เล่ห์รัก กลร้าย เจ้านายมาเฟีย Complicated Love

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติสิขสิทธิ์ปี พ.ศ.2537 ไม่อนุญาตให้คัดลอก ทำซ้ำ ตัดแปลง ส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายต้นฉบับนี้ โดยไม่ใด้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของลิขสิทธิ์ ซึ่งเป็นของ นามปากกา MaNIE-STORY บ้านปีกขวา ร่างแกร่งสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา แต่นัยตานิ่งสนิท ลึกลับราวกับยามรัติการที่สืบทอดทั้งหมดนี้มาจากกะตัญผู้เป็นพ่อ แต่ดูเหมือนเขาจะมีมันมากกว่าผู้เป็นพ่อด้วยซ้ำ “กาแฟค่ะคุณมาเฟีย” “มารีนไปเรียนหรือยัง” มาเฟียเอ่ย “คุณหนูมารีนยังไม่ลงมาจากห้องเลยค่ะ” แม่บ้านเอ่ย “เฮียยยยย คิดถึงหนูเหรอคะ ถามหาแต่เช้า” เสียงสดใสของผู้เป็นน้องสาวเอ่ยพรางเดินมากอดคอผู้เป็นพี่ชายแล้วหอมแก้มเขา “เฮียไม่เห็นหนูไงครับเลยถามหา” “วันนี้หนูจะขับรถไปเองค่ะไม่ต้องไปส่ง” “ยัยน้องเล็ก วันนี้เฮียขึ้นเวรพอดี เฮียไม่อยากรับเคสหนูนะ” เสียงมาเวลที่เดินมาเช่นกันเอ่ย เขากำลังจะออกไปโรงพยาบาลเมื่อมาเวลที่ชอบอาชีพนี้มากกว่างานที่บ้านแบบที่มาเฟียทำ “ปากมึงนี่นะ” มาเฟียเอ่ย “แช่งหนูอีกละ เฮียจัดการเฮียมาเวลเลย”มารีนเอ่ย “อย่านะเฮีย หน้าเป็นแผลไม่ได้ห้ามฟาด เดี๋ยวขัดกับชุดกราวน์” “เฮ้อ กูละปวดหัว” “ไปทำงานละ เฮียไปนะยัยน้องเล็ก”มาเวลาเดินหยิบขนมปังก่อนออกไป ยังไม่ลืมทำหน้าตาหยอกล้อ “หนูก็ขับรถระวังๆนะมารีน เฮียก็เป็นห่วง” “สบายมาก เดี๋ยวไปรับเพื่อนๆมาร่วมชะตากรรมด้วยค่ะ55” เขาได้แต่ยิ้มเมื่อมารีนคือคนเดียวที่ปลดคราบมาเฟียโหดออกจากตัวเขาได้เวลาอยู่ด้วยกัน “หนูไปนะคะ” หลังจากทั้งหมดออกไป มาเฟียยังคงนั่งดื่มกาแฟพร้อมเช็คงานในมือถือ ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “การ์ด!!!” “ครับนาย” “ใครดูแลโกดัง7 ไปตามมา!!”มาเฟียเอ่ย “ครับๆนาย” มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นเมื่อเห็นรายงานสินค้า เพราะมันไม่ตรงและผิดรุ่น ผิดแบบไปหมดทั้งโกดัง หลังจากที่อ่านรายงานของโกดังเสร็จแล้วพบปัญหา มาเฟียคว้ากุญแจรถสุดหรูของตัวเองก่อนเดินหน้าบอกบุญไม่รับออกไปที่รถ แต่ระหว่างทางกลับเจอดินแดนผู้เป็นปู่เข้าตรงหน้าบ้าน “ไปไหนแต่เช้า หน้านี่ไอ้ตัญชัดๆ” “ โกดังเจ็ดมีเรื่องนิดหน่อยครับปู่ ผมกำลังจะไปจัดการ” “ เลือดพ่อมันแรงจริงๆเว้ยไอ้หลานคนนี้ มาเฟียรู้ไหมทุกครั้งที่ปู่มองหน้าแก