ซาตานไร้หัวใจ

อนงค์นาง อินทร์ใจ ดีใจจนบอกไม่ถูกที่ได้มาเยือนต่างประเทศเป็นครั้งแรก อนงค์นางสาวน้อยในวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาด ๆ ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะตกลงรับงานแรกในชีวิต คือการได้เดินทางมาเป็นล่ามให้กับนักท่องเที่ยวชาวไทยสองสามีภรรยา ทั้งสองต้องการมาเที่ยวที่ลาสเวกัส ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีลักษณะพิเศษ เพราะเมืองทั้งเมืองเจริญเติบโตขึ้นมาจากความก้าวหน้าของกิจการการพนัน เป็นแรงดึงดูดหลักให้นักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามา ต่อมาก็ได้พัฒนาไปสู่ธุรกิจบริการใกล้เคียง ได้แก่ โรงแรม ศูนย์แสดงสินค้า ศูนย์ประชุม ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า ซึ่งล้วนแล้วแต่มีความโอ่อ่าอลังการ และขนาดใหญ่กว่าที่อื่นในโลก อนงค์นางนั้นใช้ภาษาอังกฤษได้ในระดับที่ดีมาก ๆ รุ่นพี่ของเธอจึงติดต่อให้เธอรับงานนี้ เนื่องจากรู้ว่าอนงค์นางนั้นใฝ่ฝันว่าจะมาเห็นเมืองบาปนี้ด้วยตาตัวเอง... “เดี๋ยวเราเช็กอินที่โรงแรมเลยนะคะ แล้วถ้าคุณสองคนอยากไปไหนก็โทรเรียกหนูได้ตลอดเลยนะคะ” “ยังหรอกจ้ะ...เราจะพักผ่อนเอาแรงก่อน แล้วเดี๋ยวคืนนี้เราค่อยตะลุยลาสเวกัสให้ทั่วเลย” คุณช่อผกาบอกอย่างเป็นกันเอง อันที่จริงเธอและสามีพอจะพูดสื่อสารภาษาอังกฤษได้โดยไม่ต้องมีล่าม แต่ธิติวัติหลานชายของเธอขอร้องให้พาเด็กสาวจบใหม่คนนี้มาด้วยในฐานะล่าม เนื่องจากหลานชายมีใจให้สาวน้อยคนนี้ และอยากจะให้เธอได้เดินทางมาเที่ยวยังเมืองที่เธอใฝ่ฝัน คุณช่อผกากับสามีจึงต้องตามน้ำเพื่อไม่ให้สาวน้อยสงสัย... ห้องพักถูกเปิดสองห้องติดกัน อนงค์นางดีใจและมีความสุขกับการมาครั้งนี้ โดยไม่รู้ตัวว่าเงินทุกบาทที่เป็นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับเธอนั้นเป็นเงินของรุ่นพี่หนุ่มที่หมายตาเธอมานานตั้งแต่เธอเข้าปีหนึ่ง อนงค์นางนอนเล่นบนที่นอนนุ่มจนหลับไป และตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาค่ำเธอจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวออกไปหานายจ้างสองสามีภรรยาทันที “คุณช่อคะ...คุณช่อ” อนงค์นางเคาะประตูเรียกฝ่ายภรรยาไม่ช้าประตูห้องพักก็ถูกเปิดออก “อ้อ...หนูนางนี่เอง เราเพิ่งเตรียมตัวเสร็จเหมือนกันจ้ะ” “พร้อมไหมคะคุณช่อ คุณธวัช” “พร้อมจ้า...