หลังเลิกเรียนกอหญ้าลงลิฟท์มาพร้อมกับต้นหนาวและใบหลิว ทั้งสามเดินออกไปด้านข้างตึกแทนเพราะต้นหนาวมีรถยนต์ส่วนตัวและจะขับไปยังหอพักของเธอโดยมีใบหลิวที่ขอไปด้วย
มันเป็นเวลาที่ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงที่กอหญ้าได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องระแวงว่าจะมีข้อความอะไรเข้า จะมีใครโทรบงการ มันทำให้เธอสบายใจจนแทบจะหลงดีใจและหลงลืมเจ้ากรรมนายเวรของตัวเองไปแล้ว
กระทั่งเจอเขา...
ฟาริสที่จงใจดักรอเธออยู่ก่อนหน้าตั้งแต่แรก
กึก! เท้าเรียวชะงักนิ่งเมื่อสายตาสบเข้ากับดวงตาร้ายกาจของชายหนุ่มที่ทิ้งไหล่ซ้ายพิงเสาล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่น ท่าทางราวกับนักเลงหัวไม้
เขายกยิ้มขึ้นอย่างเป็นมิตรขณะสบตากับเธอ แต่จะมีใครรู้ดีไปกว่ากอหญ้าบ้างว่าสายตาและรอยยิ้มแบบนั้นมันคือความอันตราย
“จะไปไหนเหรอ” ร่างสูงสมส่วนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้ากอหญ้า ปรายตามองผู้ชายข้างกายเธอเล็กน้อยจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับครั้งแรก ก่อนจะถามห
