Danger of Love

Kabanata 6

There will be a painful moment that will question your worth. That was the first time I felt that kind of rejection.

I am the girl that is appreciated by many because of my bubbly and bright personality. Truthfully, you cannot really please everyone.

Bakit nga ba ako sobrang naapektuhan? Hindi ko naman talaga siya kilala. Masyado lang akong nadala dahil sa kabaitan niya. And maybe, he got me smitten to him that night.

Tama na hanggang doon na lang. Pagkakataon lang ang nangyari iyon at baka talagang naawa lang siya sa naging kalagayan ko. sitwasyon ko.

I was thankful that my weeks got busy. Kahit paano ay nawala na rin ang bigat sa puso ko dahil sa kaabalahan ko.

Nakakasama ko pa rin si Sabrina tulad ng dati, walang nagbago at walang magbabago. My love for Sabrina will never fade no matter what happen. She's still my best friend and forever will be.

It's our vacant time. Panay ang kwentuhan namin habang kumakain sa cafeteria ng unibersidad. Minsan kong napapansin na napapadako ang mata ni Sab sa mobile phone niya para sa ilang mensahe. Hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin at pinagpatuloy ang araw gaya ng dati.

"My brother is so annoying! Can't I have Lyron as my brother instead? He's more matured than Kuya Sajjine!" himutok niya paglabas namin sa gate ng campus.

Mas lalo lang akong napahakhak. Kanina pa siya nakabusangot dahil panay ang palitan nila ng mensahe ni Kuya Sajjine tungkol sa kung ano.

"Me and Ray are your siblings too, Sab. Saka baka namimiss ka lang ni Kuya Sajj kaya ginugulo ka." pilya akong yumakap sa kanya habang naghihintay kami ng sundo namin.

"Missing my ass! He's pestering me, Bree!" yumakap din siya sa akin habang panay pa rin ang tawa ko. She's too serious..

"Let's visit him again some other time, Sab--." nabitin ang sasabihin ko dahil sa lalaking nakita kong papalapit sa amin.

Kasabay ng pagkawala ng ngiti ko ay ang mabigat din na paghinga ni Sabrina. He’s effortless and an eye catcher to everyone. It’s crazy how much confidence and power he radiates.

"Xavion." it was Sab when he stopped in front of us. Ilang segundo akong natulala sa dilim ng mga mata niyang nakatingin sa akin bago lumipat kay Sabrina.

"Done for today? I'm here to pick you up." Lihim akong napalunok. Natuon na rin ang paningin k okay Sabrina dahil sa naging tanong niyang iyon sa kanya.  

As for Sabrina, she doesn’t seem so impress with it. Panibagong mabigat na hininga ang pinakawalan niya nang humarap sa akin.

“You want to join us?"

"Uhm I can’t, Sab. I still have my unfinished designs." mabilis kong sagot.

"It’s just a quick dinner, Bree." udyok niya pero inilingan ko.

"Sorry but maybe some other time. I'll just see you tomorrow," paninindigan ko saka na mabilis na humalik sa pisngi niya. "Take care.”

Isang sulyap lang ang muli kong nagawa kay Mr. Saldevar, na nasa akin na pala ang mga mata, bago tuluyang umalis. Sakto naman din ang dating ni Mang Samson kaya mabilis akong nakalayo sa kanila.

Bago tuluyang makaalis ay nakita kong nanatili pa sila sa pwesto kanina. That's right, Bree. Stop meddling with them.

Ilang beses pang nangyari ang ganoong eksena. Palagi siyang sinusundo ni Mr. Saldevar at parang may lakad sila. Kapag niyayaya ako ni Sab ay agad akong tumatanggi at nagpapaalam na may tatapusin pa.

I don't know what is happening between them. Medyo naging madalang din ang pagkikita namin ni Sab at hindi ko alam kung dahil ba parehas na kaming abala o talagang mas madalas na silang nagkakasama.

Hindi ko naman na napagtuunan ng sobrang pansin ito dahil marami na nga ang ginagawa para sa huling taon namin sa kolehiyo.

It was late afternoon when we finally see each other again. Sa cafeteria ulit kami kumain habang hinihintay ang susunod na klase.

"By chance, did you already met Xavion before?" natigilan ako sa pagkain dahil sa tanong niyang iyon.

