ใบหน้าของหญิงชราฉายแววตื้นตันใจที่ได้พบเจอลูกชายที่ไม่ได้พบเจอหน้ากันมานานแรมปี เซียร่าโผเข้ากอดเอเรนด้วยความรู้สึกคิดถึง
“ให้ตายสิเอเรน เราจะได้พบเจอกันปีละหนึ่งครั้งจริงๆ นะหรือลูกรัก”
เอเรนมองหน้าท่านแม่ของเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไปหมด เขามีความสุขดีในยามที่อยู่ที่อคาเด็มมี่เพราะแบบนั้นเอเรนจึงคิดว่าเขาจะเรียนไปเรื่อยๆ หลังจากนั้นเขาจะเป็นนักเดินทางที่สามารถเดินทางไปทุกทีที่เขาต้องการได้ตามใจ..เขาไม่ได้อยากจะเข้าไปอยู่ระหว่างความบาดหมางของท่านแม่และท่านพี่ไอแซ็ค เรื่องการเป็นแกรนด์ดยุคนั้นเขาไม่เคยต้องการมันแม้แต่น้อย..ไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิดเดียว
“ท่านแม่ ลูกมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่ครับ ได้เรียนเกี่ยวกับเรื่องราวมากมายที่รู้ยังไม่รู้ ได้ศึกษาค้นคว้าเรื่องต่างๆ ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้”
เซียร่ากุมมือของลูกชายเอาไว้
“แล้ว..แม่ล่ะเอเรน ลูกไม่ได้มีความคิดที่อยากจะกลับไปอยู่กับแม่บ้างอ
