İnsanoğlunun varoluşu ve yok oluşu garip bir döngüydü. Doğuyorsun ve ölüyorsun. Bir varsın bir yok. İnsanlar ölümü kendilerine ve çevresinde ki insanlara yakıştıramazlar ve bu yüzden hiç bir zaman bizim başımıza gelmez diye düşünürler. Sonra bir gün o ölüm denen soğuk nefesi ensemizde hissettiğimizde aslında hiç kimseden bir farkımız olmadığını, bizim de bir hayat çizgisinde emaneten yaşadığımızı fark ederiz. Garip bir andı o gerçeklere uyandığımız an. Aslında insanoğlunun ne kadar çaresiz ve güçsüz olduğunu gözler önüne geldiği o an hiç bir acı ile karşılaştırılmaz. Tüm yaşamanı sorgularsın. Umut'ta sorgulamıştı değil mi? Öyle yazıyordu ardında bıraktığı o mektupta. Aras ve ben aynı anda elimizde ki buketleri yağmurdan dolayı çamurlaşmış toprağın üzerine bıraktık ve bir kaç saniye sessizc