Tinitigan ko siya pero wala naman akong nakita sa mata niya kung hindi parang may katanungan at pag-aalala doon.

"No, Sab," pili kong sagot. "Why?"

Nitong naging abala kami ay hindi na rin namin siya naging usapan. Maliban sa mga iilang sundo at yaya niya noon ay wala na akong alam sa kanya o namamagitan sa kanila.

"Nothing. It's just that," tumigil siya ng ilang segundo bago muling nagpatuloy. "Lately, I noticed that he keeps on asking about you." kumalabog ang tahip ng dibdib ko dahil dito.

"B-Bakit naman?" It was a big blow to me. Why?

"Hindi ko alam. Ngayon ko na lang din mas napuna. Actually, noon pa man Dabria. Simula noong hindi ka na sumama sa mga mabilisang paanyaya ko ay doon siya nagsimulang magtanong. At ngayon mas napansin ko na parang mas dumadalas."

Kabado akong tumawa doon kahit pa sobra na ang paghuhuramente ng puso ko. I don't want to be part of what's between them, not with my best friend.

"Wala lang siguro iyon, Sab. He looks very fond of you. He likes you so maybe he just wantrd to know the people that are close to you." iyon nalang ang alam kong paliwanag.

"No, Bree. I told you I don't like him. And I can see that he feels the same way too. Hindi ko lang maintindihan kung bakit patuloy siyang lumalapit sa akin kahit na halatang wala siyang interes din. Napatunayan ko ito sa iilang labas namin na kami lang. Noon ko napuna ang madalas niyang simpleng tanong tungkol sayo."

Tumatak sa isip ko ang naging usapang naming ni Sabrina ng araw na iyon. Bakit naman niya ako itatanong? Ayaw niya akong namamagitan sa kanilang dalawa, hindi ba?

Isang buntong hininga ang ginawa ko bago ibinaba ang paint brush na hawak. Tinitigan ko ang magkahalong liwanag at kadilimang kulay na naghalo sa pinipinta ko. Masalimuot man ang pagsasama ng mga kulay pero sa likod nito ang magandang mensahing nakapaloob.

I love arts, I love blending colors for an unknown reason. And now, these two contradicting feelings inside me are suffocating me and I feel like I have to let it go.

"Your painting is too painful, sweetie." mula sa likod naramdaman ko ang yakap ni Tita Elizabeth habang nakamasid kami sa natapos kong painting.

"Tita." I whispered as I hugged her arms around me. "Sorry, I didn't notice you." mas hinigpitan niya ang yakap at inihilig pa ang ulo niya sa ulo ko.

"It's okay, hija. Masyado kang natuon sa ginagawa mo kaya hindi mo na napansin ang pagpasok ko."

Namagitan ang katahimikan sa amin habang nakatitig sa ginawa ko. Ilang sandali pa ay napangiti ako. Dahil kay Tita Elizabeth mas nahasa ang talento ko sa pagpipinta, kasama na maging ang pagdedesenyo ng mga damit. She has a sharp eye in colors and arts.

From the very start, Tita Elizabeth guided us. Kahit pa buhay pa sila Mommi’t Daddy noon ay naging katuwang na siya sa pagpapalaki sa amin. Mas lalo niyang natuon ang pagmamahal at atensyon niya nang mawala parehas sila Daddy. At hanggang ngayon siya na ang tumatayong pangalawang ina sa amin ni Lyron.

She's my Mom's only cousin and best friend . Solong anak si Mommy at galing sa ampunan si Daddy kaya wala kaming malaking pamilya.

My mother's family is very private. At hanggang ngayon pinanitili ni Tita Elizabeth na pribado lang sa tao ang buhay namin. She said that my Mom wanted it for us, to have a peaceful life. Hindi iyong lalapitan lang kami dahil sa yaman at makilala dahil sa mamanahin ang isang malaking shipping line company.

"Maaring maging sakim at masama ang tao dahil sa dalawang bagay, pera o pag-ibig." Iyon ang tumatak sa isip ko na sinabi ni Mommy noon.

"Maliban sa Mommy mo. Ikaw ang pinakamatatag na babaeng nakilala ko, Dabria." biglang usal ni Tita Elizabeth.

I smiled even more. She didn't ask me even if she saw my painting. I love how she can actually make me feel so light.

