CHAPTER 18: THE FIRST ARROW
1409 Words
Ang liwanag ng umaga ay nagpapahina sa takot ng gabi, ngunit sa Sta. Monica, ang bagong araw ay nagdala lamang ng mas matinding pag-aalala. Ang balita tungkol sa "ghost archer" ay kumalat na sa buong bayan, at ang dating tahimik na simbahan ay napuno ng mga taong naghahanap ng proteksyon at kasagutan. Ang panibagong kaso ng paglalahong parang bula ni Father Demetrio ay lalong nagdulot ng matinding bagabag sa buong residente. Halos katulad din ito ng paglalaho ni Mang Carlos ay ng batang estudyante na si Marian ay wala paring dahilan kung papaano sila naglalaho at kung sino ang nasa likod nito.
Si Allen Mendoza ay nasa munisipyo, nakaharap sa isang malaking whiteboard na puno ng mga larawan, timeline, at mga koneksyon. Ang gitna ng board ay nakapirmi sa isang salita: ARCHER.
"Tatlong pangyayari sa loob ng dalawampu't apat na oras," pagsisimula ni Allen sa harap nina Ivana at ng ilang pulis. "Una, ang arrow na may pustiso ni Mang Carlos sa katedral. Pangalawa, ang patay na pusa sa hardin ng kumbento. Pangatlo, ang hindi maipaliwanag na paglalaho ng katawan ni Father Demetrio."
"Iniwan din niya ito kagabi," dagdag ni Ivana, inilalagay ang isang plastic evidence bag sa mesa. Sa loob nito ay ang yari sa kahoy na kordero mula sa bubong kung saan nakita ng mga sakristan pigura na posibleng may gawa nito. "May nakaukit na mensahe: 'Ang kordero ay naligaw. Hanapin ninyo siya bago mahuli ang lahat.'"
"Anong ibig sabihin ng 'kordero'?" tanong ng isang pulis.
"Maaring literal," sagot ni Allen. "Isang tao. Ang nawawalang estudyante—si Marian. O maaring simboliko—isang inosenteng kaluluwa na nanganganib."
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Chief Inspector Vonmark, mukhang seryoso. "May bago tayong impormasyon. Nahanap natin ang lugar kung saan maaaring nanggagaling ang mga arrow."
Lahat ay nakatitig sa kanya.
"Sa lumang abandoned warehouse sa likod ng palengke. May nakitang mga shavings ng kahoy, parang doon ginagawa ang mga arrow. At may nakitang mga balahibo ng ibon—posibleng ginamit para sa fletching."
"Pumunta na tayo doon," mabilis na sabi ni Allen.
---
Ang abandoned warehouse ay isang malaking gusaling yari sa lumang konkretong bloke at yero. Ang mga bintana ay nabasag, at ang mga pinto ay kalawang na. Nang pumasok ang grupo nina Allen, ang unang bumungad sa kanila ay ang amoy ng kalawang at basang kahoy.
"Nandito," tawag ni Ivana mula sa isang sulok.
Sa isang maliit na espasyo na tila ginawang pansamantalang workshop, may nakita silang mga kasangkapan: isang maliit na vise, mga kikil, at mga piraso ng kahoy na tinusok-tusok na. Sa sahig, may mga balahibo ng uwak at maya, maayos na nakahanay.
"Propesyonal," bulong ni Allen habang kinukuha ang ilang sample gamit ang kanyang gloves. "Pero bakit dito? Bakit sa isang lugar na madaling makita?"
"Baka hinihintay tayo," sagot ni Vonmark.
Tumingin si Allen sa Chief Inspector. May kakaiba sa tono nito. Parang alam na nito ang sagot bago pa man magtanong.
"Chief, paano ninyo nalaman na nandito?"
May sandaling pag-aatubili si Vonmark bago sumagot. "May anonymous tip. Tumawag sa precinct kaninang umaga. Boses ng lalaki, parang bata ang tono. Sinabing tingnan ang warehouse."
"Hindi ninyo na-trace?"
"Prepaid SIM. Wala."
Habang nag-uusap sila, napansin ni Allen ang isang maliit na bagay sa ilalim ng isang mesa—isang piraso ng pulang tela. Kinunan niya ito ng litrato bago kunin. Kapareho ito ng pulang laso na nahulog mula kay Vonmark.
"Ano 'yan?" tanong ni Ivana.
"Hindi ko alam," sagot ni Allen, ngunit itinago niya ang piraso ng tela sa kanyang bulsa. "Pero baka importante."
Biglang may tumunog na cellphone. Kay Vonmark.
"Oo?... Saan?... Kailan?... Sige, papunta na kami."
Nag-off siya ng tawag. "May bagong nangyari. Sa katedral. Si Father Jessie... may nangyari."
---
Ang katedral ay puno ng mga tao nang dumating ang grupo. Sa harap ng altar, nakaluhod si Father Jessie, humahagulgol habang nakahanay ang mga kandila sa harap niya sa isang kakaibang pattern.
"Ang apoy!" sigaw ng pari. "Ang apoy ay darating! Susunugin nito ang mga makasalanan!"
Lumapit si Sister Merriam at ilang madre para alisin ang pari, ngunit biglang tumayo si Father Jessie at itinuro ang malaking krus sa altar.
"Dugo!" sumigaw siya. "Dugo sa krus! Nakikita ninyo ba? Dugo!"
Lumingon ang lahat sa krus. Wala namang dugo.
