Leyla’nın ağzından:
Kadir’in sesi odayı doldurduğunda kalbim yerinden fırlayacak sandım. Sesinde öyle bir kararlılık vardı ki, birkaç saniye nefes bile alamadım.
“Ben evlenirim Leyla’yla,” dedi.
O anda zaman sanki durdu. Ne annesi kıpırdadı, ne ben. Sadece kalbimin atışını duydum.
Yüzüne baktım. Gözlerinde öfke ve sahiplenme birbirine karışmıştı. Dudakları sıkılmış, omuzları dimdikti. Şerife Hanım’ın bastonu titredi elinde.
“Oğlum, sen ciddi misin?” diye sordu.
Kadir’in gözleri hâlâ bende, sesi netti. “Evet. Madem onu gelinin olarak istiyordun, ben evlenirim Leyla’yla.”
Bir anda içimde bir sıcaklık yükseldi. Ama bu sıcaklık ne sevinçti ne huzurdu. Daha çok korkuyordum. Kadir’in sözleri beni korumak içindi, biliyordum, ama bu koruma beni başka bir felakete sürüklüyordu.
Kelimeler a
