Nocturnal Love

Chapter 8

Hindi siya makatulog kakaisip sa lalaking nakita niya. Kinakabahan siyang isipin na baka isa iyon sa mga tauhan or worse, baka ito ang lalaki sa likod ng ambush sa kaniyang ama. She already have lots in her mind tapos dumagdag pa ito.

Inis na napasabunot nalang siya sa sariling buhok. She made sure na naka lock ang pintuan ng kwarto niya, even her windows pero hindi siya makampante na may di kilalang tao sa loob ng property nila! Gusto niyang tawagan ang kuya pero ayaw niya namang makaabala dito. Baka nagpapahinga na din ito. Alam niyang stress silang lahat ayaw niya ng dagdagan baka nagkakamali lang din siya.

Out of curiosity, dahan dahan siyang sumilip sa bintana niya. Mabilis tinalunton ng kaniyang mga mata ang bahagi kung saan nakita ang lalaki. Napahinga siya ng maluwag ng makitang wala ng tao doon. It's already 3am and she needs to rest! Sa sobrang pagod sa nangyari buong gabi, and with the thought na wala na ang lalaking nakita niya kanina ay mabilis siyang kinain ng antok.

2 nights na siyang hindi nakakapasok sa trabaho. She filed a leave for a week dahil hindi pa nagigising ang kaniyang ama. And now her leave is almost over and her father's still unconscious. She's so stressed, all of them are specially her mom. Her brother have always errands to do. Kung busy ito noon, mas busy ito ngayon. She can sense his exhaustion too. Mukha na ngang hindi natutulog ang kuya niya. Her mother is always at the hospital, talking to her father even if her dad's not responding. Umuuwi lang ito para maligo at magbihis then balik agad sa ospital. Halos hindi na kumakain, that's why she needs to be in her side, hands on. Kailangan niyang alagaan ang ina niya. Their mansion is always quiet. Siya lang ang madalas na umuuwi dito every night. And every night too, she always feel like there's someone watching over her. She doesn't feel safe sa mansion nila but wala siyang magagawa kundi ang siguraduhing nakalock ang mga pintuan dahil ayaw niyang pag alalahanin ang mom at kuya niya. They already have enough problems. Her friends are also busy with their own lives.

She dress herself up. This is the last day of her work leave. She decided to just spend the whole day in the hospital just like she always do the whole week. Her brother's still working on the investigation about who's behind the ambush. She doesn't know anything because her brother doesn't want her to worry.

Nang makarating sa ospital ay naabutan niyang nagkakagulo ang lahat. Outside of her father's room ay ang kaniyang inang umiiyak. Bigla siyang kinabahan at mabilis na lumapit sa kaniyang ina.

"Mom! What is happening?!"

"Where is Kuya?"

sunod sunod niyang tanong sa kaniyang inang panay ang hikbing nakatingin sa kwarto ng kaniyang ama. She have an idea on what's happening but she doesn't want to accept that thought.

"E-eve" hikbi ng ina niya.

"Y-your d-dad..... H-he waked up earlier he's l-looking for y-you...I w-was about to c-call you when...w-when this happens. Oh my god!" putol putol na pagkakasaad nito at mas lalong napaiyak. Tumutulo na din ang kaniyang luha.

"H-hushh mom, Dad will be a-alright okay? He's a fighter. H-he won't leave us." kumbinsi niya sa kaniyang ina but it feels like she's convincing herself more. Ayaw niyang mag isip ng kung ano ano.

"S-si Kuya" sambit niya sa ina nang maalala ang kapatid. Nanginginig niyang kinuha ang cellphone sa bulsa at idenial ang number ng kapatid.

"K-kuya.... please come h-here" hindi niya mapigilang humikbi. Yakap niya padin ang kaniyang ina ngunit nakaupo na sila sa upuan. Rinig niya ang kalabog ng kung ano sa kabilang linya at ang mabilis na kilos ng kapatid bago naputol ang tawag. Hindi nagtagal ay dumating itong humahangos.

"Princess, mom what happened?!" bungad sakanila ng kapatid niya. Niyakap nito ang kanilang ina na may mahihinang hikbi pa din. Walang nagsalita sa kanilang tatlo. When their mom's already calmed down, the doctor came with a sad face.

"I'm sorry Mrs. Guzman. We did our best. He didn't make it "

That exact words shattered all of her. Nabingi siya, namanhid, wala siyang naririnig sa paligid. Nahihirapan siyang huminga. With the blurry vision, she look at her mom who's crying her heart out. Napaupo ito pabalik sa upuan dahil sa panghihina. Dinaluhan naman nila ito ng kapatid niya. It's like their world crumpled down. The thought that her dad left them isn't sinking in her mind. No, no this isn't real. Her dad wouldn't leave them!

Looking at her mom who's broken beyond repair, she wiped her tears, compose herself. She can't be weak, their mom needs someone who can be strong. She look at her brother whom she thinks the same as hers.

The news spread easily. Madaming nakiramay. Madaming nasaktan. But life must go on. Not because someone left doesn't mean your life's over. The world wouldn't stop even if you're hurting. You don't need to overcome the pain, you just need to live with it to survive. Her dad's death is painful to her but she can't imagine how painful it is to her mom. It's just sad that he passed without her, apologizing to him for being so hardheaded, for being a rebel, a headache. It pains her. Isang linggo lang ang ginawa nilang lamay and then pinalibing na agad. Her mom's always infront of the coffin hugging her dad's picture. Seeing that pains her more. She never leaves her side. Her brother take care of everything simula burol until sa libing and she's thankful of that. Hindi siya makakatulong dahil hindi niya maiwan ang kaniyang ina.

