2. NİKAH
1277 Words
Peş peşe bir sürü araba ve koruma eşliğinde konağa geri döndüm.
Kapının önünde durdu konvoy. Bizi görür görmez konağın kapıları iki yana açıldı.
İki kolumdan iki adam tuttu ve içeriye beraber girdik.
“Hüsna hanım” diye bağırdılar. Tüm ev halkı bir kaç dakika içinde döküldü avluya.
“Azade!“ diye bağırdı annem ve bana doğru koştu. Yanımdaki adamlardan biri anneme engel oldu.
“İyiyim anne” dedim ama aslında hiç iyi değildim.
“ Hüsna hanım” diye bağırdılar tekrar.
Üst kattan Hüsna hanım göründü.
“Gelin hanımı akşama hazır edin” dedi adam. Hüsna hanım sadece başını salladı.
Adamlar beni içeri itekledikden sonra gittiler.
Annem sıkıca sarıldı hemen. Saçlarımı okşadıktan sonra yüzüme baktı.
“Canını yaktılar mı?”
“Hayır”
“Doğruyu söyle” diyip kollarıma da baktı.
“Ama Hikmet amcanın canını yaktılar, çok…” dedim. Annem üzgünce bakıp bir kez daha sarıldı bana.
“Kurtaramadım seni kaderden” dedi. Hüsna hanıma doğru döndü,
“Bunun hesabını soracağım Hüsna kızımı feda etmenin hesabını soracağım” dedi ama Hüsna hanım oralı olmadan içeri girdi tekrar.
Helin geldi koşturarak yanımıza. O da aynı annem gibi sarıldı.
Helin beraber odama çıktık. İlk iş banyoya girdim. Çıktığımda koca bir tepsiyle yemek gelmişti.
Hikmet amcayla geçen iki haftamı anlattım.
“Berivan hanım çok direndi ama Hüsna hanımın babası söz sahibi bilirsin. O cadı ne yaptı etti evliliği kabul ettirdi, sonra da senin adını verdi Aladağlı ailesine”
“Yani şimdi ben bu akşam..”
“Gelin olacaksın” dedi Helin.
Gözümden akan yaşı sildim elimin tersiyle.
“Belki Aslan Aladağlıyla seversiniz birbirinizi”
“Babamın katilinin oğlunu mu seveceğim?”
“İyisini düşünmeye çalışıyorum Azade”
“Bunun iyi tarafı yok Helin”
Kapı çalındı ve annem elinde gelinlikle girdi içeri, iğrenir gibi tutuyordu. Yatağın üzerine fırlattıktan sonra bana döndü,
“Kurtaramadım kızım affet”
“Senin günahın yok annem” diyip sarıldım.
“Madem o eve gelin olacaksın. Babanın hesabını sen ödet o zaman. Hem babanın kanını hem senin nikahını almanın bedelini sen ödet” diyip saçlarımı okşadı.
“Anne ben daha önce Aladağlı ailesini hiç duymadım. Neden babamla…?”
“Alacaklı kavgası dediler” dedi Helin.
“İnanmam, Hüseyin para için silahı almaz eline”
“Belki babam borçludur?”
“Bilmiyorum ama pek ihtimal vermem, şükür işleri pek yerindeydi”
“İnşallah bunun acısını Azade’den çıkarmaz oğlu” dedi Helin.
Annem öyle bir baktı ki Helin sessizce özür dileyip eğdi boynunu.
“Bizde onların kızını alacağız. Tırnağına zarar deyse bende kızlarının canını yakarım” dedi sinirle.
Sonra tekrar sarıldı ve gözlerinden yaşlar aktı.
“Sen güçlüsün kızım, hem de çok güçlüsün. Kendini sakın ha ezdirme! Bir damla gözyaşını gösterme, sakın boynunu eğme. Kim olduğunu, nereden geldiğini unutma”
“Annem tamam, ağlama artık yeter” dedim ve gözyaşlarını sildim.
