Yaralı karısını yavaşça yatağa bırakan Roj üzerini örtmeden önce spor ayakkabılarını da çıkarıp bir kenarı koydu. Beline kadar çektiği yorganı biraz daha yukarı çekmek istedi ama Rojgûl ellerini tutup durdurdu. Kapatmış olduğu yaşlı gözlerini açtığında ise su yeşili gözlerle yüklerine yük bindi.
“Biraz bile olsun hiç benden şüphe etmedin değil mi?” diye fısıldayarak gözyaşları içinde zor konuşan karısının yüzünü avuçlarına alıp dudaklarıyla gözyaşlarını öptü. “Rojgûl biz şüphe edecek kadar az sevmiyoruz ki birbirimizi. Biz en büyük bedeli kaybetme korkusuyla ödedik. Bize bu sorunlar hiç gelir. Ağlamana da abilerinden aldığın darbeyi atlatman için izin verdim yoksa asla bunun için ağlamana da izin vermez en güzel elbiselerini giydirip konakta dolaştırırdım seni. Ağlaman bittiğinde