เหมือนปู่เห็นไอ้ตัญตอนหนุ่มๆไม่มีผิด สีหน้าแววตาที่ใครมองแล้วอกสั่นขวัญแขวนฝันหนีดีฟ่อแบบนี้ ได้พ่อมาเต็มๆจริงๆ” ดินแดนเอ่ย “ อะไรพ่อ ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้แก่สักหน่อย ยังมีอีหนูได้อีกเป็นสิบ” เสียงกะตัญผู้เป็นพ่อของมาเฟียเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาเจอทั้งคู่คุยกัน “ มึงจะกินไม้หน้าสามหรือมึงจะกินตีนเมียมึงกูให้มึงเลือกไอ้ตัญ”ดินแดนเอ่ยเมื่อกะตัญลูกชายของเขาและพ่อของมาเฟียเดินสวนเข้าบ้านมา “ ว่าแต่นี่มึงจะไปไหนมาเฟีย” “ ไปโกดังเจ็ดครับพ่อ ไอ้พวกเวรนี่มันท้าทายอยากลองของกับผมจริงๆ สั่งงานกับมันเหมือนสั่งกับอากาศยังไงไม่รู้ วันนี้ถ้าผมจัดการไม่เด็ดขาดผมอนุญาตให้พ่อฟาดผมได้เลย” “ กูว่า กูใจเด็ดแล้วนะ มึงนี่หนักกว่ากูอีกนะมาเฟีย เอาเถอะไปจัดการให้เรียบร้อย ลูกน้องดีก็เก็บไว้ ลูกน้องคนไหนเป็นปลาเน่าแตกฝูงก็จัดการมันซะ” “ เรื่องนั้นผมถนัด” มาเฟียขับรถออกจากบ้านปีกขวาก่อนตรงไปที่โกดังเจ็ดซึ่งเขาให้ลูกน้องคนสนิทตามลูกน้องทุกคนที่ดูโกดังนี้มาทั้งหมดกว่า 30 ชีวิต และแน่นอนการปลูกฝังและนิสัยใจคอที่ถอดแบบผู้เป็นพ่อมาไม่มีผิด ทำให้มาเฟียตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องหลาย 10 ชีวิต แผ่รังสีอำมหิตทำให้ไม่มีใครกล้ามองหน้าเขาแม้แต่คนเดียว เมื่อรู้ดีว่าการที่มาเฟียเข้ามาที่โกดังในเวลานี้และเรียกรวมพลทั้งหมดนั่นหมายความว่าต้องเกิดปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่งขึ้น และทุกครั้งที่เกิดปัญหามาเฟียมักจะมีวิธีจัดการกับลูกน้องที่ก่อเรื่องก่อราวทำให้งานของเขากระทบด้วยวิธีการที่เด็ดขาด “ ใครตอบกูได้บ้างว่าทำไมรายงานกับของในโกดังถึงไม่ตรง?” มาเฟียเอ่ย ลูกน้องกว่า 30 ชีวิตที่ดูแลโกดังนี้เบิกตากว้างเมื่อตกใจว่าทำไมเจ้านายหนุ่มของพวกเขาที่เข้ามาที่นี่น้อยกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ แต่กลับรู้รายละเอียดของสินค้าและจดจำรายงานได้ทุกครั้งว่ามันเกิดปัญหา หรือมีรายงานผิดพลาด “ระ...รายงานตัวไหนครับนาย” “ มันมั่วทุกตัวจนมึงไม่รู้ว่าจะแก้ตัวไหนก่อนถูกไหม!” “เอ่อ....” “ และกูยังรู้อีกว่าของในโกดังกูหาย ตอบกูมาว่ามันหายไปไหน!!!!!”มาเฟียเอ่ยเต็มเสียงทำเอาทั้งหมดต่างพากันเริ่มกลัวหนัก “ผะ...