Hayatın hep belkilerle, keşkelerle geçmesi ne acı değil mi? Belki ben o gün yatıp uyusaydım bunlar başıma gelmeyecekti. Yada keşke Şule'nin söyledikleriyle yetinip daha fazlasını öğrenmek için gitmeseydim. Yine bunlar olmayacaktı değil mi? Sanırım bu belkiler, keşkeler uzayıp gider. Belki de ilk Çağhan'ı dinleyip o gün Yasin'den uzak durmalıydım. Anlayacağınız her zaman bu keşkeler aklımızın bir köşesinde kalacak. Fakat önemli olan bizi içten içe yiyip bitirmesine izin vermemek. Çünkü her şey olup bittikten sonra belkilerin, keşkelerin hiç bir önemi kalmıyor. Benim içinde öyle olmuştu. Şimdi tek yapmam gereken bir kez daha düştüğüm yerden kalkmak olacaktı. Hem bu kez tek başıma da değildim. Yanında beni seven kişiler vardı. Her ne kadar neler yaşadığımı bilmeselerde annem, babam yanımdaydı
