al je spullen mee hebt.'

Zo eindigt de directrice haar speech waarna ze terug door de deur verdwijnt. Niet veel later staat alle meisjes mooi in nette kleren in den rij te wachten op de gasten.

Wanneer de eerste gasten arriveren beginnen onze manieren te vervagen en lopen er rond mij allemaal meisjes in de armen van hun familie. Ik mijn ooghoek zie ik ook Sterre lopen naar Ada, haar zus die een jaar jonger is, en ze vallen knuffelend en lachen op de grond. Ik zie haar ouders naar mij lachen en knik eens lachen terug. Ik kon het altijd al goed met hun vinden, ze zijn als tweede ouders voor mij. Na ongeveer 4 minuten sta ik nog steeds te wachten tot ik een heel bekend iemand mij hoor roepen.

'Eyy sis!' Roept niemand minder dan Alex en voor dat ik het weet vlieg ik door zijn armen in de lucht.

'Ik heb je nog niet zo lang geleden gezien, vanwaar dit enthousiasme?' Vraag ik terwijl ik hem vastpak.

'Mag dat niet of zo, ik hou gewoon zo veel van jou dat die paar dagen apart te veel waren' zegt Alex terwijl hij mij dichter tegen zich aan duwt.

Ik weet dag het deels gelogen is. Hij wil alleen dat ik minder zenuwachtig ben voor morgen en hij wil mij waarschijnlijk niet kwijt waardoor hij wanhopig dicht bij mij wil blijven om mij te beschermen. Wat jammer genoeg bij de Spelen niet lukt. 

'Kijk hoe schattig liefje' hoor ik iemand achter ons zeggen.

Ik maak mij los van Alex en vlieg in de armen van mama en papa. Lachen geeft mijn papa mij een kus op mijn hoofd terwijl mama mij nog eens in haar armen neemt. Achter hun staan oma en opa met mijn tante, nonkel en neefjes en nichtjes.

Ik ben zo blij dag iedereen er is, want als dit mijn laatste paar dagen zouden worden, wil ik dat het gebeurt terwijl ik mijn familie rond mij heb die mij steunen.

Maar bij deze gedachten voel ik mijn maag omdraaien.

Ik ga dit misschien niet overleven.