1.บทนำ-2

1683 Words

“ก็ฉันน่ะสิคะ อัมฟาล” เสียงใสหัวเราะชอบใจ ที่เขาเห็นหน้าเธอแล้วทำท่าตกใจ “คุณ! ยินดีที่ได้พบคุณอีกนะครับ” เสียงหนุ่มอาหรับอุทานดังขึ้นด้วยความดีใจ “ฉันเห็นคุณมาวิ่งทุกเช้าเลยค่ะ” เธอบอกพลางก้าวเดินนำเขาอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่งของสวนรัสเซลล์สแควร์ “คุณเห็นผม ทำไมผมไม่เห็นคุณล่ะครับ” อัมฟาลอยากจะบอกว่าเขามารอเธอตั้งสามวันแล้ว แต่ก็ไม่พูดออกไป ได้แต่ก้าวเดินตามไปเคียงคู่กัน “ฉันรีบน่ะค่ะ มาช่วยเพื่อนทำโปรเจ็คที่มหา’ลัยทุกวัน” นาตาลีเล่าอย่างไม่ปิดบัง “คุณยังเรียนไม่จบหรือครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย “ฉันเรียนจบตรีหลายเดือนแล้วค่ะ แต่อยู่ช่วยเพื่อนจะได้กลับพร้อมกัน นี่พี่ชายฉันก็โทรมาเร่งแทบทุกวัน และครั้งล่าสุดก็ให้เวลาฉันอยู่ช่วยเพื่อนอีกแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น” หญิงสาวเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าสวยยามพูดคุยมีแต่รอยยิ้ม “ขอโทษนะครับ คุณอยู่ประเทศอะไร” คนที่ถูกตาต้องใจสาวสวย อดถามไม่ได้ อยากรู้จริงว่าผู้หญิงที่สะกดให้เขานิ่งมองเป็นคนชาติไหน แต่นาตาลีพาเดินมาถึงอีกมุมหนึ่งของสวนสาธารณะ และเอ่ยขึ้น “ถึงแล้วค่ะ รัสเซลล์สแควร์คาเฟ่” “คุณจะเลี้ยงผมหรือครับ” อัมฟาลถามพร้อมกับยักคิ้วให้ “ใครว่า ฉันพาคุณมาเลี้ยงฉันตะหากล่ะคะ คุณสุภาพบุรุษ” พูดจบสองหนุ่มสาวก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน แล้วพากันเข้าไปในร้าน นาตาลีเองก็แอบมองเจ้าของใบหน้าหล่อทุกวันหลังจากอุบัติเหตุที่ได้พบกันเมื่อสามวันก่อน ทั้งเขาและเธอต่างพึงพอใจในกันและกัน ทำให้การพูดคุยสนิทสนมกันง่ายขึ้น เพราะหัวใจสองดวงที่สื่อตรงกันอยากจะมาพบทุกวัน “เสียดายนะครับ กว่าจะพบคนที่คุยกันถูกคอ พอพบแล้วก็มีเวลาคุยกันเพียงหนึ่งสัปดาห์เอง” อัมฟาลเอ่ยขึ้นหลังเดินออกจากคาเฟ่พร้อมกับเธอ นาตาลีได้แต่ยิ้มเพราะไม่รู้จะทำอะไรได้ อีกอย่างหนึ่งคือ ความหยิ่งซึ่งเป็นตัวตนของเธอทำให้ไม่ยอมโต้ตอบคำพูดของเขา “ผมขอเบอร์มือถือคุณได้มั้ยครับ” ชายหนุ่มไม่รีรอ เพราะเห็นหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ คำถามของเขาไม่ต้องการคำปฏิเสธ “ไว้ฉันกลับเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน สำหรับวันนี้ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารว่างกับกาแฟนะคะ แล้วพบกันค่ะ” นาตาลีพูดพร้อมส่งยิ้มนัยน์ตาพราวระยับ โบกมือให้เขา แล้วเดินจากไปทันที “ยังไงผมก็ต้องได้เบอร์ของคุณ นาตาลี” อัมฟาลรำพึงออกมาคนเดียว หลังจากร่างสาวสวยหุ่นสมบูรณ์แบบเดินลับไปแล้ว ดวงตาเข้มดำเปล่งประกายด้วยความแน่วแน่ ตามนิสัยเอาแต่ใจของน้องคนเล็ก เช้าวันรุ่งขึ้น หนุ่มอาหรับมาดักรอหญิงสาวที่เขาพึงใจถึงหน้ามหาวิทยาลัยคิงส์คอลเลจ อัมฟาลยืนรอท่ามกลางอากาศเย็นอุณหภูมิไม่ต่างจากวันวาน