Üç gün geçmişti. Nazlı’nın ölümünün ardından evin duvarları bile suskunlaşmıştı. Loş odada, perdelerin arasından sızan solgun ışık duvara düşüyordu. Zaman ağır akıyordu. Her nefes, sanki içime işleyen bir suçlulukla doluydu. Nazlı’nın cenazesi olmuştu ama gitmemiştim. Kavga çıkmasın istemiştim. Çünkü eğer gitseydim, Züleyha beni görünce mutlaka üstüme yürürdü.
Onun acısına saygısızlık etmek istememiştim. Kızını toprağa verirken yanında kavga etmek bana yakışmazdı. Bu yüzden sadece dua etmiştim. Gözlerimi kapatıp gökyüzüne bakmış, belki de oradadır diye düşünmüştüm.
Üç gündür yataktan çıkmamıştım. Odam sessizdi. Dışarıda kuşlar bile ötmek istemiyordu sanki. Zaman, duvar saatinin tıkırtısına sıkışmış gibiydi. Yorganın altında, kendimi dış dünyadan saklıyordum.
Kadir bu üç gün boyunca he
