เจ้าเอยงงไปหมด ผู้ชายตรงหน้าควรจะเป็นพระเอกของเรื่องนี้ ทว่าคนที่แทบจะเดินเข้ามาประคองเจ้าเอย ในความทรงจำของเจ้าเอยคนเดิม เขาคนนี้คือพี่ชายข้างบ้าน และค่อนข้างจะสนิทสนมกับเจ้าเอยในวัยสิบขวบเป็นอย่างดี
“พี่ปอ” เจ้าเอยเอ่ยทักทายคนในความทรงจำ เจ้าเอยคนเดิมรู้จักกับพี่ชายคนนี้และเรียกเขาว่าพี่ปอมาตลอด
“เจ้าเอย พี่ปอนึกว่าเจ้าเอยจะลืมพี่ปอไปแล้วเสียอีก เจ้าเอยไม่โทรหา ไม่ทักมาคุยกับพี่ปอเลย”
เจ้าสัวคินทร์และแก้มหอมมองหน้ากัน ทั้งคู่ไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ปอคือใครและทำไมปวัตรถึงเรียกตัวเองแบบนี้ แก้มหอมคิดว่าตัวเองรู้จักปวัตรมานาน ไม่เคยรู้ว่าก่อนว่าชื่อเล่นของเขาคือปอ แก้มหอมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจ
“พ่อกับแม่บอกว่าพี่ปอไปเรียนมหาวิทยาลัย ห้ามเจ้าเอยไปรบกวน”
ตอนที่ปวัตรออกจากบ้านไปเช่าหออยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย เจ้าเอยก็เพิ่งจะอายุสิบขวบ แต่ก็เป็นสิบขวบที่ใบหน้าฉายแววน่ารักน่าเอ็นด
