Taste of the Lustful Flames (Hacienda Series #3)

This kind of feeling again. There's always this sharp cut at every beats of my heart. I don't know if I will get use to this.. to this guilt that strangling me for year. Humigpit ang hawak ko kamay nang marinig ang tunong ng bakal. Ang pamilyar na langitngit nito ang naging dahilan upang salubungin ko ng tingin ang pumasok. "Matagal na rin noong huling naging dalaw mo iyan ah," kantiyaw ng pulis na mas nagpalamig sa ekspresyon niya. "Tulad ng dati. Hanggang sampung minuto lang kayo." "Hindi magtatagal ito." Walang emosyong sagot niya bago tuluyang umalis ang bantay para iwan kami. Ilang sandaling katahimikan ang namagitan sa amin nang umupo siya kaharap ko. Maraming nagbago, at sa bawat pagtitig ko sa kanya ay mas natatanto ko kung gaano na kalaki ang pagkakaiba ng dati sa kasalukuyan. A familiar deep hollow feeling tossed inside my stomach. Tears threatened to spill out of my eyes but I stopped it. With heavy heart, I tried to smile at him. "P-Phiyo.." halos bulong kong tawag sa kanya. "Kumusta ka? Kumain kana ba? H-Heto oh may dala akong para sa'yo-" "Anong balita sa kaso?" putol niya sa pagbibigay ko ng mga pasalubong para sa kanya. "Dalawang buwan na noong huli mong dalaw. Huwag mong sabihin na hanggang ngayon ay hindi pa rin sigurado kung makakalabas ako sa lugar na ito?" "P-Phiyo.." "Akala ko ba magaling ang abogadong iyon? Bakit hanggang ngayon hindi niya magawan ng paraan na mailabas ako?!" "S-Sinusubukan niya na mas makakuha ng mga ebidensya-" "Ebidensya?!" pagak niyang tawa na parang nakakaloko iyon. "Ikaw mismo alam mong inosente ako, Carra!" "A-Alam ko.. alam ko iyon, Phiyo.." Halos masakal ako sa pagkakakonsensya dahil sa galit na nakikita sa mga mata niya. "Isang taon.. Isang taon na at hindi mo pa rin makita ang pagmamanipula ng abogadong iyon sa sitwasyon!" poot, iyon na lang ang purong nakikita ko sa mga mata niya. "At anong kapalit, Carra? Anong kapalit nang paghingi mo ng tulong sa kanya?" "P-Phiyo pakiusap.." garalgal na boses ko dahil sa nagbabadyang luha. "Kung alam ko lang.. Kung alam ko lang na magiging ganito Carra ay sana.. sana hindi ko na inako ang kasalanang iyon!" Tuluyang tumulo ang luha sa aking mga mata. Ang sakit, sobrang sakit na ganito ang kinahinatnan naming dalawa. Nasira ang pagkakaibigan namin sa mahabang panahon dahil sa tagpong iyon, dahil lang ng gabing iyon.. Tulala akong nakatitig sa papalubog na araw. Ramdam ko sa pisngi ang mga natuyong mga luha matapos ang ilang oras na ginugol para palisin ang sakit sa naging pagkikita namin ni Phiyo. Matapos ang naging pagdalawa ko sa kanya, natagpuan ko na lang ang sarili sa isang pamilyar na lugar. This is our favorite place. Madalas kaming tumambay ni Phiyo sa parkeng ito pagkatapos ng klase. At tanda ko pa na naglalaan kami ng kauntig pera mula sa baon namin para sa mga bibihing chichirya. This is our little place to rest, our paradise. Nakaupo ako sa isang swing habang pinagmamasdan ang tuluyang pagyakap ng dilim sa natitirang kulay sa kalangitan. Tulad ng tagpong nasisilayan, unti-unti rin akong nilulukob ng katotohanan. Kapag tuluyang naghari ang dilim sa paligid ay muli akong babalik sa reyalidad. Soon enough, I found myself entering an exclusive condominium. Sa isang taon na paninirahan ko sa lugar na ito ay hindi naging lingid sa akin na eksklusibo lamang sa mga maimpluwensyang tao ang naturang lugar. Ilan sa kanila ay mga pulitiko at mga sikat na artista na may malalaking pangalan sa bansa. Isang mabigat na pahinga ang pinakawalan ko matapos pumasok sa elevator at pinindot ang isa sa may mataas na numero. Hindi nagtagal iyon at agad huminto sa tamang palapag. Magarbo at pagkaraniwang tahimik ang hallway nang lumabas ako. Bawat hakbang ay naglilika ng maliliit na tunog