“Artık hazırlanmamız gerek” dedi Helin.
“Sen de eşyalarını topla, hazırlan” dedi annem Helin’e.
“Neden?” dedim.
“Seninle beraber gelsin Aladağlı konağına. Orada yalnız, muhtaç kalma. Hem işini görür hem yaren olur sana” dedi.
Helin sevinip heyecanla annemin elini öptü. Helin bizim konağa çok küçükken gelmişti, teyzesi bizimle çalışıyordu o zamanlar. Teyzesinden başkası yoktu, bir kaç yıl sonra o da vefat etmişti. Annem Helin’i benden ayırmayıp ona sahip çıkmıştı.
Diğer kız kardeşlerimden bile daha yakındık, ondan kopmayacak olmak beni bir nebze olsun rahatlattı.
“Teşekkür ederim anne” dedim.
“Hadi hazırlanın” diyip kalktı ve bizi yalnız bıraktı.
Helin’in yardımıyla hazırlanmaya başladım.
“Hala yas olduğu için düğün olmayacakmış zaten. Aladağlıların kızı bu eve gelirken sen o eve gideceksin. İmam nikahı kıyılıp, mevlüt okutulacakmış”
Hiçbiri umrumda değildi.
“Bu gelinlik kefen gibi hissettiriyor”
“Deme öyle, hadi gel biraz makyaj yapalım yüzüne”
Tüm itirazlarıma rağmen Helin’e engel olamadım. Çok az makyaj yaptıktan sonra gelinliği giydim.
Bir yandan da eşyalarımı toplatıp Aladağlı konağına gönderdim.
Bir kaç saat sonra annem geldi ve beraber avluya çıktık. Evden çıkmadan önce Hüsna hanımla göz göze geldik, şaheserine bakıyordu.
Avlunun bir kenarında abim vardı, gelinini bekliyordu. Diğer köşesinde ben, beni alacak arabayı bekliyordum.
Hüsna hanım oğlunun canını kurtarırken bizi dağıtmıştı. Annem’i koruyup kollayan babam olmayınca kontrolü ele geçirmişti. Şimdi onun için çifte düğün vaktiydi.
Babamın yerine büyük abim geldi. Hüsna hanıma rağmen abimle aramız hep iyiydi. O da bu durumdan memnun değildi ama elinden birşey gelmiyordu.
Tek kelime bile etmeden sıkıca sarıldıktan sonra belime kırmızı kuşağı bağladı.
Benim de konaşacak gücüm yoktu, sessizce uzaklaştı yanımdan.
“Geldiler, çıkalım bizde” dedi kapıdan biri.
Tek tek herkesle vedalaştım.
“Ağlama, bundan sonra hiç ağlama” dedi annem kulağıma. Onunda elini öptükten sonra çıktım konaktan.
Kapıda büyük bir araba bekliyordu. Kapısında iki kadın ve yaşça biraz büyük bir adam vardı. Resmi bir gülümsemeyle karşıladılar beni. Korkarak orta yaşlı adama baktım, evleneceğim kişinin o olmasından korktum ama neyseki parmağındaki yüzüğü gördüm.
Kadınların yardımıyla arabaya bindim, yanıma Helin’i aldım.
“Adı neydi?” dedim.
“Kimin?” diyince dönüp baktım.
“Kocam olacak adamın”
“Haa, Aslan, demiştim ya zaten”
“Aslan Aladağlı ”
Kısa bir yolculuğun sonunda Aladağlı konağına vardık. Kapıda bir kalabalık karşıladı beni ve içeriye yönlendirdiler.
Bizim konaktan daha büyüktü ve daha modern döşenmişti.
Salona girdik, Helin yanımdan hiç ayrılmadı. Salonda bir hoca bekliyordu bizi, ikide adam vardı. Biz gelince başlarını eğdiler.