ผม” “ ตอบไม่ได้? หรือต้องการปิดไม่อยากตอบกูกันแน่!!!” “ นายครับยกโทษให้พวกผมด้วย...” “ กูนับหนึ่งถึงสามถ้ามึงยังไม่ส่งตัวคนผิดออกมากูจะไล่ยิงพวกมึงทิ้งทีละคน!!!!” มาเฟียหนุ่ม หยิบปืนที่เหน็บหลังออกมาก่อนปลดเซฟพร้อมยิง ลูกน้องตรงหน้าทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มของพวกเขาไม่เคยพูดจาล้อเล่น และหากบอกว่าจะยิง ก็ยิงจริงทุกครั้ง อย่างครั้งก่อนที่มีลูกน้องทำงานพลาดจนทำให้สินค้าเสียหายเป็นจำนวนมาก เพราะความประมาท ครั้งนั้นมาเฟียเรียกทุกคนมารวมตัวกันและไม่ยอมมีใครรับสารภาพสักคนว่าทำไมถึงทำให้รถขนสินค้าเสียหายทั้งคันทั้งๆที่รถทุกคันควรตรวจเช็คสภาพและดูแลเป็นอย่างดี นั่นหมายความว่าความผิดพลาดไม่ได้เกิดจากตัวรถแต่เกิดจากคน ครั้งนั้นมีลูกน้องสองคนที่เป็นเป็นต้นเหตุ เพราะสองคนนั้นนำรถ ออกไปใช้ส่วนตัวจนไม่ได้รับการเช็คสภาพ หลังจากที่ใช้งานจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุ สินค้าเสียหายเกือบทั้งหมด และแน่นอนว่าลูกน้องที่เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้มาเฟียมีวิธีจัดการแบบเด็ดขาดจนทุกๆคนไม่กล้าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง “ หนึ่ง สอง” “นะ...นายครับ” “ สาม!!!!!” หลังจากประโยคที่นับสามจบลง ปืนของมาเฟียหนุ่มก็เริ่มลั่นไกปืนทีละหนึ่งนัดเข้าที่หัวหน้าคนคุมโกดังเป็นคนแรกและไล่ตามลำดับลงไป จนกระทั่งผ่านไปถึงคนที่สี่ หัวหน้าโกดังที่ถูกยิงเป็นคนแรกเจ็บสาหัส ใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนบอกเจ้านายหนุ่มพราะไม่อยากให้ลูกน้องที่เหลือ ต้องถูกลงโทษโดยที่ไม่ได้มีความผิด “นะ...นายครับ คนทำคือ ไอ้แซม กับไอ้ทิม...” “ ถ้ามึงพูดตั้งแต่แรก กูคงไม่ต้องเปลืองกระสุนแบบนี้!!!!!” ทันทีที่รู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงความผิด ลูกน้องทั้งสองคนนั้นจึงวิ่งแตกกลุ่มออกเพื่อหนีออกจากโกดัง มาเฟียหนุ่มค่อยๆหันหันหลังอย่างใจเย็นไปทางที่ทั้งสองคนวิ่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่งดวงตาลึกล้ำราวกับยามรัตติกาล ก่อนปืนกระบอกเดิมจะถูกยกขึ้นและลั่นไกลปืนออกไปสองนัด ทำให้ทั้งสองคนล้มลงทันทีทั้งๆที่กำลังวิ่ง กระสุนเจาะเข้าหลังท้ายทอยตัดเส้นประสาทจบชีวิตลงตรงนั้น ทันที “ จำไว้ ใครที่เลี้ยงไม่เชื่อง จุดจบมันจะเป็นแบบนี้!!!” “ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครั้ง จะไม่มีใครมีลมหายใจรอดออกจากโกดังนี้ไปซักคน เข้าใจไหม!!!” “ ครับนาย!!!!” หลังจากจัดการลูกน้องที่มันเลี้ยงไม่เชื่อง จ้องแต่จะแว้งกัดผู้เป็นนาย