mula sa suot kong stilettos. Huminto lamang iyon nang tumapat ako sa tamang lugar at muling may pinindot para bumukas ang pinto. Once again, I let out a deep breath when I finally entered the unit. I want to rest. This day is too much for me. Matapos ng trabaho ay naglakas akong loob na mabisita siya pero hindi maganda ang kinalabas, gaya noong ilan pang naging pagbisita ko. Nang masiguradong nakasara na ang pinto ay muli akong naglakad papasok sa loob. Since I usually stay here alone, I didn't bother to open the lights. Ang balak ko ay agad na dumaretso sa silid para makapagpahinga pero hindi nangyari dahil sa nahagilap ng mga mata ko. My heart suddenly fluttered when my eyes met this familiar figure of a man. Sa tulong ng malamlam na ilaw na nagmumula sa wine cellar.ay naanignag ko ang mukha niya. With these sharply sculpted features, he has this face like a ruthless and powerful nobility. He is sipping on his glass of whisky while watching me. There’s a glint of something dancing on his dark eyes. "Did you overtime at work?" The amusement in his voice made me shivered. Para bang laging may laman ang mga salita niya kahit pa inosente lamang iyon sa pandinig. "Y-Yeah. May kinailangan lang na.. na tapusin." I answered with my trembling lips. "Hmm.. I see." For a moment, he stares at me. It was as if he is trying to study something. Sa ilang segundo namayani ang katahimikan sa amin. Gayunpaman, hindi rin ito nagtagal nang tumayo siya sa kinauupuan para lumapit. My breath hitched when he steps closer to my place without even breaking his eyes. Walang hirap niyang naubos ang distansya sa pagitan namin. As he gets closer, my heart is pounding so hard. As soon as he stops in front of me, his unique smell entered my senses. It was mix of musk and alcohol. Ipinatong niya ang hawak na baso sa may katamtamang taas na kabinet na noon ko lang natantong nasa likuran ko. "How's your day?" His voice was deep as he pulled me closer to him. He stared at me before bending his head over me. Mas naamoy ko ang alak sa kanya nang lumapat ang labi niya sa leeg ko. "H-Hindi mo nasabi na.. na pupunta ka ngayon." Puna ko kahit pa halos kumalat ang init sa sistema ko nang magsimula na siyang halikan ako roon. The possession of his kisses and heat almost made me forget everything. Napapikit ako at dinama ang halik niya na ngayon ay umangat na at agresibong umangkin sa labi ko. Just like before, his wild and heated kisses were drowning me. His tongue played inside my mouth, tasting every bit of it. We kissed each other with same intensity. I completely forgot my situation for a moment because of it. Mabuti na lang bago pa lumalim ang halik niya ay nagawa kong kumawala roon. My inside is hot and nervous. I need to stop this while I still can. "R-Raftan.." I breathlessly pulled myself from him. Ilang sandali kong hinabol ang natitirang katinuan ko bago may tapang na itanong ang bagay na iyon sa kanya. "I-Iyong kaso.. kumusta ang kaso ni Phiyo?" For seconds, he didn't say anythig. I watched his face change from its usual controlled expression until it quickly changed into something.. "Are you still using those pills?" He asked all of the sudden. Ang kaninang init sa sistema ko ay agad napalitan ng panlalamig dahil sa ngayong klase ng ekspresyong binibigay niya sa akin. "W-What? W-Why?" The maddening suspenseful silence lasted for seconds before he opened his lips to speak again. "Stop them. I want you to get pregnant." My eyes widen, totally terrified now. H-He wants me what? My heart kicked into acceleration and I could feel myself starting to get numb. Umiling ako, hindi maintindihan ang kabaliwang gusto niyang mangyari. "R-Raftan.. h-hindi ako ang asawa mo.." Bakit naging ganito kakumplikado ang lahat? Why I ended up with this situation?