My Sweet Rosario

Ikalabing-tatlo

Enzo's POV

"Anong nangyayari sa kanya?!" Tanong ko sa doktor ni Rosario na matalik ko ring kaibigan na si Leo.

Kinakabahan ako ng sobra para kay Rosario. Pagkatapos niyang sumigaw dahil sa sobrang masakit daw ang ulo niya, bigla na lang siyang naging tulala habang tumutulo ang mga luha niya 'tapos nawalan siya ng malay.

Ngayon naman, umuungol siya habang nakapikit ang mga mata at makikita mo sa mukha niya na para bang binabangungot siya. Hindi ko naman siya magising-gising.

Hindi ako sinagot ni Leo dahil inaasikaso niya si Rosario. "Nakuha niyo na ba ang BP at body temperature?" Tanong niya sa nurse na katabi niya.

"Yes doc." Sagot nito.

Shit. Kahit na alam kong mabilis ang pagkilos nila Leo, para sa akin, ang bagal pa rin!

"Ahhh..." napatingin ako kay Rosario. Nahihirapan na talaga siya.

"Leo! Do something!" Sigaw ko.

Inis na lumingon siya sa akin. "Kalma. Kumalma ka, Enzo." Madiin na utos niya.

As if kaya kung kumalma ngayon! Yung utak ko hindi ko na makapa. Nakalimutan ko na kung sino ako... na doctor pala ako. Dapat sanay ako sa mga ganito pero... Iba to! Si Rosario na yung nasasaktan!

"Leo-

"Lumabas ka muna sandali Enzo kasi baka sa iyo ko maturok 'tong pampakalma." Madiin na sabi niya. Pero hindi ako kumilos. Nasa loob pa rin ako ng kwarto ni Rosario. Nasa paanan ako ng hospital bed at tumitingin sa ginagawa nila. "Kayong dalawa..." turo ni Leo sa dalawang nurse na lalaki. "Ilabas niyo ang lalaking 'to."

"Leo-

"Enzo, pinapakaba mo yung mga nurse na kasama ko. Boss ka namin, nakalimutan mo na ba!" Inis na sabi niya habang inaasikaso pa rin si Rosario. I want to commend her calmness pero hindi ako mapanatag.

Nagkatinginan ang dalawang nurse na sinabihan niyang palabasin ako. Makikita ko sa mga mukha nila na nagdadalawang isip na sundin siya. Talagang magdadalawang isip ang mga 'yan! Ako ang boss nila. Kaya ko silang sisantihin. "Don't worry, hindi kayo masisisante. Kaya gawin niyo na ang inuutos ko." Wika ni Leo. "Jai will protect us." Dagdag niya pa.

Tumango lang ang dalawa at lumapit sa akin.

"Sorry Doc Enzo..." sabi noong dalawa at hinawakan nila ako para sana igiya paalis. Hindi na ako nagpumiglas. Kailangan kong pakalmahin ang sarili ko. At tama rin si Leo, kailangan ko talagang umalis para maayos yung gagawin nila, baka madistract ko lang talaga sila... Nasa labas lang ako ng kwarto ni Rosario naghihintay.

Habang hinihintay si Leo naisipan kong tawagan si Jai para dalhan ako ng damit at para na rin kay Rosario. Nagpadala rin ako ng pagkain at mga bagay na gagamitin namin dito.

Pagkatapos noon ay naupo ako sa may waiting area. I'm trying to calm myself, unti-unti ko namang nagagawa yun pero yung utak ko ay nandoon pa rin kay Rosario.

"Enzo..." napalingon ako sa tumawag sa pangalan ko. I saw Sheryl. Nakatitig siya sa akin. Umupo siya sa tabi ko.

"Bakit ka nandito?" Gulat na tanong ko sa kanya. May binisita ba siya dito? It's not my concern though.

"May meeting kami kanina dito, tapos nakita kita..." sagot niya. Yeah right. May meeting pala kami tungkol sa expansion ng hospital na ito. Hindi ako pumunta kasi I want to spend my day with Rosario pero ito pa ang nangyari. Hindi ko alam kung sino ang sisihin ko sa nangyari kay Rosario. Bakit ba kasi nangyari to?

"May nangyari bang masama kay Rosario?" She knew na si Leo ang doctor ni Rosario kaya alam kong alam niya rin na ang rason kung bakit nandito ngayon na nakaganito ang ayos-nakapambahay ay dahil kay Rosario.