มาเฟียก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานในโกดังนั่น จนถอนหายใจออกมา โทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มถูกยกขึ้น ก่อนที่มือจะเลื่อนหน้าจอและปัดทิ้งบางแอพที่มันมีการแจ้งเตือนเข้ามาเยอะจนน่ารำคาญ ซึ่งมันมีแชทจากสาวๆมากมายต่างก็พากันส่งข้อความส่วนตัวไดเร็คมาหาเขา บางคนก็อยากนัดมาเฟียไปทานข้าว แต่สำหรับบางคนก็จี้จุดมากจนเกินไป เพราะมาเฟียเป็นผู้ชายที่เข้าถึงยาก และไม่ยอมมีหญิงสาวเป็นตัวเป็นตน “ อะไรกันนักหนาวะผู้หญิงพวกนี้เนี่ย ว่างกันนักหรือไง“ มือปัดข้อความเหล่านั้นทิ้ง ก่อนมือเลื่อนมาที่ข้อความของน้องสาวอย่างมารีน ซึ่งเพิ่งส่งข้อความเข้ามาหาเขาเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา (เฮียคะ วันนี้คุณพ่อคุณแม่บอกให้เข้ามาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยค่ะ เฮียห้ามทำงานจนลืมนัดนะคะ ไม่งั้นหนูโกรธด้วย) นอกจากเอแคล์ผู้เป็นแม่ มารีนคือผู้หญิงคนเดียวที่สามารถชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ อยากให้ไปหาเขาสามารถไปได้ทันที เธอเป็นน้องสาวคนเล็กที่เป็นดั่งดวงใจของเขาทั้งดวง ด้วยอายุที่ห่างกันค่อนข้างมาก ทำให้มาเฟียในวัยเด็ก ต้องช่วยแม่เลี้ยงน้องอยู่บ่อยครั้ง แต่การเลี้ยงน้องคนรองอย่างมาร์เวล ที่เป็นเด็กผู้ชายที่แสนดื้อและซนทำให้มาเฟียใช้พลังงานค่อนข้างเยอะแต่กับยัยหนูน้องคนเล็กเธอเป็นเด็กหญิงบอบบางที่เขาเฝ้าทะนุถนอม จึงทำให้เขาเป็นพี่ชายคนโตที่ค่อนข้างอ่อนโยนสำหรับมารีน (เฮียไม่ลืมครับ เดี๋ยวเฮียจะรีบทำงานแล้วรีบกลับนะ) นั่นคือข้อความจากมาเฟียที่ส่งหาน้องสาวอย่างมารีน รอยยิ้มของชายหนุ่มก็เผยขึ้น มารีนเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ทำให้เขายิ้มได้ในทุกๆวันที่เครียด นอกจากมารีนแล้วเขายังมีน้องสาว ซึ่งเป็นลูกของน้าฝาแฝดพ่อของเขา อย่างโคอี้ที่อายุไล่เลี่ยกับมาเวลน้องชายคนรอง โคอี้กับมารีนสนิทกันมาก และสองสาวนี้มักจะทำให้เขายิ้มตามเวลาที่พวกเธอนั่งคุยกันต่อหน้าเขาอยู่บ่อยครั้ง บ้านปีกขวา “ ไหนเฮียบอกจะมาเร็วไงคะ ทำไมเฮียมาทีหลังหนู” มารีนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายคนโตอย่างมาเฟียเดินเข้าบ้านมา “ หนูกลับมาถึงกี่โมงล่ะครับ” “ บ่ายสองค่ะ” “ นั่นมันตอนที่หนูส่งข้อความไปหาเฮียไม่ใช่หรอ แล้วเฮียจะกลับมาทันหนูได้ยังไงล่ะครับ” “ ใช่ค่ะ ลืมเลย55555” “ ขับรถออกจากมหาลัยตั้งแต่ 