Cevap vermemi bekleyen bakışları ile karşılaştığımda kendimi toparlayarak “Mihrimah Parlak” ismimi öğrendikten sonra tekrar rahatsız edici gülümsemesini geri takınmıştı. Bakışlarımı ondan uzak tutmak istiyordum bu yüzden zemine doğru bakmaya başlayarak Yalçın Beyin bana dikkatle bakışlarından ve gülümseme hizasından kurtulabilmiştim. Aşırı gergindim hala kendime böyle bir karar verdiğim için bir yandan tebrik ederken bir yandan ise kendime sitem ediyordum. Bana bu şekilde dikkatle bakılmasına alışık değildim, genelde bulunduğum ortamlarda her zaman etkisiz eleman görevi görürdüm ve yok sayılırdım ama şu an karşımdaki adam her kelimeme dikkatle kulak kesilmiş beni dinliyordu.
“Memnun oldum Mihrimah, ben Yalçın bu kafenin sahibiyim öncelikle kaç yaşındasın? Daha önce bu iş ile ilgili bir de
