Kabanata 32
Pagka dating ko sa bahay wala akong nagawa kundi humagulgol buong araw. Ito ang kinakatakot ko ang masaktan kapag nakikita na siyang masaya.. na wala ako. Ano pa bang aasahan ko? Come on, Shaina! It's been a years!
at hanggang ngayon sisingsisi ko parin ang sarili ko.
Humikbi ako at ininangat ang ulo ko. Sinulyapan ko ang ulap at napagtanto kong gabi na pala. Apat na oras akong nagmukmok dito?
Pinigilan ko ang aking luha at humakbang papunta sa veranda. Napatigil ako at tumingin sa aking harapan. Nakapatay parin ang mga ilaw duon at baka wala pang tao.
Hindi ko mapigilang mapangiti habang tinitignan ko ang bahay niya. Nasa harap kolang toh pero di ko na pwedeng istorbohin.
Tumingin akong muli sa veranda niya na kaharap lang ng akin. Kamusta kana? Mapait akong ngumi