Hindi ko siya sinagot. Hindi ba siya aalis? Ayoko munang inaabala ako ngayon. She's not helping me.

"Naalala na ba niya ang lahat?" Napakunot nag noo ko sa bigla niyang tinanong. She sounds.... "So titigil na kayo sa paglalaro ng bahay-bahayan?"

Uminit ang ulo ko sa sinabi niya.

"Shut up, Sheryl." Inis na sagot ko. Bahay-bahayan? 'Yun ba ang tingin niya sa ginagawa namin ni Rosario?!

But Sheryl being Sheryl. Hindi niya kayang itikom ang bibig niya. Nakakainis!

"Pero Enzo, don't you think tama na 'tong ginagawa mo? Tama na ang pagpapanggap mo na asawa mo siya-

"Asawa ko siya!" sigaw ko sa kaniya. Umabot na sa hangganan ang inis ko. Sheryl is a family friend pero sumosobra na siya. Pakialam niya ba sa buhay namin? "Kaya pwede ba umalis ka na lang kung wala ka rin naman palang mabuting sasabihin! Iwan mo na lang ako rito." Galit na sabi ko sa kanya. Hindi ko naman talaga kailangan ang presensya mo rito in the first place. Ang gusto ko lang na pumunta rito ay si Jai!

Where the hell is that woman?! Kanina ko pa siya tinawagan ah! Bat ang tagal niya! Hindi ko kasi matawagan si Marcus dahil busy rin ang lalaking yun.

"Nababaliw ka na!" hindi makapaniwalang sigaw rin ni Sheryl sa akin. Tumayo siya sa harapan ko. Buti na lang walang tao ngayon rito. "Dahil sa kakasinungaling mo diyan sa babaeng 'yan na asawa mo siya, feeling mo totoo lahat ang nangyayari sa inyo!" sigaw niya. "Gumising ka, Enzo! Hindi kayo kasal ng batang 'yan! Nagpapanggap ka lang dahil naawa ka sa kanya!" sigaw niya. Parang nagpanting ang tenga ko sa sinabi niya at galit na tumayo tapos ay humarap ako sa kanya.

Nagpigil ako dahil babae pa rin siya at kaibigan siya pero nabwibwisit na ako sa kanya.

Natigilan si Sheryl nang makita ang mukha kong sobrang galit na galit. Natakot siya. Pero wala akong pakialam! In the first place, hindi ko kailangan ang 'pakialam' niya! Kaya bakit siya nakikialam sa problema ko! Hindi ko siya tinawagan! Kaya bakit nandito siya?!

"Alam mo, Sheryl, wala akong oras sa 'yo, kung ayaw mong maniwala, puntahan mo ang lawyer ko at hingin mo sa kanya ang kopya ng marriage certificate namin!" sigaw ko para matapos na ang usapan na 'to.

Ayoko ng magsalita pa dahil ayokong makapagsalita ng hindi maganda sa kanya.

Bakas sa mukha niya ang pagkagulat. Bumalik naman ako sa pagkakaupo.

"Kasal kayo ni Rosario?" Nanghihinang tanong niya. "No..." hindi makapaniwalang saad niya. "You are just lying... right..." bakas sa mukha niya ang sakit.

"Kasal kami ni Rosario." Pagtatapos ko.

Hindi niya alam 'yun. Walang nakakalam noon. Ako lang at ang kaibigan kong si Marcus, si Jai at yung kapatid ni Marcus na si Juancho ang may alam.

Nang magising si Rosario sa hospital, sinabi ko sa sarili ko na hinding-hindi ko na siya pakakawalan kaya kinausap ko 'yung lawyer ko sa gagawin ko para maangkin ko si Rosario ng tuluyan at 'yun ay ang ikasal kami.

'Yung papel na pinirmahan ni Rosario na sabi ay clearance niya para makalabas siya sa hospital noon ay ang marriage certificate namin!

Noong una, hindi pumayag ang lawyer ko dahil pwede daw 'yun for grounds of annulment. Idagdag mo pa na menor de edad siya, pero wala akong pakialam! Wala nga akong pakialam na mawalan ako ng lisensya dahil sa ginawa ko. Wala na akong pakialam sa tama o mali.

Dahil lahat ng ginawa ko, tingin ko ay tama! Tama para sa akin at sa amin ni Rosario.

