Salonun ortasında bir sessizlik hüküm sürerken Reva öylece boşluğa bakıyordu. Ellerim ellerinde sessizce yanında duruyordum. "Dilem," Diyen Reva'nın sesi titreyerek çıkıyordu. Tüm bakışlar ona döndü. "Ne olacak şimdi? Ben bebeğimin babasını öldürdüm, ne olacak?" diyen Reva dudaklarını birbirine bastırdı. Yanaklarından yaşlar süzüldü.
Reva o sessiz donuk halinden sıyrılmış kafasını omzuma koyup hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Bende dayanamadım ve onu sıkıca sarıp ağlamaya başladım. Hemen karşımdaki ikili koltukta oturan Aras dolu gözler ile bizi izliyordu. Aras'ın arkasında ki duvara dayanmış Asaf ise gözlerini kaçırdı ve pencereye dikti.
"Ben yanlış yaptım." Dedi Dilem titreyen sesiyle. "Seni dinleyecektim ben. Hiç elini tutmayacaktım o adamın."
"Geçecek." dedim teselli etmek amacı il
