My Twin Miyuri's Revenge (SPG)

Pananakit

CHAPTER 2

Isang araw, isang liham ang dumating sa tahanan ng mga Jones. Ito ay mula sa pamilyang McDowell, isa sa mga pinaka-impluwensyal na pamilya sa Baguio. Nakasaad sa liham na nais ng pamilyang McDowell na ipagkasundo ang kanilang anak na si Zayd kay Miyuki. Hindi na ito bago sa kanilang mga magulang, sina Mr. JayMark at Mrs. Angelina Jones, na matagal nang nag-iisip ng magandang kinabukasan para sa kanilang anak na si Miyuki.

Habang binabasa ni Mrs. Angelina ang liham, hindi niya mapigilang makaramdam ng excitement. "JayMark, this is a great opportunity for Miyuki. The McDowells are a well-respected family," sabi niya habang ipinapasa ang liham sa kanyang asawa.

"Opo, Angelina. I think this is a good match for our daughter. It's time for her to settle down," sagot ni Mr. JayMark, na labis din ang kagalakan sa balita.

Agad nilang ipinaalam kay Miyuki ang tungkol sa kasunduan. Sa kabila ng pagkabigla, hindi maitago ni Miyuki ang kanyang kasiyahan. Para sa kanya, ito'y parang isang katuparan ng kanyang mga pangarap. "Talaga po, Mama? Ipagkakasundo niyo po ako kay Zayd McDowell?" tanong niya na may halong saya at kaba.

"Oo, anak. This is a wonderful chance for you. You'll be marrying into a good family," tugon ni Mrs. Angelina habang hinahaplos ang buhok ng anak.

Nang gabing iyon, hindi makatulog si Miyuki sa sobrang kasiyahan. Palagi niyang pinapangarap ang isang maganda at masayang buhay may asawa. Sa isip niya, si Zayd ang sagot sa kanyang mga panalangin. Alam niyang kilala ang pamilyang McDowell sa kanilang kabutihan at karangalan, at naramdaman niyang magiging maganda ang kanilang pagsasama.

Ilang araw ang lumipas, dumalaw si Zayd sa kanilang bahay upang pormal na makilala si Miyuki. Sa unang tingin, si Zayd ay may kakaibang dating at karisma. Siya ay matangkad, may magandang pangangatawan, at may mga matang puno ng lihim. "Nice to meet you, Miyuki," sabi ni Zayd habang nakangiti at iniabot ang kanyang kamay.

"It's a pleasure to meet you too, Zayd," sagot ni Miyuki na may halong pagkamahiyain at excitement.

Sa simula, naging maganda ang kanilang pag-uusap. Si Zayd ay magalang at puno ng alindog, na lalong nagpaibig kay Miyuki. Hindi niya namalayan ang mga lihim na dala ng kanyang magiging asawa. Para kay Miyuki, si Zayd ay isang prinsipe na magdadala sa kanya sa isang masayang buhay.

Ngunit sa kabila ng mga ngiti at mga magagandang salita, may nararamdaman si Miyuri na tila may kakaiba sa kasunduang ito. Sa kanilang lihim na usapan, ipinahayag niya ang kanyang agam-agam kay Miyuki. "Sigurado ka ba dito, Miyuki? Kilala mo ba talaga si Zayd?" tanong ni Miyuri, puno ng pag-aalala.

"Oo naman, ate. Hindi naman kami ipagkakasundo kung hindi sila sigurado sa kanya, 'di ba?" sagot ni Miyuki na puno ng tiwala sa desisyon ng kanilang mga magulang.

"Natatakot lang ako na baka may hindi ka nakikita," ani Miyuri na pilit ikinukubli ang kanyang kaba para sa kapatid. Ngunit sa kabila nito, sinubukan niyang respetuhin ang desisyon ni Miyuki, umaasang magiging tama ito sa huli.

Habang lumalapit ang araw ng kanilang kasal, naging abala ang lahat sa paghahanda. Si Miyuki ay abalang-abala sa pagpili ng kanyang damit pangkasal, at palaging kasama si Miyuri sa kanyang mga pamimili. Sa kabila ng kasiyahan, may mga gabing hindi mapakali si Miyuri. Nag-aalala siya para sa kapatid, ngunit umaasa na magiging maayos ang lahat.

