Kabanata 39

1547 Words

Oh, my God! I... I couldn't imagine Jude suffering and enduring those things all by himself! Paano niya nakayanan 'yon? Iniisip ko pa lamang na sa akin iyon mangyayari ay baka nagpakamatay na nga ako nang tuluyan dahil alam kong hindi ko makakayanan ang ganoong sakit. "I'm so sorry, Jude," ang tanging nasabi ko sa kan'ya bago dahan-dahang hinakbang ang mga paa papunta sa kan'ya. I pull him softly and locked him in my arms, letting him cry the pain away. "Hush... it wasn't your fault, Jude. It wasn't your fault. Wala naman talagang permanente sa mundo, but at least we had memories we can go back to, right?" I tried to comfort him. I'm not good at comforting someone, but at least I was trying my best. Kinalimutan ko na lang muna saglit that I was mad at him. He was hurting and I didn't want

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD