Tam o anda kapı çaldı. Zil sesi sessizliğin içine keskin bir biçimde saplandı. Semiha hemen yerinden fırladı.
“Ben bakarım,” dedi, elindeki bezle önlüğünü sildi, kapıya yöneldi.
Bir dakika bile geçmeden Kadir’in sesi duyuldu. Sert, gergin, öfkeyle dolu bir ses tonuydu bu. “Bizi yalnız bırakın,” dedi mutfağa girer girmez.
O sesi duyduğumda içim ürperdi. Şerife Hanım başını kaldırdı ama bir şey diyemedi. Semiha ne yapacağını bilemeden öylece durdu. Ben donup kalmıştım.
Birkaç saniye geçti, sonra Kadir’in sesi bir kez daha yükseldi. Bu kez daha sertti.
“Bizi yalnız bırakın dedim!”
Bağırışı evin duvarlarına çarptı. Semiha hemen koridora döndü, bana bakmadan yanımdan geçti. Şerife Hanım susuyordu, sadece gözleriyle Kadir’e bakıyordu.
Ben ne yapacağımı bilemedim. Yavaşça arkamı dönüp mut
