UNANG DRIBBLE
KABANATA 1: UNANG DRIBBLE
Mainit.
Hindi dahil sa panahon ng Marso sa San Miguel University. Mainit dahil sa sigawan ng mga estudyante sa gym. Amoy pawis, kahoy na pinahiran ng floor wax, at yung luma nang aircon sa sulok na pumipiyok tuwing ika-apat na minuto.
"30 seconds! Lamang tayo ng dalawa!" sigaw ni Coach Dela mula sa gilid.
Nasa gitna ng court si Mateo "Teo" Reyes. Jersey number 7. Point guard. Kapitan.
Pawis na pawis na siya. Pero sanay na. Tatlong taon na siyang naglalaro dito. Freshman pa lang siya nung unang beses siyang sumigaw ang buong gym ng pangalan niya.
"Dribble. Tingin. Pass," bulong niya sa sarili. Yan ang mantra niya.
Kalaban nila ang Saint Paul. Championship game ito. Pag nanalo sila, back-to-back champs ang San Miguel.
5...4...3...
Kinuha niya ang bola. Tumakbo. Feint sa kaliwa. Cross sa kanan.
Talon. Bitaw.
Tres.
_Swish._
Sumabog ang gym.
"TEO! TEO! TEO!"
Nanalo sila. 78-76.
Paglingon ni Teo sa bleachers, nandoon na siya agad. Parang laging nandoon.
Si Amara Dela Cruz.
School Muse. Valedictorian. BS Computer Science.
Hindi sila magkaklase. Hindi sila magkakilala personally. Pero tatlong beses na siyang napadpad sa mga laro niya ngayong semester.
"Research lang," sabi ng mga kaibigan ni Amara kapag tinatanong. Pero alam ni Teo na hindi lang research yun. Sana.
Pagbaba niya ng court, sinalubong siya ng mga kakampi. Yakap. High five. Tubig.
Pero ang mata niya, nasa hagdan pa rin.
Bumababa si Amara. Dahan-dahan. Naka-puting blouse at jeans. May dalang laptop bag at makapal na notebook. Mukhang galing sa Computer Lab. Laging galing sa lab si Amara.
Nagbanggaan ang mga mata nila.
Ngumiti si Amara. Maliit lang. Pero yung tipong isang ngiti lang, kakabog buong dibdib mo.
"Sir, may naiwan ka," sabi ng isang boses.
Napatingin si Teo. Si Amara pala yun. Inabot sa kanya yung water bottle niya. Naiwan niya sa bench kanina.
"Ah... salamat," nauutal na sabi ni Teo. Sa court, sumisigaw siya ng plays. Sa harap ni Amara, parang Grade 7 ulit. "Ako si Teo. Mateo Reyes."
"Alam ko," sabi ni Amara. Tumango ng bahagya. "Ako si Amara. Good game kanina. Yung last shot mo, 3.2 seconds. Nice release."
Nagulat si Teo. "Nabilang mo?"
"Computer Science tayo eh," ngiti ulit. "Sanay sa numbers."
At umalis na. Walang paalam. Walang hintay ng reply.
Kinagabihan, hindi makatulog si Teo. Hindi dahil sa panalo. Hindi dahil sa championship trophy na nasa display case ngayon.
Dahil sa ngiting yun. At dahil sa "3.2 seconds".
---
Isang linggo makalipas. University Fair.
"Samahan mo ko sa CS booth," yaya ni Mark, kaibigan ni Teo. "May libre daw na milktea."
Wala namang pake si Teo sa milktea. Pero pumunta pa rin.
At nandoon ulit siya.
Si Amara. Nakatayo sa harap ng projector. Naka-itim na polo, naka-salamin, buhok nakatali. Nag-eexplain siya ng project nila sa mga junior high na naka-tour.
"So itong AI model namin, kayang mag-predict ng student performance based on attendance, grades, at participation," paliwanag niya. Kalmado ang boses. Walang kaba. "Goal namin, matulungan yung mga nahihirapang students bago pa sila bumagsak."
Palakpakan. Tanong dito, tanong doon. Sagot lahat ni Amara.
Pagkatapos, lumapit si Teo. Kunwari interesado.
