Chapter 13
1088 Words
The ride to the resto was… awkward. Pablo looked like a poster boy ng mga wine commercial. Very handsome. Very mature. I, on the other hand, looked like a confused intern in a gala night.
He looked at me. “You’re quiet.”
I smiled nervously. “I don’t know what to say.”
He chuckled. Ang crisp ng tawa niya. Parang airfryer. “What are you up to lately?” he asked. “Haven’t heard from you this week.”
“Midterms,” I replied. “Akala ko sinabi ko na ‘yun?”
He nodded. “How was it?”
“Okay naman,” I said with the enthusiasm of a soggy fry.
Weird. I didn’t want to bore him with law school talk, but wala akong ibang alam these days. Literal na memes lang ang non-academic knowledge ko, mostly forwarded by Captain Overprotective a.k.a. Andrè.
Finally, we were seated. I immediately pulled out my phone and texted: “I’m here. Alive. Not kidnapped. Spiral buffet is spiraling well.”
Pablo noticed. “Texting Andrè?”
I smiled awkwardly. “Yeah…”
“Close talaga kayo, no?” he said. Not a question. More like a declaration. With matching judgmental undertone.
I nodded. “We’re classmates and neighbors. So... yeah.”
He smiled that charming Pablo smile. “I see.”
“We’re just friends,” I blurted out. WHY. DID. I. SAY. THAT?!
He nodded again. “I know.”
And in that moment, I realized... may buffet pa akong mas mahirap nguyain kaysa sa steak ng Spiral: yung tension sa pagitan ng dalawang lalaking ayaw magkasundo.
Later on, Pablo asked me, “When’s your vacation?”
I blinked. “Three months away pa nga, eh. Why?” Kasi ‘di ako mahilig magplano ng malayo. Parang masyado pa ‘yun for me. And honestly, hindi ako sure kung hanggang kailan ‘to. Like, sure, I really liked him—but baka iba naman feeling niya? Siya, matanda sa akin, parang may experience na parang siya ang tour guide sa mundo ng love. Ako? Baguhan na kinakalabit-kalabit ng kaba.
For the rest of the evening, we talked about the most random things. And guess what? I actually enjoyed it! Akala ko kasi mapipilitan akong magrant about school para lang may masabi ako, pero wala. He really tried to engage me, na parang bestfriend ko na matagal nang nakakalimutan kong meron pala siya.
We found out we both love traveling. Solo travel pa! Ako, mahilig mag-isa para makapag-selfie nang hindi naiinis si kuya sa side ng camera. Siya? Same! And the best part? Pareho kaming nakapunta sa Indonesia bago—at sabay pa! Pero never nagkita? Ang weird ng universe, ‘no? Parang sabi niya, “Not yet, Maricon.”
“Thank you,” sabi ko habang humihinto siya sa tapat ng condo ko.
Ngumiti siya. Ugh. Ang gwapo talaga. ‘Yong tipong kahit may muta ka sa mata, mapapatawad ka ng langit basta kasama siya.
“I hope you enjoyed,” he said.
I nodded and smiled shyly, “I did. I hope I didn’t bore you?”
He let out a short laugh, parang may konting kilig na marinig. “No, never.”
Then, silence. Ang ayaw ko sa silence, grabe. Parang nag-exam ako ng Bar exam at wala akong nasagot.
“Uhm… so, talk to you soon?” I asked, eyes darting everywhere—baka biglang may humarap sa amin.
He nodded.
Bubuksan ko na sana ang pinto ng sasakyan nang bigla niyang tawagin pangalan ko.
I turned. Then, he cupped my face. Ang tindi ng tingin niya sa mata ko. I swear, nawawala ako sa sarili ko. Parang ang mundo ay nakahinto, slow motion ang lahat.
And then, he kissed me.
Fuck.
Sobrang real ng moment na iyon.
“Good night, Maricon,” he whispered against my lips before letting go.
Feeling ko na hindi ako makahinga.
I just nodded, unable to say anything, and bumaba ng sasakyan na para akong lutang.
Nakatayo ako doon, pinapanood yung kotse niya habang papalayo.
Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakatayo, hanggang sa may naramdaman akong patak ng ulan sa balat ko.
Pero weird, hindi ako gumalaw.
Pagtingin ko, may payong na tumigil sa taas ko.
“Andrè,” tawag ko, nagulat nang makita siyang nakatayo sa tabi ko.
“Kanina ka pa?”
Tumango siya, naka-kunot ang noo, parang si Tito sa reunion na tanong kung “Kailan ka ikakasal?”
Bago ako makapagsalita, tinanggal niya yung lipstick sa gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki niya.
“Seriously, Pablo...” bulong niya, ang galit-galit.
“Ano na naman ‘to?” tanong ko, halos maniwala na ako na may third party sa drama namin.
Binigay niya yung payong sa akin. Kailangan ko pang magtipto para maabot.
Dalawang kamay niya pang ginamit para punasan ang mukha ko.
“Ako na bahala dito. Kung may maghahalikan sa’yo, dapat ay ayos ang itsura mo,” seryoso niyang sabi.
Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko sa phone ko kung bakit galit si Andrè.
Kalat-kalat ang lipstick ko na parang may pinulot na aso sa labas ng bahay!
Kina-kalabaw!
Nabitawan ko yung payong para takpan ang labi ko.
Tawang-tawa si Andrè.
“Ngayon ka pa nahiya?”
“Bakit ka nandito?!”
“Sabi mo, text mo pag-uwi mo.”
“Pag nasa loob na ako ng condo! Nasa labas pa ako!”
Nag-shrug lang siya, tapos may lumabas na banana sa bulsa niya.
“Bored. And hungry,” sambit niya, na parang food trip buddy ko siya.
Hinampas ko siya sa braso.
“Nakakainis ka talaga!”
“So, you two made out?” tanong niya, palabiro.
Tinakpan ko ang tenga ko.
“Shut up!”
“Mag-invest ka na sa kiss-proof lipstick, Maricon. Pinapangarap ko na yan ngayon, ‘di ko gusto malaman kung na-kiss mo si Pablo.”
I pinakita sa kanya ang middle finger.
Pagdating ng elevator, tinulak ko siya palabas.
“Take the next one, epal!” sigaw ko habang tumatawa siya ng todo.
Pagpasok ko sa unit ko, narinig ko ang katok niya sa pintuan pero ignore ko na.
The next day, hapon na ako lumabas.
Ayaw ko makipag-study kay Andrè kasi sure akong iinisin niya lang ako.
Paglabas ko, may nakita akong paper bag sa harap ng door.
“Please don’t give me nightmares,” nakasulat sa note.
Sa loob, may iba't ibang brands ng kiss-proof lipstick—ang shades na ginagamit ko.
That f*****g Andrè Ladezma!
- Writer
