“NAMI, I’m sorry if I kept you waiting. Na-late kasi ang kapalitan ko ng duty.” Humahangos na lumapit sa lamesa ko si Edith.
Lihim akong nagdiwang sa paglapit niya dahil hindi na ako mapalagay habang kaharap si Khalil. Idagdag pa ang nakabibinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.
“Okay lang, Edith,” sagot ko at umusog upang makaupo siya. Gaya ni Ate Natasha, dalawang taon din ang tanda sa akin ni Edith pero ayaw niyang tawagin ko siyang ‘Ate’. “Ako nga ang dapat humingi ng pasensiya sa 'yo dahil naabala kita.”
“Wala iyon.” Namilog ang kaniyang mga mata nang mapagtanto kung sino ang kasama namin sa mesa. “Ikaw na ba ‘yan, Khalil?”
“Hi, Edith!” Itinaas pa ni Khalil ang kanang kamay bilang pagbati sa bagong dating. “Lalo kang gumanda.”
Edith playfully flip her curly hair. “Magaling