Dumating ang araw ng kasal. Isang marangyang seremonya ang inihanda para kina Miyuki at Zayd, na dinaluhan ng kanilang pamilya at mga kaibigan. Sa kanyang puting bestida, si Miyuki ay tila isang diwata sa kanyang kagandahan. Sa altar, naghihintay si Zayd, na tila isang larawan ng perpektong lalaking pinapangarap ng marami.

Sa mga sandaling iyon, si Miyuki ay puno ng pag-asa at pagmamahal. Sa wakas, magkasama na sila ni Zayd sa iisang landas, at siya'y handang harapin ang buhay bilang asawa nito. Ngunit sa likod ng kanyang ngiti, hindi niya alam ang mga pagsubok na kanyang haharapin sa piling ni Zayd.

Habang umaandar ang kanilang kasal, si Miyuri ay tahimik na nanonood, umaasa na ang kasunduang ito ay magdadala ng tunay na kaligayahan para sa kanyang kapatid. Sa kabila ng kanyang mga pangamba, siya'y naniniwala na ang pagmamahalan at pagtitiwala ang susi sa tagumpay ng anumang relasyon.

Nagsimula ang kanilang pagsasama sa mga ngiti at magagandang alaala. Ngunit unti-unti, lumabas ang tunay na ugali ni Zayd. Madalas na abala ito sa kanyang mga negosyo at tila hindi nagbibigay ng sapat na oras kay Miyuki. Sa bawat araw na lumilipas, unti-unting nararamdaman ni Miyuki ang malamig na trato ni Zayd.

Hindi nagtagal, naging mas mahirap ang sitwasyon. Nagsimulang maranasan ni Miyuki ang pisikal at emosyonal na pang-aabuso mula sa kanyang asawa. Sa kabila ng sakit at hirap, pinili niyang manahimik. Para kay Miyuki, ang pagmamahal niya kay Zayd ang dahilan ng kanyang pagtitiis. Naniwala siya na balang araw ay magbabago rin ito at makikita ang tunay niyang pagmamahal.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi kayang ikubli ni Miyuki ang lahat mula sa kanyang kakambal. Isang gabi, habang tahimik na naglalakad sa kanilang hardin, nahulog ang kanyang luha. Hindi na niya kayang itago ang sakit na dinaranas mula sa kamay ng taong minahal niya. Napansin ito ni Miyuri at agad siyang lumapit sa kanyang kapatid. "Miyuki, anong nangyayari? Bakit ka umiiyak?" tanong ni Miyuri, puno ng pag-aalala.

"Okay lang ako, ate," pagsisinungaling ni Miyuki habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

"Hindi ako naniniwala. Tell me the truth, please," pakiusap ni Miyuri habang hawak ang mga kamay ng kanyang kapatid.

Sa mga sandaling iyon, napagtanto ni Miyuki na hindi niya kayang mag-isa sa laban na ito. Kailangan niyang ipagtapat kay Miyuri ang lahat ng kanyang nararamdaman at ang sakit na kanyang dinaranas. "Miyuri, hindi okay ang lahat," simula ni Miyuki habang nakatingin sa mga mata ng kanyang kakambal.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Miyuri na nag-aalab ang mga mata sa pag-aalala.

"Si Zayd... hindi niya ako mahal. Madalas niya akong sinasaktan, ate," sa wakas ay ipinaalam ni Miyuki ang katotohanan.

Sa pag-amin ni Miyuki, biglang nag-init ang dugo ni Miyuri. Hindi niya lubos maisip na ang lalaking ipinagkatiwala ng kanilang mga magulang kay Miyuki ay magagawa ito. "You don't deserve this, Miyuki. We have to do something about it," sabi ni Miyuri na puno ng determinasyon.

"I don't know what to do, ate. Natatakot ako," ani Miyuki na tila walang lakas na harapin ang sitwasyon.

"Basta nandito ako para sa'yo, hindi kita pababayaan. Hindi natin ito hahayaan na magpatuloy pa," pangako ni Miyuri habang niyayakap ang kanyang kapatid.

