“พี่วัตคงเอ็นดูเจ้าเอยมากเลยใช่ไหมครับ”
หลังจากที่แยกย้ายกันแล้ว แก้มหอมนั่งอยู่บนรถคันหรูของปวัตร ตอนนี้ทั้งสองคนสถานะคือคนรักแต่ก็ย้ายไปอยู่ด้วยกันนานแล้ว อันที่จริงจะเรียกกันว่าสามีภรรยาอย่างที่คินทร์เรียกเจ้าเอยก็ได้
ทว่าแก้มหอมไม่ชอบให้ปวัตรใช้คำว่าภรรยากับตัวเอง แก้มหอมคิดว่าเมื่อแต่งงานกันไปค่อยเรียกกันก็ไม่สาย
แต่วันนี้แก้มหอมรู้สึกว่าสถานะภรรยาของตัวเองเหมือนจะสั่นคลอนเพราะคนในความทรงจำของคนรัก
“เมื่อก่อนเจ้าเอยน่าสงสารมากเลยแก้ม บางวันพ่อกับแม่ทำงานกลับค่ำมาก เจ้าเอยก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวจนดึกดื่น เจ้าเอยก็ตัวแค่นั้น พ่อแม่ของพี่ก็สงสารรับปากจะดูแลเจ้าเอยให้ในช่วงเวลานั้น”
“ก็แปลกนะครับที่อยู่ๆ ก็หายไปจากชีวิตกันไป”
“ไม่แปลกหรอก” ปวัตรเอ่ยตอบภรรยา
“พ่อแม่ของเจ้าเอยหยิบยืมเงินจากพ่อพี่ไปหลายแสน พูดกันง่ายๆ คือหอบลูกหอบเมียหนีหนี้นั่นแหละ เจ้าเอยตอนนั้นก็แค่สิบขวบ ไม่รู้เรื่อ
