Bahar’ın Ağzından
Ufak bir gerilmeyle uyandım sabah. Etrafıma boş boş baktım bir süre. Gözlerimde hisettiğim yanma ile afalladım. Kafamı tavana çevirdim, burası bizim ev değildi. Dün akşamı hatırlayınca kalbimde bir ağırlık hissettim. Hiçbir zaman da olmayacaktı anlaşılan. Anamın bir sözü belirdi zihnimde.
“Kız kısmını toskaba(kaplumbağa) gibidir. Evini sırtında götürür, eri neredeyse evi orasıdır”
Peki neden şuan evimde gibi hissetmiyordum?
ERİN DEĞİLDE ONDAN BAHAR!
Bundan çok uzun olmayacak zaman önce tarlalarda bile çalışıyordum o kaşıntı dolu tarlalar bile buradan daha çok evim gibiydi. Yatakta hafif doğruldrum, kaşlarımı çattım düşünceyle. Ben gece en son penceredeydim...oraya kaydı acıyan gözlerim. İyi de ben nasıl yatağa geldim? En son türkü söylüyordum...Allah Allah! Elimi s
