Büyük gün gelip çattı ve Rojgûl kocasının kollarında hastaneden odasından çıktı.
Roj ona hayranlıkla bakan hastane personellerinin ve doktorların arasında çekinmeden kucağına aldığı karısı ile rahat ve mutluydu. Yüzündeki tebessüm sert yüz hatlarıyla mükemmel bir güzellik oluşturmuş Rojgûl kocasına bakıp iki gündür devamlı yaptığı gibi iç çekmekten başka bir şey yapamadı. Olup bitene hiç odaklanamıyordu. Roj görülemiş bir aşkla üzerine düşmüştü. Vücudundan alınan organla Roj durumu abartmış sayısını tutamadığı kadar doktoru ayağına getirtmişti. Hatta on yıllık randevu listesini bile hazırlamıştı. Belki de bu iyi olan taraftı çünkü Roj sanki hayatı dalağına bağlıymış gibi devamlı vitamin takviye etmek için hap ve besinle başında bekleyip duruyordu. Elleriyle elma soyup yedirmesi yeter