2 weeks siyang hindi nakapasok sa trabaho and she decided na pumasok mamaya. She needs to be busy, to distract herself, to forget the pain. Her mom looks okay in the outside pagkatapos ng libing. But she knows better. She's also learning to live with the pain and that's a relief to her. Ayaw niya pa nga sanang pumasok sa trabaho dahil gusto niyang samahan ang ina pero ito na mismo ang nagkombinsi sakaniya upang pumasok. Her brother also agreed to this.

Pagdating niya sa duty ay nakikisimpatya ang kaniyang mga kasamahan. Ang iba ay nakapunta sa burol but ang iba ay hindi dahil sa busy schedule and that's fine. We all have things to do in life. Tipid lamang siyang ngumingiti sa mga ito. Good thing, Earl is the one who takes over her patients. Mas nabrief siya nito sa mga changes sa patients niya.

Just being in her duty again, naisip niya na naman ang lalaki. To be honest, hindi ito nawala sa isip niya buong dalawang linggo. She can't deny that she misses him. His touches, his kisses, the cuddles, everything about him. But naalala niya din ang naabutan noong nakaraan na nagpabalik sa inis niya rito. She's wondering, did he even thinks about her? Or nakalimutan na siya nito dahil may babae na namang nag aalaga rito? She scoffed, she knows the answer. Syempre nakalimutan na siya nito. Baka nga wala lang sa lalaki ang kung ano mang namagitan sa kanilang dalawa eh. She's just his nurse.

Gaya ng ginagawa niya ay inisa isa niya ang kaniyang pasyenteng icheck, pakainin at painumin ng gamot. Huli niyang pinuntahan ang kwarto ng lalaking palaging tumatakbo sa utak niya. Napabuntong hininga muna siya bago kumatok at pinihit ang door knob. She thought maaabutan niya ang babaeng naabutan niya last time but walang kasama ang lalaki. Nakaupo ito sa kama at mariing nakatingin sakaniya. Nasabi din kasi ni Earl sa kaniya na palaging nandito yung girlfriend ng lalaki. Well, she said she's his girlfriend so that's how Earl addresses her.

"Good evening sir." pormal niyang saad sa binata.

"You're back." mariin pa rin itong nakatingin sakaniya. She's starting to feel conscious about how she looks.

"Sorry for not being around for the past weeks"

saad niya habang chinicheck ang vital signs nito. Ngumiti pa siya ng tipid. Nag igting ang panga nito dahil sa sinabi niya. Napakunot naman ang kaniyang nuo dahil mukha itong galit, but she just let him. Tahimik niyang inayos ang pagkakaupo ng lalaki bago isinerve ang hapunan nito.

"Feed me." saad nito na sinunod niya naman. May sugat sa tiyan ang binata. She knows where he get that. He tried to hurt himself again according to Earl. Sinaksak nito ang sarili, mabuti nalang at naagapan. Kakahilom pa nga lang ng mga sugat nito dati ay eto na naman. Tahimik niya itong sinusubuan. Hindi niya rin ito tiningnan sa mata dahil natatakot siyang mabasa nito ang kanilang nararamdamang pangungulila. Isang subi nalang at matatapos na iton kumain ngunit hindi nito isinubo iyon. Napatingin siya sa lalaki at agad na nag iwas nang makitang nakatitig ito sakaniya. What's wrong with him? Saad niya sa isip.

"Look at me Evelyn." utos nito sakaniya.

"Sir isa na lang at matatapos na to." tukoy niya sa pagkaing nakaumang sa lalaki. Nang hindi ito tumugon ay nag aalangan siyang napatingin dito. Nabitawan niya ang kutsara pabalik sa bowl dahil hinawakan ng lalaki ang kamay niya. His eyes are screaming desire, lust and longing? Napakurap siya sa naisip at mabilis na nag iwas ng tingin. Nanlalaki ang mga mata niya ng hinawakan nito ang kaniyang panga at pinihit paharap sa lalaki. Medyo mahigpit ang hawak nito, nanggigigil ngunit hindi masakit. Inilayo nito ang mga ginamit sa pagkain at ipinatong pabalik sa cart na nasa gilid ng kama. Malakas ang t***k ng puso niya, hindi alam kung sa kaba, excitement, o pangungulila sa lalaki. Mabilis din ang pahinga niya.

Napasinghap siya ng hinalikan nito ang kamay niya.

"S-sir!" usal niya dahil sa pagkabigla. Pumikit pa ang lalaki habang inisa isang hinahalikan ang mga daliri sa kaniyang kanang kamay.

"Stop doing this baby." biglang saad nito. Ang isang kamay ay bumaba sa leeg niya patungo sa balikat. Hinahagod nito iyon.

"Stop doing what?" naguguluhan niyang tanong. Matagal bago ito sumagot at bigla siya nitong hinila at isiniksik ang ulo sa leeg niya. Napatingala siya dahil sa ginawa ng lalaki.

"s-sir Damian" mahina niyang saad. Napaigtad siya nang maramdaman ang mainit na labi nito sa leeg niya.

"Stop making me miss you. I'm going crazy." saad nito habang ang mga labi ay nakadampi pa rin sa leeg niya.