“Önce imam nikahı” dedi yaşlıca kadın.
“Gel kızım otur şöyle” dedi imam ve önünü gösterdi.
“Damatta gelsin, başlayalım” dedi.
Helin mecburen dışarı çıktı.
Hocanın önünde başımı eğip bekledim. Bir kaç dakika sonra biri girdi içeri. Büyük, hızlı ve sert adımlarla gelip yanıma oturdu. İmam konuşmaya başladıktan sonra merakıma yenik düşüp kafamı biraz çevirip baktım.
Önce gözleri çarptı gözüme. Yeşil iri gözleri vardı, çatık kaşının altında öfkeyle bakıyordu. Çizilmiş gibi nizamiydi burnu, dudakları. Kısa saçı ve kirli sakallarıyla etkileyiciydi. Beklediğimden daha etkileyici ama çok öfkeliydi.
“Mehir ne istersin kızım?” dedi imam.
“Bir şey istemem”
“Mehirsiz olmaz kızım”
Ben kararsızca düşünürken Aslan girdi söze, epey cömert bir liste saydı. Liste uzadıkça şahitler ve imam şaşırıyordu.
“Yeter” diye girdim araya ve durdurdum. Dönüp bana baktı, yüzünün tamamını ilk kez görmüş oldum. Tüm yüzüne baktım uzun uzun, o beni duvağın arkasından seçemezken ben onu aklıma kazıdım.
İmam onay verdikten sonra nikahımız kıyıldı. Hepimiz ayaklandıkdan sonra Aslan kimseye hiç birşey söylemeden çekip gitti. Öylece arkasında ne yapacağımı bilemeyerek kalakaldım.
Aslan çıktıktan sonra annesi Şevin hanım girdi içeri. Oğlunun ayıbını telafi etmeye çalışır gibi mahcuptu.
Kadınlar içeriyi doldurmaya başladı. Şevin hanım yanıma oturdu ve gelenleri resmiyetle tanıtmaya başladı. Büyük oğlu Boran, karısı Dicle, küçük oğlu Cesur, kız kardeşi Dilan ... Hepsi soğuk bir selam verip yerlerine geçtiler.
Akşama kadar mevlüt okunup misafir ağırlandı. Aslan ise ortalıkta yoktu.
Herkes dağıldığında benimde dayanacak gücüm kalmamıştı artık.
Helin geldi yanıma,
“Odana geç istersen artık” dedi ve koluma girdi. Salondan çıkıp avluya geldik. Kapının önünde Şevin hanım ve Aslan’ın sesleri yükseliyordu.
“Ben üstüme düşeni yaptım!”
“Üstüne düşen bu kadar mı!”
“Bu kadar! Nikahsa nikah! İstediniz kıydık, ben kimseye kocalık falan yapmam! Benden bu kadar!”
“Kız kardeşinde onların elinde! Senin gibi…”
“Anne umrumda değil! Ben gidiyorum”
“Aslan yapma. Azade ne olacak?”
“O da abisinin kanı için evlenmedi mi, kurtardı kardeşini. Kocalık beklemesin benden. Sümüklü köylü kızını kadın diye koluma takmam ben” dedi ve kapıyı çarpıp çıktı.
Dişlerimi sıktım sinirle, gözyaşlarıma engel oldum.
Bir kadın gelin gelip
“Hadi odanı göstereyim” diyerek itekledi.
Söylenenleri duymuştu, muhtemelen bana acımıştı da.
En nefret ettiğim duyguydu acıma! Birinin bana acımasın tahammülüm yoktu.
Büyük ve soğuk odaya girdim.
Duvağımı yalnız başıma söküp attım.
Gelinliğimi yalnız başıma çıkardım.
Bir damla dahi göz yaşı dökmedim.
Yalnız girdim yatağa ve uyudum.
Daha nice yalnız gecelerimin başlangıcıydı bu gece.
- Writer