Sa gabing iyon, nabuong muli ang samahan ng kambal. Sa kabila ng mga pagsubok na kanilang hinaharap, handa silang harapin ito ng magkasama. Ang kanilang pagkakapatiran at pagmamahalan bilang magkakambal ang magsisilbing sandigan upang malampasan ang mga hirap na dala ng kasunduan at pag-aabuso. Sa paglipas ng oras, napatunayan nila na sa kabila ng sakit at luha, ang tunay na pagmamahalan at pagkakaisa ang magpapalaya sa kanila mula sa kanilang pagkakagapos.

Sa kabila ng mga hirap at sakit na dinaranas ni Miyuki, pinilit niyang itago ang lahat sa kanyang pamilya. Para sa kanya, ang pagmamahal kay Zayd ay sapat na dahilan upang magtiis. Umaasa siyang balang araw, magbabago rin ito at matutunan siyang mahalin ng lubusan.

Lumipas ang mga buwan at unti-unting lumala ang sitwasyon. Madalas na pinagsasamantalahan ni Zayd si Miyuki, ginagamit ito para sa kanyang pansariling layunin. Hindi nagtagal, naging halata na ang pagbabago kay Miyuki—ang kanyang dating masayahing pagkatao ay napalitan ng lungkot at pagod. Subalit, kahit ano pa man, pinipilit niyang ngumiti at magkunwaring maayos ang lahat, lalo na sa harap ng kanyang pamilya.

Isang araw, habang magkasama silang naglalakad ni Miyuri sa parke, napansin ng kanyang kakambal ang mga pasa sa kanyang braso. "Miyuki, ano 'yan?" tanong ni Miyuri habang tinuturo ang mga marka.

"Ah, wala ito. Natapilok lang ako sa hagdan," sagot ni Miyuki na pilit na nag-iwas ng tingin. Ngunit hindi ito pinaniwalaan ni Miyuri.

"Miyuki, alam kong may mali. Please, sabihin mo sa akin ang totoo," ani Miyuri habang hinahawakan ang mga kamay ng kanyang kapatid.

Ngunit sa kabila ng pagmamalasakit ng kanyang kakambal, nanatiling tikom si Miyuki. "Ate, wala talaga ito. Hindi mo kailangan mag-alala," pilit niyang pangungumbinsi sa kanyang sarili na kakayanin niya ito ng mag-isa.

Kahit hindi kumbinsido, nagpasyang huwag nang ipilit ni Miyuri ang pagtatanong. Alam niyang hindi madaling magtiwala si Miyuki sa kahit sino pagdating sa kanyang pinagdaraanan, ngunit hindi niya rin maiwasang mag-alala.

Habang tumatakbo ang mga buwan, unti-unti nang nawawala ang liwanag sa mga mata ni Miyuki. Sa kabila ng kanyang mga ngiti, ramdam ng kanyang pamilya ang kanyang pag-iiba. Madalas siyang wala sa sarili, at mas pinipili ang manahimik at umiwas sa masyadong mahabang usapan.

Isang gabi, habang nag-iisa si Miyuki sa kanyang kwarto, napag-isipan niyang magtapat kay Zayd. Umaasa siyang maipaparamdam nito ang kanyang nararamdaman at baka sakaling magbago pa ang sitwasyon. "Zayd, I need to talk to you," panimula niya habang naghahanap ng tamang oras.

"Ano na naman 'yan, Miyuki? Wala akong oras sa drama mo," agad na tugon ni Zayd na tila hindi interesado sa kanilang pag-uusap.

"Please, makinig ka. Kailangan ko lang ng suporta mo," sabi ni Miyuki na puno ng pag-asang maiintindihan siya ng kanyang asawa.

"Support? Para saan pa? You have everything you need, don't you?" tugon ni Zayd na tila walang pakialam.

Sa mga sandaling iyon, muling naramdaman ni Miyuki ang sakit ng pag-aakalang nagmamahalan sila. Sa kabila ng kanyang pangarap na makasama si Zayd ng masaya at puno ng pag-ibig, unti-unting nawawala ang kanyang tiwala sa posibilidad na ito'y maging totoo.

