Eun Woo karşımda ki sandalyeye oturunca tüm gözler Namjoon'a döndü.
"Değişik bir kardeşlik anlayışınız var anlaşılan."
Anlamaz gözlerle ona bakınca tekrar devam etti.
"Diyorum ki kardeşini gördüğüne ne çok sevindin Haneul."
Boynuna atlayıp canım kardeşim dememi falan bekliyorlarsa gülerdim. Aksine ben şu an onu öldürmek istiyordum, bizi böyle bir duruma soktuğu için.
Cevap vermeden beklemeye devam ettim.
"Hâlbuki biraz önce beni öldürecektin, enteresan."
Ben de sevgimi bu şekilde gösteriyordum demek ki, bu durumu uzatmasının bir mantığı yoktu.
"Kardeşlik bağlarımızın seni ilgilendirdiğini sanmıyorum. Konuya gel."
Buruk bir gülümseme sunarak kafasını salladı. Ben ise neden bu şekilde güldüğünü düşünüyordum.
"Haneul, buradan kardeşini de al git."
Bizi öldürmeyecek miydi? İyi de bu