แต่เรียกเราว่าลุงกับป้าพอนะจ๊ะ น่ารักและเป็นกันเองดี อ้อ...แล้วนี่เงินค่าจ้างหนูจ้ะ ครึ่งนึงก่อนแล้วอีกครึ่งตอนกลับนะ” “ขอบคุณมากนะคะ” อนงค์นางยกมือไหว้คุณช่อผกาและรับเงินมา เธอดีใจเป็นอย่างมากเพราะเธอมีเงินติดตัวเพียงนิดหน่อยเท่านั้น และที่เธอได้รับเงินก่อนแบบนี้เพราะธิติวัติได้จัดการวางแผนไว้แล้ว เนื่องจากเขารู้ว่าอนงค์นางนั้นไม่มีเงิน เนื่องจากเธอเป็นเพียงสาวน้อยที่ถูกเลี้ยงดูและโตมาในสถานสงเคราะห์เด็กเท่านั้น... “ไปกันค่ะคุณลุงคุณป้า” อนงค์นางยิ้มให้สองสามีภรรยา จากนั้นก็พากันเดินทางมายังเมืองบาปสถานที่ที่ไม่เคยหลับใหล ทั้งสามคนตื่นตาตื่นใจกับแสงสีต่าง ๆ เมืองนี้สมควรกับชื่อเมืองบาปเพราะเป็นแหล่งรวมอบายมุขต่าง ๆ ไว้ทุกอย่างทีเดียว ทั้งสามเดินเข้าออกชมกาสิโนอย่างสนุกสนาน คุณธวัชเสี่ยงโชคบ้างนิดหน่อยโดยมีอนงค์นางและคุณช่อผกาช่วยลุ้น ทั้งสามคนสนุกสนานเพลิดเพลินจนมีกลุ่มนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มเข้ามาทักทายอนงค์นาง “เฮ้! เธอ...เท่าไร” “ฮะ...อะไรนะคะ” “ฉันถามว่าเธอน่ะ...เท่าไร” คนในกลุ่มนั้นพูดเพราะสะดุดตาในความน่ารักของอนงค์นาง และเห็นเธอเป็นสาวเอเชียจึงคิดว่ามาค้าบริการเหมือนที่เขาเคยเรียกใช้ อนงค์นางสูดลมหายใจเข้าปอดและใจเย็นอธิบายให้ชายในกลุ่มนั้นฟัง “ขอโทษนะคะ...ฉันไม่ได้ขายบริการ ฉันมาในฐานะนักท่องเที่ยว อ้อ...ที่สำคัญฉันมากับพ่อแม่น่ะค่ะ” อนงค์นางเบี่ยงตัวหลบให้คนกลุ่มนั้นเห็นช่อผกาเเละธวัชที่ยืนอยู่ข้างหลัง พวกนั้นจึงเพียงพยักหน้าและเดินจากไป อนงค์นางถอนหายใจแล้วหันไปยิ้มให้สองสามีภรรยา “เขาว่าไงเหรอหนูนาง” คุณธวัชถามแต่ที่จริงเขารู้อยู่แล้วเพราะว่าเขาฟังรู้เรื่อง แต่เพียงอยากรู้ว่าเธอจะพูดว่าอย่างไร “อ๋อ...เขาคิดว่ามาคนเดียวเลยจะชวนเที่ยวน่ะค่ะ...แต่นางบอกไปว่ามากับพ่อแม่ ขอโทษที่เอาคุณไปอ้างนะคะ” อนงค์นางบอกอย่างเกรงใจ สองสามีภรรยามองหน้ากันแล้วเข้าใจได้ในทันทีว่า อนงค์นางไม่เล่าทั้งหมดเพราะว่ากลัวเขาและภรรยาจะหมดสนุก “ไม่เป็นไรจ้ะ...ไปเถอะ ไปต่อกัน” ทั้งสามเที่ยวสนุกสนานและไปที่บาร์โดยมีอนงค์นางสั่งเครื่องดื่มให้ทั้งสองสามีภรรยาดื่มนิดหน่อยแค่มึน ๆ ส่วนอนงค์นางดื่มเพียงน้ำผลไม้เท่านั้น เมื่อถึงเวลาอันสมควรจึงพากันกลับมายังโรงแรมและแยกย้ายกันพักผ่อน เธอไม่นอนทันทีแต่หาข้อมูลเอาไว้สำหรับพาทั้งสองไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้...