O gün benim küçük kalbim annemin nefretinin ilk kez gerçek olduğunu hissetmişti. Tek bir söz bile söyleyemeden abimler ile paylaştığım odaya geçerek ağlayarak üzerimi değiştirmiştim, daha sonra da odanın köşesine geçip oturmuştum ve o ana kadar hiç kabullenmek istemediğim o gerçekle yüzleşmiştim. Dışlanma duygusunu o gün kalbimin iliklerine kadar hissetmişti. O güne kadar yapılan her davranışı iyi şekillerde yorumlayarak pozitif olmaya çalışmıştım ama her seferinde gerçek yüzüme tokat gibi çarpıyordu kendisini buna rağmen ben gerçeği görmemeye, suratımdaki o acıyı ise hissetmiyormuşum gibi davranmaya çalışmıştım ve yine bu yüzden beynime bu anıyı en derin köşelere saklamasını istemiştim ama bugün yine her şeyin başladığı o masada anılarım tekrar canlanmıştı.
Kapının çalması ile anılarımı
