Bahar’ın Ağzından
Tarlaların arasında koşarken nefes nefeseydim. Sürekli arkama bakıyor ve beni takip edip etmediğini kontrol ediyordum. Saçlarım terden sırıl sıklam olmuş, elbisemin eteği yırtılmış ve ben yorgunluktan bitap düşmüştüm.
Burası neresiydi?
Aklımda bu sorunun mantıklı bir cevabı yoktu. Etrafa ne kadar baksam da çok tanıyamıyordum. Arkamda hissettiğim ayak sesleri bana daha hızlı koşmam gerektiğini söylüyordu, gücümü toplamaya çalışıp koşabildiğim kadar koşmaya başladım tekrardan.
Sadece tarlalar vardı, onları ayıran yol ise şuan bana çok uzaktı. Ağzımı açıp avazım çıktığı kadar bağırmak istiyordum. Ancak sanki dudağımı mühürleyen zehirli bıçak vardı. Tek kelime edemiyor sadece koşuyordum.
“Benden kaçamazsın!”
Onu duymak istemedim ve olanca gücümle koşmaya devam etti