"Miss, gumagana ba yan sa mga basketball players din?" biro niya. Pinakapangit na pickup line sa mundo.
Tiningnan siya ni Amara mula ulo hanggang paa. "Depende. Anong variable ka? Height? Shooting percentage? O yung pagiging clumsy pagkatapos ng game kasi pagod na pagod?"
Natawa si Teo. Malakas. "Mas masakit pa yan kesa sa na-block sa akin ni #23 kanina."
"Pasensya na," sabi ni Amara. Pero hindi sincere yung sorry kasi nakangiti pa rin. "Coffee? May 15 minutes pa ako bago yung next demo. Libre ko. Pambayad sa pang-aasar mo."
At doon nagsimula.
Coffee sa campus cafe. Naging lunch sa canteen. Naging study session sa library tuwing Thursday. Naging tambay sa bench malapit sa oval tuwing gabi pagkatapos ng practice ni Teo.
Walang label. Walang "tayo". Walang "girlfriend/boyfriend".
Pero lahat ng kilos, parang meron na.
Si Teo, nagdadala ng taho tuwing umaga para kay Amara. Si Amara, nagiiwan ng sticky notes sa locker ni Teo.
`Good luck sa game. -A`
`Uminom ka ng tubig. -A`
`Nanalo ka na naman. Expected. -A`
Dalawang buwan.
First "gusto kita" ni Teo, sa text. 2:14 AM. Tatlong beses niya dinelete bago sinend.
`Gusto kita. Sobrang gusto.`
Kinabahan siya. 1 minute. 2 minutes. Walang reply.
Kinabukasan pagdating niya sa locker, may yellow sticky note.
`Oo. -A`
Yun lang. Dalawang letra. Pero sapat na para tumalon puso ni Teo ng isang linggo.
Freshman Year. Finals Week.
"Pag pumasa tayong dalawa, date tayo. Yung totoo. Walang practice, walang lab, walang groupmates," sabi ni Teo habang sabay silang nagre-review sa library. 1 AM na.
"Taya," sabi ni Amara. Hindi man lang tumingin mula sa libro.
Pumasa silang dalawa. Si Teo 1.75 average. Si Amara 1.00. Syempre.
First official date: SM, sine, tapos taho sa labas ng campus. Naka-hoodie si Teo para hindi siya makilala. Walang silbi. May nagpa-picture pa rin.
"Sanay ka na ba sa ganito?" tanong ni Teo habang kumakain sila ng fishball.
"Sanay na," sagot ni Amara. Hinawakan niya kamay ni Teo sa gitna ng tao. "Sanay na mahalin ka."
Doon natunaw si Teo.
Sophomore Year.
Dalawang taon. Mabilis lang.
Anibersaryo sa rooftop ng Science Building. Bawal, pero ginagawa nila. Surprise birthday ni Amara sa gitna ng practice. Away dahil hindi naka-reply si Teo ng 6 hours kasi may training. Bati dahil sa ice cream at "sorry".
Si Teo, tumitibay sa court. Pinakapoging point guard sa liga. Si Amara, sumisikat sa department. Best in research 2 years straight.
May pangarap sila. Si Teo: makapasok sa PBA. Tapos kumuha ng bahay sa probinsya. Si Amara: magtayo ng tech startup dito sa Pinas. "Para hindi na umalis mga matatalinong Pinoy," sabi niya.
"After grad, tayo pa rin ha?" tanong ni Teo isang gabi. Nakaupo sila sa bench. Tahimik. Wala ng tao.
"Tayo pa rin," sabi ni Amara. Hinilig ang ulo sa balikat niya. "Promise."
Wala silang alam.
Wala silang alam na 3 floors sa ilalim ng bench na inuupuan nila, may server room. At sa loob ng server na yun, may program na kumukuha ng data ng bawat WiFi connection sa campus. Kasama ang phone nila. Kasama ang location nila tuwing gabi.
Wala silang alam na sa loob ng isang taon, pareho silang mamarkahan ng isang ahensya ng gobyerno.
Wala silang alam na yung dalawang taon na "lovey dovey" nila, yun na pala yung pinakatahimik na parte ng buhay nila.
Dahil sa Junior Year, magsisimula ang lahat.
At matatapos din.
WAKAS NG KABANATA 1