11 โมงมั้งเฮีย น้องสาวสุดที่รักของเฮียถึงมาถึงบ้านบ่ายสอง” เสียงมาเวลลูกชายคนที่สองของบ้านเอ่ยขึ้น ซึ่งมาเวลและมารีนชอบเถียงกันเป็นประจำ แต่มาเวลก็รักมารีนมากดั่งดวงใจเช่นกัน “ มึงก็ขยันว่าน้อง” “ หนูว่าบางทีเฮียมาเวลก็ต้องผ่าตัดตัวเองบ้างนะคะ” มารีนเอ่ยขำคิกคัก “ หนูจะว่าให้เฮียพาหมาออกจากปากใช่ไหมเนี่ย” “ อุ๊ย!! เฮียพูดเองนะคะหนูไม่ได้พูด” “ ดูน้องสาวสุดที่รักของเฮียดิ หลอกด่าผมอีกแล้ว” “ มึงก็ชอบไปแหย่น้อง โตแล้วนะมึงอ่ะ แต่บางทีกูว่าน้องก็พูดถูก ผ่าหมาออกจากปากซะมั่ง หมอห่าอะไรโคตรปากหมาเลย” “ โหโดนรุมว่ะ” เสียงมาเวลเอ่ย “ เถียงกันอีกแล้วสามคนพี่น้องนี่ นั่งก่อนลูก วันนี้แม่ทำแต่ของโปรดลูกๆทั้งนั้นเลย” เสียงเอแคร์ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นในขณะที่พาแม่บ้านยกอาหารขึ้นโต๊ะ “ วันนี้วันพิเศษอะไรเหรอคะแม่ ถึงได้ลากเฮียมาเวลที่คิวทองซะเหลือเกินมานั่งกินข้าวพร้อมกันครบครอบครัวเลยค่ะ” มารีนเอ่ยถามผู้เป็นแม่ “ เห็นพ่อบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับทุกคนนะ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องอะไร” “ เฮียคิดเหมือนกันไหม พ่อให้แม่จัดของโปรดให้แล้วค่อยคุยกับเรา ไม่ใช่เรื่องดีแน่ หายนะมาชัวร์” มาเวลเอ่ย “ เชื่อหรือยังว่ามึงควรผ่าหมาออกจากปาก” มาเฟียพี่ชายคนโตเอ่ย “ จริงนะเฮีย ผมว่าผมสัมผัสได้ เรื่องใหญ่ชัวร์” มาร์เวลเอ่ย หลังจากที่เริ่มทานอาหารมื้อเย็น มาเฟียที่เป็นพี่ชายคนโต ด้วยความที่วุฒิภาวะเขามีมากกว่าน้องและเป็นคนนิ่งๆ ถึงไม่เลือกจะเปิดก่อนในคำถามที่พ่อของเขานัดทานมื้อเย็นในวันนี้ แต่กลับเป็นมาเวล ที่เอ่ยถามผู้เป็นพ่อตรงๆ มาเวลหมอหนุ่มฝีปากกล้า และตรงไปตรงมา เอ่ยขึ้น “ พ่อครับ แม่บอกว่าวันนี้พ่อมีเรื่องจะคุยกับพวกผม มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ” “ มึงนี่ก็อยากรู้จนไม่รอให้กินข้าวเสร็จก่อนหรือไง” กะตัญเอ่ย “ มันคาใจแล้วกินข้าวไม่อร่อยหรอกครับพ่อ” มาเวลเอ่ย “ ที่วันนี้พ่อนัดคุย เพราะมีเรื่องที่อยากจะบอกกับทุกคน อย่างแรกเลย พอจะเริ่มวางมือจากงานทั้งหมดมากขึ้น แน่นอนว่ามาเฟียแกเป็นพี่คนโต ต้องรับบทบาทมากขึ้น” “ ไม่มีปัญหาครับพ่อ” มาเฟียเอ่ย “ อย่างที่ทุกคนเห็นมาตั้งแต่เด็ก ธุรกิจบ้านเราค่อนข้างจะใหญ่มาก แน่นอนว่ามาเฟียแกไม่สามารถคุมคนเดียวได้หมด มาเวล พอรู้ว่าแกรักในอาชีพหมอที่แกกำลังทำ แต่ธุรกิจบ้านเรา ก็ยังต้องพึ่งพาลูกๆทุกคนในบ้าน