Ertesi sabah okula gitmek için alarmımın çaldığı saate kadar bilincim yarı açık, yarı kapalı bir gece geçirmiştim. Uzun süre tavan ile bakışmıştım. Uyumak ve bu anılardan kendimi kurtarmak istesem de olmuyordu. Keşke zihnimizi sıfırlayabilme özelliğimiz olsaydı o zaman tüm on altı yılımın hepsini silmek isterdim. Yalnız ama hiçbir şeyi hatırlamadan hayatıma devam etmek daha kolay olurdu belki ama böyle bir şey mümkün değildi, biz insanlar doğduğumuz andan itibaren anılarımız ile yaşar ve onlar ile bir bütün olarak devam ederdik yolumuza.
Bütün hüzünlü, mutlu, kırgın anılarımız bizim karakterimizi ve çevremize karşı nasıl bir tavır takınmamızı etkiliyordu biz buna tecrübe diyorduk kalbim o kadar acı tecrübeler edinmişti ki bazen hala nasıl bu noktaya kadar sağ salim gelebilmeme şaşırıyord
