จากร้าย...กลับกลายเป็นความรัก

“พ่อ แม่ ริน มีใครอยู่บ้านไหม” หญิงสาวเจ้าของเสียงมีชื่อว่าดาหลา ขณะนี้เธอกำลังตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ตัวบ้านถูกล้อมรอบไปด้วยรั้วอิฐบล็อก ขนาดไม่สูงนัก ในอดีตเธอก็มีแอบปีนเข้าบ่อย แต่ในวันนี้ดาหลาที่พึ่งสำเร็จการศึกษาทางด้านคหกรรม คนตัวเล็กที่มีส่วนสูง 165 เซนติเมตรสวมชุดครุยของยืนอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางช่วยเสริมให้ใบหน้าของเธอดูโดดเด่นขึ้น ทรงผมถูกรวบขึ้นจัดเป็นทรงอย่างเป็นระเบียบ เวลานี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสามโมงแล้ว ความร้อนระอุเริ่มทำให้ใบหน้าเล็กมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมา ที่จริงแล้ววันนี้เป็นวันที่เธอรับปริญญา แม้ที่บ้านจะอยู่ในแหล่งที่ใกล้มหาลัยแต่กลับเดินทางไปทำบาก ไหนจะต้องฝ่าผู้คนมากมาย เธอจึงรอเวลาและจะกลับมาถ่ายรูปชุดรับปริญญานี้กับครอบครัวที่บ้านแทน เนื่องจากการถ่ายรูปคู่กับซุ้มต่างๆที่มีการจัดขึ้นนั้นเธอและครอบครัวได้เข้าไปถ่ายภาพตั้งแต่ก่อนวันรับเรียบร้อยร้อย หากแต่เวลานี้กลับไร้วี่แววของครอบครัวที่ควรจะอยู่ที่บ้านรอต้อนรับเธอ ร้านอาหารของครอบครัวหรือ ข้าวมันไก่สูตรคุณยาย ซึ่งเป็นร้านขายข้าวมันไก่รสเด็ดประจำที่แห่งนี้เป็นสูตรที่คุณยายถ่ายทอดให้แม่ของเธอเพื่อใช้ทำมาหากินและตั้งอยู่ภายในเขตบ้านของตัวบ้าน กลับปิดเงียบ ดาหลายังคงชะเง้อคอมองเข้าไปด้านใน สงสัยจะไม่มีคนอยู่จริงๆ จึงหยิบมือถือและกดเบอร์ของครอบครัวเพื่อโทรออกอีกครั้งหลังจากที่โทรออกไปแล้วเกือบสิบสาย ตืดดดด ตืดดดด คราวนี้รอสัญญาณไม่นานจึงมีปลายสายกดรับนั่นคือแม่ของเธอ “แม่อยู่ไหนจ๊ะ ดาอยู่หน้าบ้านแล้ว” “ดาลูก ตอนนี้พ่อกับแม่อยู่ XX ยัยรินขับมอเตอร์ไซค์มาเฉี่ยวชนรถคุณเขา” น้ำเสียงร้อนส่งถูกส่งมาจากทางปลายสาย “น้องเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะ! เป็นอะไรมากไหม” “น้องไม่เป็นไรหรอกลูก แต่ที่เป็นคือรถเราที่พัง กับรถคุณเขา” “เดี๋ยวดารีบตามไปนะจ๊ะแม่” เมื่อทราบสถานที่แล้วดาหลาจึงเดินไปยังหน้าปากซอยแล้วขึ้นรถตรงไปหาทุกคนทันที ใช้เวลาไม่นานก่อนจะมาถึงที่เกิดเหตุ ที่มีครอบครัวเธอและชายหญิงคู่หนึ่งแต่งตัวดูดี และเหล่าไทมุง ดารินที่ตอนนี้นั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ ตามเนื้อตัวมีเพียงรอยถลอกเล็กน้อย เมื่อถามไถ่ได้ความว่าดารินนั้นอยากไปหาเธอที่งาน และจะนำตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไปเซอร์ไพร์ ด้วยความที่ยังขับรถไม่เก่งนัก จึงเกิดการส่ายไปมา และเข้าไปเฉี่ยวกับรถของคุณทั้งสองที่เป็นคู่กรณี ซึ่งมีกล้องบันทึกหน้ารถอยู่ เพียงแค่เห็นรถของคู่กรณีเธอก็เกิดความหนาวเหน็บขึ้นมาภายในใจแล้วไอ้รถหรูแบบนี้เธอก็พึ่งเห็นใกล้ๆแบบนี้ครั้งแรกนี่ล่ะ! คู่กรณีเป็นชายหญิงแต่งตัวสะอาดสะอ้าน เนื้อผ้าดูแพงไหนจะเครื่องประดับอีก ทั้งคู่กำลังคุยกับเจ้าหน้าที่ประกันที่พึ่งเดินทางมาถึง ทั้งคู่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เสียหายคงมีแค่รถที่ไถลออกนอกเส้นทางในระหว่างที่หักหลบรถของน้องดาริน “รินเจ็บตรงไหนไหม เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอนะ” ดาหลาเดินเข้าไปหาน้อง มองดูบาดแผลที่ถลอกและรอยช้ำที่เกิดขึ้นตามตัวน้องสาว “พี่ดา รินไม่เป็นไร แต่เขาจะเรียกค่าเสียหายหรือเปล่า” ดาหลาเอื้อมมือมาจับมือพี่สาว “แค่ดาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวพี่จัดการเอง” ดาหลาเดินมุ่งหน้าไปหาคุณทั้งคู่ทันที ได้ความว่าคู่กรณีคือคุณวจีและคุณศักดิ์ คุณวจีมีสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อน ประกอบกับเธอต้องการกลับบ้านโดยด่วน “สวัสดีค่ะคุณศักดิ์ คุณวจี หนูชื่อดาหลานะคะ เป็นพี่สาวของดารินที่ขับรถมอเตอร์ไซด์ ส่วนนั้น พ่อกับแม่หนูค่ะ หนูต้องขอโทษแทนน้องด้วยนะคะ วันนี้เป็นวันรับปริญญาของหนู น้องอยากเอาของเข้าไปให้ที่งานแต่กลับเกิดอุบัติเหตุขึ้น หนูขอโทษอีกรอบนะคะ” “หนูรู้หรือเปล่าว่านอกจากจะทำให้ฉันและสามีเสียเวลายังทำให้รถของฉันเสียหาย” เป็นคุณวจีที่เอ่ยขึ้นมาก่อน เวลาของเธอค่อนข้างมีจะราคานะ “คุณไม่เอาน่า” คุณศักดิ์หันมาห้ามวจีที่เริ่มทำให้ดาหลารู้สึกกลัว “คุณก็รู้ก็ตากว่าเขื่อนจะยอมคุยกับเรา ป่านนี้พยาบาลคนใหม่คงไม่พ้นถูกแกล้งจนต้องขอออกอีกตามเคย” “เอาไว้ก่อนเถอะคุณ ไว้เราค่อยหาคนใหม่” คุณศักดิ์ให้ไปกุมมือภรรยา เข้าให้ถึงความกังวลนี้ดี ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ทำให้ดูน่ารักอ่อนหวานสมวัย คุณวจีแอบมองตั้งแต่เธอเดินทางมาถึง เมื่อดารินเอาแต่ถามหาพี่สาวของตน “หนูทราบค่ะว่าเวลาของพวกคุณคงมีค่ามหาศาล เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะน้องรินอยากขนตุ๊กตาตัวนั้นไปให้หนูในวันสำคัญ น้องใช้เงินเก็บจากการทำงานหลังเลิกเรียน กว่าจะเก็บซื้อตัวนี้ได้ก็ใช้เวลาเกือบสองเดือน น้องรินเป็นแค่เด็กที่อาจจะยังทันได้คิดและระวังให้รอบคอบจนสร้างความเสียหายให้พวกคุณ หนูขอโทษคุณทั้งสองอีกครั้งนะคะ หนูพร้อมจะรับผิดชอบแทนน้องทุกอย่างค่ะ” คำตอบของดารินทำให้คุณวจีนึกเห็นใจ ความจริงเธอก็ไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรมาก่อนที่จะพบรักกับคุณศักดิ์ แต่เพราะวันนี้เป็นวันที่ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอยอมคุยกับเธอหลังจากที่เก็บตัวกว่าสี่เดือนที่ผ่านมา “รับผิดชอบงั้นเหรอ” “ค่ะ ไม่ว่าเงินที่ต้องรับผิดชอบจะมากแค่ไหน หนูจะหามาให้ได้” “นี่หนูพึ่งเรียนจบมาใช่หรือเปล่า” คุณลุงที่ท่าทางใจดีกว่าขยับเข้ามาด้านหน้าเล็กน้อย ขยับแว่นอยู่สองสามที “ใช่ค่ะ วันนี้ก็พึ่งเป็นงานรับปริญญาของหนู” “จบอะไรมาล่ะ” “หนูจบคหกรรมค่ะ” “แล้วหนูได้งานหรือยัง”เป็นคุณวจีที่ถามออกมาด้วยความสงสัย สีหน้ารอคอยคำตอบจากหญิงสาว “เอ่อ คือ...” ดาหลาอึกอักเล็กน้อย พึ่งประกาศว่าจะชดใช้แทนน้องสาว คู่กรณีจะแอบคิดหรือเปล่าว่าเด็กจบคหกรรมใหม่แบบเธอจะหาเงินจากไหนมาชดใช้เขา เรียนพึ่งจบ งานก็หายากเย็นเหลือเกิน “หนูยินดีจะรับผิดชอบแทนน้องสาว?” คุณวจีเป็นฝ่ายถามย้ำ “คะ ค่ะ” “ถ้าอย่างนั้น...” หลังจากนั้นคุณศักดิ์จึงได้เสนอให้เธอเข้าไปทำงานกับเขา คืองานดูแลลูกชายเพียงคนเดียวของคุณทั้งสอง เงื่อนไขเดียวที่จะทำให้สัญญาระหว่างเธอและคุณทั้งสองจบลงคือการทำให้ลูกชายเพียงคนเดียวยอมรับการผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตา ที่เธอไม่เข้าใจคือทำไมต้องเป็นเธอ เธอไม่ได้จบสายสุขภาพ ไม่ได้มีความรู้ในการดูแลผู้ป่วย จ้างพยาบาลจะไม่ดีกว่าเหรอ แต่คำถามทุกอย่างกลับถูกกลืนลงไป ถ้าหากเธอไม่ยอมรับข้อเสนอนี้เธอคงต้องชดใช้เป็นตัวเงินแทน ซึ่งนอกจากการไปดูแลลูกชายคุณทั้งสองเธอยังได้รับค่าตอบแทนอีกด้วย ลองทำดูคงไม่เสียหาย หนี้ก็ไม่ต้องจ่ายแถมยังได้เงินเดือนอีก