Sa kabila ng mga pag-aalala at sakit, pinili ni Miyuki na manatiling tahimik. Inisip niyang baka magbago pa si Zayd at bumalik ang dating Zayd na kanyang minahal. Patuloy siyang umaasa na balang araw ay makakamtan din niya ang pagmamahal na kanyang pinapangarap mula kay Zayd.

Minsan, habang nag-uusap si Miyuki at Miyuri, hindi mapigilan ng huli ang magtanong muli. "Miyuki, hanggang kailan mo titiisin 'yan? Hindi mo kailangang magdusa nang mag-isa."

Ngunit sa kabila ng kanyang pag-aalala, nanatiling matatag si Miyuki sa kanyang desisyon. "Ate, kaya ko ito. Alam kong balang araw, magiging maayos din ang lahat."

"Kung sa tingin mo iyan ang tama, susuportahan kita. Pero tandaan mo, andito lang ako. Hindi kita pababayaan," pangako ni Miyuri sa kanyang kapatid.

Habang patuloy ang ganitong sitwasyon, naging mas mailap si Miyuki. Madalas niyang piliin ang mapag-isa, nagkukulong sa kwarto at nilulunod ang sarili sa musika. Naging takbuhan niya ang pagsusulat ng mga tula at pag-aalaga sa kanilang mga halaman—mga bagay na nagbibigay sa kanya ng kaunting ligaya sa gitna ng kanyang kalungkutan.

Sa kabila ng lahat, hindi nagbabago ang pagmamahal ni Miyuri kay Miyuki. Kahit walang malinaw na sagot sa kanilang mga katanungan, patuloy siyang nariyan para sa kanyang kakambal. Isang araw, habang nag-uusap sila, naisipan ni Miyuri na yayain si Miyuki sa isang lugar na malayo sa gulo.

"Miyuki, gusto mong magbakasyon muna tayo? Kahit ilang araw lang, para naman makapagpahinga ka," alok ni Miyuri, umaasang makakatulong ito sa kalagayan ng kanyang kapatid.

"Siguro nga, ate. Baka makatulong rin," sagot ni Miyuki na may bahagyang ngiti. Alam niyang kailangan niya ng oras para sa sarili, ngunit nananatili ang kanyang takot na baka hindi pa rin magbago si Zayd kahit na gaano pa siya kalayo.

Sa kabila ng kanyang pag-aalinlangan, napagdesisyunan nilang magbakasyon. Naging masaya ang kanilang mga araw na magkasama, nagbigay ito ng kahit kaunting ligaya sa puso ni Miyuki. Sa kanilang mga lakad, nagkaroon sila ng pagkakataong mag-usap at mas mapalapit muli sa isa't isa.

"Alam mo, Miyuki, kahit anong mangyari, pamilya tayo. Hindi mo kailangang mag-isa sa lahat ng ito," ani Miyuri habang sila'y naglalakad sa tabi ng dalampasigan.

"Salamat, ate. Hindi ko alam kung paano ako makakatayo kung wala ka," sagot ni Miyuki na puno ng pagpapahalaga sa kanyang kakambal.

Sa kanilang bakasyon, natutunan ni Miyuki na unti-unting buksan ang kanyang puso at harapin ang kanyang mga takot. Bagama't hindi agad nawala ang kanyang mga pinagdaraanan, napatunayan niyang hindi siya nag-iisa at may mga taong handang umalalay sa kanya sa kahit anong oras.

Sa pagbalik nila mula sa bakasyon, mas nagkaroon si Miyuki ng lakas ng loob na harapin ang kanyang sitwasyon. Bagama't mahirap, sinimulan niyang kausapin si Zayd tungkol sa kanyang mga nararamdaman. Kahit hindi pa rin lubusang nagbabago ang lahat, alam niyang ang unang hakbang ay ang pagtanggap at pagpapahayag ng kanyang mga hinaing.

Habang patuloy ang kanilang buhay, natutunan ni Miyuki na kahit gaano man kahirap ang kanyang pinagdaraanan, ang pagmamahalan ng pamilya at mga kaibigan ang magiging sandigan niya sa mga panahon ng pagsubok. Sa kabila ng lahat, nananatili siyang puno ng pag-asa at pagnanasa na balang araw, makakamtan niya rin ang tunay na kaligayahan na kanyang pinapangarap.