“You are really something, huh?” Zeuter was amazed.
Tiningnan niya ng mabuti ang babaeng nasa harapan niya. Kung hindi pa niya nakita ang alaala ni Kleries ay hindi niya malalaman ang pangalan nito. Gusto niyang malaman kaya iyon ang ginawa niyang alternatibong paraan. At hindi naman siya nabigo.
“I told you, I am,” the girl smirked.
Saglit na tumaas ang sulok ng labi ni Zeuter. Kinamangha iyon ni Kleries dahil simula nang magising ang lalaki ay ngayon lang ito nagkaroon ng ibang emosyon. Hindi man niya aminin sa lalaki ang pagkakatuwa sa nangyari, alam niyang nababasa na iyon ni Zeuter sa kan’yang mukha.
“Ngayon lang may nakaintindi sa akin,” pag-amin ni Zeuter. Isa pa iyon sa kan’yang ikinamangha.
“Like you said earlier, Zeuter Phire. Galing ako sa mundo ng mga tao,” tugon ng baba
