The vast golden brown hue of this wonderful prairie greeted me. Dama ko ang preskong lamig ng hangin sa bukas na bintana nitong kotse na aming sinasakyan. The immense and apparently boundless feature of this road is captivating me, sa sandaling ito, nagawa kong kalimutan ang mabigat na iniisip. Sa sandaling ito, alam kong makalalayo na ako sa sakit.
I can't help but stare at this sun-baked and treeless place. Parte raw ito ng mahabang daan na tatahakin namin patungo sa Panay— sa lugar kung saan pinangako ni Kiel na makakamit naming dalawa ang kapayapaan.
Binaling ko ang tingin sa braso ni Kiel. Sa loob ng limang oras, tila walang tigil na ang kanyang pagmamaneho. Natulog ako kanina nang umiiyak ngunit nagising ilang oras ang lumipas at nananatili pa ring nagmamaneho.
"Hinto tayo mamaya