Kasi kahit na ano kaya kong gawin para lang mapasaakin si Rosario. Ilang taon ako naghintay sa kanya. Para makilala siya at mapasaakin siya.... Kaya hindi ko na pinalampas ang pagkakataon na mapasaakin siya...

Napasandal ako sa upuan ko at napatingala sa kisame.

Rosario.

Napapikit ako. Hindi ko alam ang mangyayari sa buhay ko kung wala ka.

Biglang nag ring ang telepono ko. Nakita ko ang pangalan ni Jai sa screen kaya agad na sinagot ko yun.

"Nasa elevator na ako." Sabi niya. "Naghihintay na may makasabay." Tama. Takot palang sumakay mag isa ang babaeng to sa elevator ng ibang building. Kaya sa main siya nagtatrabaho dahil may pang VIP na elevator doon. "Nga pala nakita ko si Sheryl na umiiyak nang papasok ako sa hospital, nagkita ba kayo?" Tanong niya.

Napatingin ako sa gilid ko, wala na si Sheryl. Hindi ko napansin ang pag alis niya. Nakonsensya tuloy ako dahil pinaiyak ko si Sheryl. I should've not shout at her.

"So alam na niya..." sabi ni Jai. It was not a question it's a statement. "Kaya ako sa mga manhid na tulad mo eh.. Kawawang babae..." dugtong niya na kinanuot ng noo ko. What? "Sige magkita na lang tayo..." paalam niya at pinatayan ako ng telepono.

Napatingin ako sa screen. Minsan ang weird talaga ng pinsan kong 'yun.

Napailing na lang ako at napatingin sa wallpaper ko. Napangiti ako ng makita ko ang larawan namin ni Rosario. Kuha to noong pumunta kami sa dagat. Hinalikan ko ang mukha niya at inilagay sa bulsa ko ang telepono ko.

Napasandal ako sa upuan at napatingala. Tinitigan ko ang kisame. Tsk. Ang pangit naman kong kisame lanv ang titigan ko.

Agad na kinuha ko ang telepno ko at binuksan ko ang gallery ko. Hinanap ko ang unang larawan ko ni Rosario. Iniangat ko ang telepono ko at yun ang tinitigan ko.

Napangiti ako habang tinitigan ang larawan niya... Hinding-hindi ko to makakalimutan lalo na at ito ang nagpakilala sa akin kay Rosario.

.

.

.

.

.

.

Years ago

"ANONG nangyayari doon?" tanong ko ng makita kong lumabas ang professor namin sa isang major subject kasama si Gian na kaklase namin!

Mabilis na umupo ako sa upuang katabi ni Ian, matalik na kaibigan ko. New found friend ko sa college. "Hoy, nasaan na 'yung attendance?" tanong ko sa kanya.

"Nalista na kita..." sabi niya.

"Salamat p're.." sabi ko sabay siko sa kanya. "Maasahan talaga kita." Nakangiting sabi ko.

"Basta sa hospital niyo ako mag re-residence ha..." sabi niya. Tumango lang ako at nag aprub!

Late ako sa lecture namin sa isang seminar! Akala ko kasi okay lang na hindi umattend sa seminar ngayon pero hindi pala pwede. Kasi, hindi pipirmahan 'yung certificate para maka-OJT ka.

Chill lang naman kasi sa akin 'to eh! Dahil may pag-O-OJT-ihan na ako. Sa hospital ng pamilya ko kaso kinausap ng parents ko ang professor ko na 'wag daw konsintihin ang katigasan ng ulo ko-ninong ko kasi ang president ng school na pinag-aaralan ko kaya ayun, pinaattend ako ni mama ngayon...

"Oh 'yung tanong mo kanina, Si Gian, pinapagalitan ni prof..." sabi ni Ian. Naboringan siguro siya sa lecture kaya sinagot niya ang tanong ko kanina. Timing pa na binigyan ako ng refresh at isang mondè cupcake. Snacks daw namin 'to.

"Bakit?" tanong ko habang binubuksan 'yung cupcake ko. Weird! Sipsip kasi ang isang 'yun kaya hindi 'yun basta- basta gumagawa ng ikakasama niya lalo na sa mga teachers namin!

Mataas ang pangarap noon eh! Gustong maging suma c*m laude!

Tumigil sa pagsisip ng refresh si Ian para masagot ang tanong ko.