รออยู่ไม่นานเขาก็สมหวัง นาตาลีมองร่างสมาร์ทที่คุ้นตา นึกตระหนกอยู่ในใจเธอพบเขาสองครั้งเท่านั้นกลับจำรูปร่างหน้าตาได้แม่นยำเพียงแค่เห็นไกลๆ หญิงสาวส่งยิ้มกว้างให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ประตูเข้ามหาวิทยาลัย ชายหนุ่มจึงยกมือโบกให้ เธอโบกมือตอบขณะที่เดินข้ามถนนมาหาเจ้าของใบหน้าหล่อ “มารอฉันหรือคะ” นาตาลีถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ทำให้คนฟังต้องหัวเราะออกมากับความตรงไปตรงมาของสาวสวย “ครับ ผมอยากนัดเดทกับคุณ” อัมฟาลจึงตอบตรงๆ กลับไป พร้อมยักคิ้วข้างหนึ่งให้เธอ ดวงตาคมซึ้งตวัดมองพร้อมกับอมยิ้ม “เที่ยงนี้ถ้าเพื่อนของฉันยอมปล่อยฉันออกมาจากมหา’ลัย เราก็จะได้พบกันค่ะ” หญิงสาวตอบเลี่ยงๆ ทั้งที่อยากจะรับเดทจากเขา แต่รับปากเพื่อนไว้แล้วว่าจะช่วยทำโปรเจ็คให้เสร็จ “ผมจะรอนะครับ” พูดจบอัมฟาลก็ส่งยิ้มละลายใจไปให้ ก่อนจะเดินกลับที่พักของตน ครั้นถึงเวลาเที่ยงนาตาลีก็ออกมาพบกับอัมฟาล เท่ากับว่าเธอรับเดทจากเขา ซึ่งสิ่งที่หญิงสาวบอกหนุ่มอาหรับไปคือเพื่อนยอมให้เธอหยุดช่วยทำโปรเจ็คสักครึ่งวัน ความจริงแล้วสาวสวยเจ้าของดวงตาคมซึ้ง ได้เตรียมข้อมูลเอาไว้ให้เพื่อนสามารถทำโปรเจ็คเพียงคนเดียวได้ อัมฟาลพานาตาลีไปทานอาหารกลางวันในภัตตาคารสุดหรู หลังจากจบมื้ออาหาร หญิงสาวอยากชมภาพยนตร์ เขาก็พาไปดูภาพยนตร์กว่าจะดูจบก็ถึงเวลาค่ำ ชายหนุ่มจึงไปส่งจนถึงที่พักของเธอ “ขอบคุณที่รับเดทผมนะครับ” อัมฟาลจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อยให้หญิงสาวเดินขึ้นที่พัก ดวงตาคมซึ้งมองมือตนเองที่ถูกเขายื้อไว้ เธออมยิ้มตอบ “ยินดีค่ะ ฉันก็ขอบคุณเช่นกัน ที่คุณตามใจ พาฉันไปตามต้องการ” พูดจบนาตาลีก็แตะนิ้วเรียวที่ริมฝีปากตน จากนั้นก็นำไปแตะที่ริมฝีปากของเขา พอจะเดินเข้าที่พัก มือที่ถูกเขายึดไว้ก็ถูกบีบแรงขึ้น ทำให้ต้องหยุดชะงัก “คุณจะไม่ยอมให้เบอร์มือถือผมจริงหรือครับ” ชายหนุ่มส่งเสียงอ้อนมาเขย่าหัวใจสาวสวย “เอ่อ...” เจ้าของมือนุ่มมองมือตนเองที่ถูกเขากุมไว้ไม่ยอมปล่อยอีกครั้ง เธอพูดอะไรไม่ออก ไม่เคยถูกผู้ชายจู่โจมรวดเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่ให้เบอร์คงจะไม่ยอมให้เธอขึ้นไปพักผ่อนแน่นอน “บอกเบอร์คุณมาสิครับ” คนใจร้อนพูดย้ำพลางหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาเตรียมกด คนเอาแต่ใจอย่างอัมฟาล อยากได้อะไรก็ต้องได้ เขาไม่สนใจดวงตาสวยซึ้งที่จ้องมองมือตนเองที่ถือวิสาสะจับมือเธอไม่ยอมปล่อย สาวสวยใช้เวลาชั่งใจชั่วครู่ จึงตัดสินใจบอกเบอร์มือถือของเธอไป ถ้าไม่ใช่เหตุผลที่เธอพอใจเขาเช่นกัน อย่าหวังว่าคนอย่างนาตาลีจะบอกเบอร์โทรศัพท์ใครง่ายๆ พอบอกเสร็จเขาก็โทรเข้าทันที มือเรียวสวยจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกเบอร์ของเขาไว้ แล้วจึงเอ่ยลา จากนั้นต่างคนต่างก็กลับที่พักของตนเอง