แกเข้าใจที่พ่อพูดไหม” “ ผมเข้าใจ ครับพ่อ แต่สำหรับผม อาชีพหมอมือผมมีไว้ช่วยชีวิตคน แล้วผมจะใช้มือที่ช่วยชีวิตคน ฆ่าคนอื่นได้เหรอครับ“ ” ทำอย่างกับไม่เคย“กะตัญเอ่ย ” โหพ่อ ผมอุตส่าห์พูดเป็นหลักการ ผมเข้าใจครับผมแค่พูดไปอย่างนั้นแหละ ไอ้พวกเวรตะไลนั่นมันสมควรตาย มือผมมีไว้ช่วยคนไข้ที่โรงพยาบาลกับคนดีครับพ่อ“ มาร์เวลเอ่ย ” งั้นมึงรักษาตัวเองไม่ได้นะ“ ” โหพ่อหลอกด่าผมอีกแล้ว เมื่อกี้เพิ่งถูกน้องด่า“ เสียงหัวเราะของครอบครัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง มาเฟียผู้เคร่งขรึม ก็อมยิ้มอยู่ไม่น้อย “ มาเฟีย มึงเป็นพี่คนโตอายุไม่ใช่น้อยๆแล้ว มึงไม่คิดจะมีเมียไง” “ ยังครับพ่อ แค่ทำงานกับดูแลน้องผมก็ไม่มีเวลาให้ตัวเองหรอกครับ” มาเฟียเอ่ย “ เหมือนเฮียหลอกด่าหนูเลยค่ะพ่อ” “ วันนี้ลูกเราหลอกด่ากันทั้งวันเลยนะแคล หนูว่ามั้ย” หลังจากจบมื้อเย็นและเรื่องที่จะคุย แน่นอนว่าเป็นไปตามคาด กะตัญ กำลังวางแผนโยกย้ายเพื่อจะวางมือ ซึ่งลูกทุกคนเข้าใจเขาดี โดยเฉพาะมาเฟียลูกชายคนโตที่รับงานต่อจากผู้เป็นพ่อมายาวนานตั้งแต่ตอนเรียน “ มารีน หนูจะออกไปไหน?” “ หนูมีนัดค่ะเฮีย หนูขอคุณพ่อคุณแม่แล้วค่ะ” “ จะไปไหนครับนี่มันสองทุ่มกว่าแล้วนะ” “ วันนี้หนูจะนอนค้างบ้านเพื่อนค่ะเฮีย” “ บ้านเพื่อน? เพื่อนคนไหนครับ เดี๋ยวเฮียไปส่ง” “ ดานีนค่ะ” คุยกันจบมาเฟียขับรถตรงมายังทางทางที่น้องสาวบอกเพื่อไปบ้านของเพื่อนเธอ ซึ่งจริงๆเพื่อนของมารีนทุกคนเค้าเจอผ่านๆมาแล้วแทบทุกคน แต่ก็ไม่เคยคุยกับใครมากนัก และมารีนไม่เคยพาเพื่อนมาที่บ้าน เธอกลัวว่าเพื่อนของเธอจะกลัวครอบครัวของเธอ ตั้งแต่สมัยมัธยมจึงมักนัดเพื่อนที่คอนโดอยู่บ่อยๆ “ ถึงแล้วค่ะเฮีย” หลังจากกดกริ่งหน้าบ้านอยู่สองสามครั้ง หญิงสาวตัวเล็กที่มาเฟียจำได้ลางๆ ว่าคือเพื่อนของน้องสาวเดินออกมา “ สวัสดีค่ะพี่มาเฟีย” ดานีน ยกมือขึ้นสวัสดีมาเฟียผู้เป็นพี่ชายของหญิงสาว เขาพยักหน้ารับเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร “ เฮียกลับเลยก็ได้ค่ะ” “ แล้วพรุ่งนี้มีเรียนมั้ยครับ เดี๋ยวเฮียมารับ” “ มีเรียนค่ะ นี่ไงคะหนูพกเสื้อผ้ามาด้วย” มารีนยกให้ผู้เป็นพี่ชายดู “ เราขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ นั่งอั้นมาตั้งแต่บนรถแล้ว” มาริีนรีบเดินเข้าไปในบ้านของดานีนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ เหลือทิ้งไว้แต่เพื่อนสนิทและพี่ชายของเธอ