"May medical mission kasi 'yung mga estudyante ni prof dati na ngayon ay doctor na. Sinama nila si Gian kasi alam mo na, close sila." Ngumiti lang ako sa sinabi niya. Sipsip talaga! "Sa isang rural area ang venue 'tapos itong si Gian, natipohan 'yung batang babae na naging pasyente niya. Pagkatapos noong mission, itong si Gian lagi niyang pinupuntahan sa bahay yung babae para sa check-up kesyo may sakit daw 'yun... Ang totoo pala gusto lang ni Gian makita ang babae at wala naman daw talagang sakit yung bata."

Woah!

May ganoong ugali si Gian?!

Mabait naman kasi 'yun, tahimik pero sipsip lang talaga! Kaya nakakainis!

Napailing na lang ako. Don't judge the book by its cover Enzo!

"Seriously?!" hindi makapaniwalang tanong ko. Iba rin talaga ang galawan ng mga matatahimik na sipsip ha. Nakakatakot. Atsaka paano nalaman ng prof namin ang bagay na 'yun?

"Well, hindi ko rin masisi, ang ganda rin talaga noong bata." Sagot ni Ian. Manghang tumingin ako sa kanya.

"Nakita mo?" tanong ko sa kanya. Sumama rin siya sa mission?

"Pinasa sa akin ni Gian kanina ang picture nilang dalawa. Kwento nga siya ng kwento na akala mo, girlfriend niya 'yung batang 'yun!" umiiling na sabi niya. "Ang adik lang ni Gian!" Sabi niya sabay kuha ng phone niya. "Gusto mong makita?" tanong niya sa akin.

"Patingin nga." Sabi ko. Curious ako. Si Mr. Sipsip ng batch namin naging gago dahil sa isang batang babae? Gusto kong makita ang itsura nang babaeng 'yun?

Gusto kong makita ang tipo ni Gian...

"Ito oh..." sabi ni Ian at binigay niya sa akin 'yung phone niya.

Nakita ko ang isang larawan ng batang babae na para bang naiilang siya ng kinuhaan siya ng larawan ni Gian.

Napatitig ako sa larawan.

Nakaakbay si Gian sa bata at nakangisi pa na para bang nanalo sa lotto ang gago.

Pero hindi ako kay Gian nakatitig kundi sa babae.

Ang ganda... Hindi makinis ang balat niya gaya ng mga kaklase kong babae, hindi rin siya maputi pero ang tangos ng ilong niya, ang ganda ng mga mata niya at 'yung labi niya ang sarap halikan. Napaka-inosente niya sa larawang 'to.

Parang wala siyang alam na kinukunan siya ng larawan ng gagong Gian na 'yun para pagnasahan siya! Bwisit! Biglang kumulo ang dugo ko nang maisip ko na baka may ginagawang mahahalay na bagay si Gian habang tinitigan ang inosenteng babaeng 'to sa larawan!

Anak ng!

"Ang ganda no?" tanong sa akin ni Ian.

Wala sa sariling tumango ako.

Sobrang ganda!

"Hindi mo aakalain na dose pa 'yang batang 'yan." sabi niya na may panghihinayang!

"What the f**k?! Twelve years old pa lang 'to?" malakas na tanong ko kaya napatingin sa akin ang speaker namin. Humingi ako ng tawad at umupo ulit.

"Oo." Sabi ni Ian na nakatingin sa akin na parang ewan. "At bakit ba ganyan ka maka-react, type mo rin ba ang batang 'to?" tanong niya.

Hindi ko siya sinagot dahil tumitig lang ako sa larawan noong bata.

"Type mo nga..." sabi niya kaya sinamaan ko siya ng tingin. Tinitigan lang niya rin ako. "P're akala ko isip bata ka lang pero bata rin pala ang gusto mo. Ano 'pag naging girlfriend mo 'yan, makikipaglaro ka sa kanya ng bahay-bahayan. Hindi pa nga yan siguro dinudugo eh! Baliw!" Hindi mapakaniwalang sabi niya.

Bwisit! Sinipa ko siya.

Pero agad ring umaliwalas ang mukha ko na tumingin ako sa larawan. Wala akong ginawa buong seminar kundi titigan ang larawang 'yun. Kaya ng matapos ang seminar, kinuha ko 'yung cellphone ko at pinasa ko 'yung larawan noong babae sa cellphone ko at dinelete 'yung copy ni Ian.

Napangiti ako.

Pasensya ka na lang Gian!