หลักจากออกเดทครั้งแรก อัมฟาลก็โทรศัพท์นัดนาตาลีทานอาหารแทบทุกวัน บางวันที่เธอไม่ว่าง เขาก็คอยโทรศัพท์ไปคุย และบอกคิดถึงเธอแทบจะทั้งวัน อย่างเช่นวันนี้ ‘คิดถึงคุณนะครับ นาตาลี’ ชายหนุ่มส่งเสียงมาตามสาย โดยไม่สามารถมองเห็นใบหน้าเรียวสวยคางมนกำลังยิ้มเขินอยู่กับตัวเอง ดวงตาคมซึ้งเปล่งประกาย จนเพื่อนที่นั่งไม่ห่างกันทำท่าเขินล้อเลียนเธอ “ทราบแล้วค่ะ วันนี้คุณโทรมาบอกฉันหลายครั้งแล้ว” หญิงสาวตอบกลั้วหัวเราะ หลังจากฟาดมือบนต้นขาเพื่อนที่ล้อเลียนไม่เลิกเสียที ‘งั้นผมจะไม่โทรมาอีก’ อัมฟาลทำเสียงหงอยบอกเธอ ทำให้คนฟังถึงกับหายใจสะดุด ‘ถ้าเย็นนี้คุณจะไปดินเนอร์กับผม’ ปลายสายยังคงส่งเสียงอ้อน และทำให้นาตาลียิ้มออกมาอีกครั้ง เพื่อนซึ่งกำลังรวบรวมโปรเจ็คเพื่อส่งทำปากพูดโดยไม่ออกเสียงว่า เธอเป็นอิสระจากฉันแล้ว รีบๆ ไปหาหวานใจเถอะ “บ้า” หญิงสาวว่าเพื่อนเสียงเบาพร้อมกับตวัดค้อนใส่ ‘อะไรนะครับ’ คนที่ถือสายรอคำตอบสะดุ้งกับเสียงที่ได้ยินแผ่วเบา รีบถามร้อนรน “เปล่าค่ะ ฉันจะบอกว่าตกลงเย็นนี้เจอกัน บายนะคะ” นาตาลีวางสายจากอัมฟาล และช่วยปิดโปรเจ็คให้เพื่อนจนเสร็จ อัมฟาลตั้งใจสร้างความประทับก่อนจากให้กับนาตาลี ด้วยการพาไปดินเนอร์ที่ภัตตาคารกอร์ดอนแรมเซย์ ซึ่งเป็นร้านอาหารสไตล์ยุโรปสุดหรูของเชฟชื่อดัง “เราจะได้พบกันอีกมั้ยครับ” ชายหนุ่มถามขึ้นระหว่างทานอาหาร “ถ้าเราเป็นคู่กัน ยังไงก็ต้องได้พบกันอีกค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับสบแววตาจริงจังของเขา “คุณเป็นผู้หญิงที่ตรงมาก พูดแบบนี้แปลว่าใจเราตรงกันสิครับ” อัมฟาลอมยิ้มเอ่ยชื่นชม พร้อมกับบอกความในใจทางอ้อม “ก็แล้วคุณจะพูดอ้อมไปทำไมล่ะคะ” พูดจบนาตาลีก็หัวเราะเบาๆ ดูสดใสในสายตาคนฟังยิ่งนัก “ครับ ผมบอกตรงๆ ก็ได้ ว่าผมชอบคุณ และกลัวว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก” สีหน้าและแววตาดำเข้มจริงจัง จนเธอต้องหลบสายตา “คุณมีเบอร์ฉันแล้วนี่คะ หรือว่าถ้าฉันไปแล้วคุณจะไม่โทรหา” เธอบอกโดยช้อนในมือเขี่ยอาหารในจานเล่น ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวั่นไหว และอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะเหมือนหนุ่มเจ้าชู้ทั่วไป ไม่เห็นหน้ากันเดี๋ยวก็ลืม แม้จะไม่เข้าใจตัวเองที่ไม่เคยหวั่นไหวกับชายใด และไม่คิดจะคาดหวังอะไรทั้งสิน “ผมโทรไปแน่ครับ หวังว่าคุณจะรับสายผมเช่นกัน” อัมฟาลพูดทิ้งท้าย พลางเอื้อมมือไปจับมือนุ่ม นาตาลีสะดุ้งเงยหน้าขึ้นประสานสายตา หัวใจสองดวงราวกับถูกไฟช็อต ต่างก็จ้องตากันนิ่ง จนเสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขัดจังหวะ นาตาลีขอตัวรับโทรศัพท์ แล้วการดินเนอร์ในค่ำวันนี้ก็ต้องจบลง โดยที่อัมฟาลถูกเธอห้ามไม่ให้ไปส่งถึงที่พัก และเขาก็ไม่ได้รับคำอธิบายๆ ใดๆ นอกจากรอเวลาที่จะได้โทรศัพท์หาเธอเท่านั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more