"Father, kalmado lang po," sabi ni Allen, dahan-dahang lumalapit. "Ano pong nakikita ninyo?"
Tumingin sa kanya si Father Jessie, ang mga mata'y puno ng luha at takot. "Ang archer... sinabi niya... susunod na ako. Sinabi niya... alam niya ang aking kasalanan."
"Anong kasalanan, Father?"
Hindi sumagot ang pari. Sa halip, bigla itong tumakbo patungo sa confession booth—ang parehong confession booth kung saan natagpuan ang bangkay ni Father Vincent.
"Hindi! Ayoko na!" sigaw nito bago pumasok sa loob at isara ang pinto.
Tumakbo sina Allen at Ivana. Kinatok nila ang pinto.
"Father Jessie! Buksan n'yo po!"
Walang sagot.
"Father!"
Biglang may narinig silang tunog mula sa loob—isang mahinang pag-ungol, pagkatapos ay katahimikan.
"Buksan natin 'yan," sabi ni Vonmark.
Inilabas ni Ivana ang kanyang b***l habang sinisira ni Allen ang lock ng pinto gamit ang isang maliit na pamukpok. Sa loob, nakita nila si Father Jessie na nakahandusay sa sahig, buhay ngunit nanginginig. Sa dibdib nito, nakadikit ang isang maliit na papel.
Dahan-dahang kinuha ni Allen ang papel. Binasa niya ang nakasulat:
"Ang iyong konsensya ang sisira sa 'yo. Maghanda."
—A
"Tinakot siya," bulong ni Ivana. "Pero bakit hindi siya pinatay?"
"Mas masakit ang takot kaysa kamatayan," sagot ni Allen. "At mas epektibo."
Habang inaalis nila si Father Jessie mula sa confession booth, napansin ni Allen ang isang bagay sa dingding—isang maliit na marka, parang sinadyang inukit. Isang arrow na nakaturo pababa, at sa ibaba nito, isang maliit na letrang "R".
R.
Ruben.
---
Kinagabihan, sa guest house, si Allen ay nag-iisa sa kanyang kwarto. Nakalatag sa harap niya ang lahat ng ebidensya: ang mga arrow sample, ang kahoy na kordero, ang larawan ni Ruben, ang piraso ng pulang tela, at ngayon, ang larawan ng marka sa dingding ng confession booth.
May koneksyon ang lahat. Pero paano?
May kumakatok sa pinto.
"Allen? Ako 'to. Si Sister Clara. Pwede ba kitang kausapin?"
Nagulat si Allen. Bakit pupunta sa kanya ang isang madre sa ganitong oras?
"Pasok po."
Bumukas ang pinto at pumasok si Sister Clara. Ang mukha nito ay maputla, at ang mga kamay ay nanginginig.
"Sister, anong problema?"
"Detective... kailangan kong sabihin sa 'yo ang totoo. Pero... delikado."
"Tungkol saan?"
Tumikhim si Sister Clara. "Tungkol sa nawawalang estudyante. Si Marian. Nasa amin siya. Sa kumbento."
Napatingin si Allen. "Buhay siya?"
"Oo. Pero... nakatago. Takot."
"Bakit ninyo siya itinago?"
"Para protektahan siya. May... may nagbabantay sa kanya. Pero hindi sa paraang iniisip ninyo."
"Anong ibig ninyong sabihin?"
May luha sa mga mata ni Sister Clara. "May nagmamalasakit sa kanya. Pero... may nagbabantay din sa kanya para sa masamang layunin. Hindi ko alam kung sino ang mas nakakatakot."
Biglang may tumunog na cellphone ni Sister Clara. Tiningnan nito ang screen at namutla.
"Kailangan ko nang umalis," mabilis na sabi nito. "Pasensya na, Detective. Mag-iingat ka."
Bago makasagot si Allen, lumabas na si Sister Clara at mabilis na nawala sa dilim ng hallway.
Ngunit sa pag-alis nito, may nahulog mula sa bulsa ng habit—isang maliit na piraso ng papel.
Kinuha ito ni Allen. Ito ay isang listahan ng mga pangalan. Mga pangalan ng mga pari na naglingkod sa Sta. Monica simula 1995 hanggang 2005. At sa gitna ng listahan, may naka-highlight na isang pangalan:
Ruben H. Agoncillo
At sa ilalim ng pangalan, isang nota:
"Pinsan ni Father Vincent. Nawala noong 1999. Parehong nawala ang pamilya."
---
Sa labas ng guest house, sa ibabaw ng bubong ng kumbento, nakatayo ang maitim na pigura. Nakamasid ito sa bintana ni Allen, alam na alam kung ano ang nasa loob.
Sa kamay nito, hawak ang isang pana. Ngunit sa halip na mag-aim, dahan-dahang ibinaba nito ang armas.
Sa ilalim ng maskara, ang mga labi ay humagikhik.
"Malapit na, Allen. Malapit ka na."
Bumaling ang pigura at nawala sa dilim, nag-iiwan ng isang bagong kahoy na kordero sa bubong. At sa tabi nito, isang bagong mensahe:
"Hanapin ang nawawalang kordero. Sa library, sa hatinggabi."
—A
Sa loob ng kanyang kwarto, si Allen ay titingin sa listahan ng mga pangalan, hindi alam na ang susunod na hakbang ay nakatakda na. At hindi niya alam na ang kanyang bawat galaw ay pinagmamasdan.
Ang laro ay nag-iinit. At ang unang pagaspas ng palaso ay naganap na.
- Writer
