[11]
“มื้อเย็นที่บ้านของเจ้าสัว”
[ยังไงมึง หายไปจนแก้มบ่นถึงแล้ว ครั้งก่อนชวนพวกกูไปกินข้าวที่บ้าน ตอนนี้ที่บ้านของมึงพร้อมหรือยัง]
เสียงของปวัตรดังมาจากปลายสาย
“มึงอยากแดกอะไร มื้อเย็นให้เมียกูทำ มึงแค่พาแก้มหอมมาก็พอ”
เจ้าสัวคินทร์เอ่ยตอบเพื่อนที่ควรจะเป็นเพื่อนสนิท ดวงตาคู่คมมองไปยังนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือของตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่า คินทร์เดาว่าตอนนี้แก้มหอมกับปวัตรน่าจะอยู่ด้วยกัน
พอคินทร์มานึกทบทวนดูดีๆ แล้ว ถ้าเขาเป็นเจ้านายโดยตรงของแก้มหอมก็คงไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ แก้มหอมแวะมาหาคนรักทุกมื้อกลางวัน จากนั้นก็กลับเข้างานตรงเวลาบ้าง ไม่ตรงเวลาบ้าง
มันแปลกที่เมื่อก่อนคินทร์รู้สึกว่าการกระทำของแก้มหอมมันน่ารัก ทว่าตอนนี้คินทร์กลับรู้สึกว่าแก้มหอมกำลังเอาเปรียบคนอื่น ถ้าอยากจะอยู่กับคนรักนานๆ ก็ควรจะย้ายมาทำงานอยู่ใกล้ๆ กัน มันจะดีที่สุด
[มึงสะดวกตอนไหน]
“สักหกโมงครึ่งไห