Hindi ako nagsalita at nanatiling ganoon lang ang pwesto habang nakamasid sa obra ko. Nang sumagi lang sa isipan ko ang posibleng dahilan ng pagpunta niya dito ay bigla akong napakalas sa yakap niya.

"It's late, Tita. What brought you here?" malambing kong tanong sa kanya.

May sarili silang bahay sa isang eksklusibong subdivision, kasama niya doon ang asawang si Tito Randy. Their son, Theo is currently out of the country because of their business.

"Remember your Tita Chinnie? Isa rin sa matalik naming kaibigan ni Mommy mo? She's having a formal birthday party next week. Hindi niya ako tinantanan hanggang sa pumayag akong pupunta pero nakalimutan kong may conflict ang araw na iyon sa meeting ko sa mga inventors." napatango ako dahil alam ko na ang gagawin. This is not new to us.

Hindi ko pa masyadong alam ang lalim ng kalakaran sa negosyo namin kaya hindi ako pwede sa usaping investors.

"Just like before, you will attend that party for me, hija. Nasabi ko na kay Tita Chinnie mo ito at alam mo naman na kahulma ka ng Mommy mo sa lahat kaya mas natuwa siya."

"I understand, Tita. Pupunta ako." iyon ang nangingiti kong sagot sakanya ng gabing iyon.

Kaya naman pagbaba ko sa kotse sa tapat ng malaking mansyon nagkalat na ang mga mayayamang bisita sa malaking lawn na pinagdadausan ng kasiyahan.

May iilang napatingin sa pagdating ko pero hindi ko na agad nabigyan ng pansin dahil sa lalaking papalapit sa akin.

I smiled at him. "I thank my fairy god mother for bringing you here tonight, Dabria." pilyong salubong ni Chano sa akin.

"It's nice to see you too, Chan." tawa kong bati bago niya ako niyakap ng mahigpit. Chano is my childhood friend, Tita Chinnie's son.

Noong nabubuhay pa si Mommy ay madalas kaming pumunta dito para mabisita si Tita Chinnie kaya naging malapit din kami ni Ray sa kanya.

"You look sinfully gorgeous and cute as the same time, Bree." Madrama niyang sabi saka pa bahagyang tinapik ang clip sa buhok ko na mas kinatawa ko.

Tonight, I'm wearing a golden sequin backless gown with my nude platform stilettos. I expertly put my quite heavy makeup and my long hair into a big curls with some glittery hair clips.

"And you're still bolero, Chano." ganti ko sa kanya bago kumapit sa brasong inilahad niya para sa akin.

Nangingiti kaming parehas na tinahak ang kinaroroonan ng Mommy niya. Napuno ng halik at yakap ang naging pagkikitang muli namin ni Tita Chinnie. Halos ayaw niya akong pakawalan kahit pa may ilang bumabati sakanya.

"You look so much of Dabrine, hija. You've grown so much like your mother, beautiful and sexy." Iyon ang halos paulit ulit niyang binaggit sa akin ng gabing iyon.

Naging masaya ang muling makita sila dahil sa daming mga alaala ang muling pinagsaluhan namin nila Tita Chinnie.

Chano stayed at me all night so he could guide and annoy me. Mukhang nawala ang inip niya dahil sa pangungulit sa akin.

Good foods, drinks, talks, and laughs filled the night. Ni hindi ko napansin na lumalalim na ang gabi dahil sobra akong natutuwa.

"I need to use the restroom." paalam ko kay Chano. I had so much drink tonight.

"Alright, you know where it is, right?" I was smiling and glaring at him at the same time.

"Of course!" asik ko sa kanya na tinawanan lang naman ng dimuho.

Naglakad ako at tinahak ang daan sa gilid ng hardin para mas mabilis mapuntahan ang loob bahay. Mabagal ang lakad ko dahil sa medyo natatapakan ko ang likod ng gown na suot ko.

Huminto ako sandali para itaas ito. Isang hakbang paatras ang ginawa ko pero nagulat ako sa matigas na dibdib na tumama sa likuran ko.

"Sorry--." napasinghap ako nang maramdaman magaspang at mainit niyang kamay na gumapang sa lantad kong likod papunta sa bewang.

Sobrang kalabog ng puso kong humarap sa lalaki. Ilang segundong hindi ko nakita ang mukha niya sa dilim pero nang tumama ang liwanag ng buwan sa mukha niya ay muli akong napasinghap.

His dark hooded eyes shone in a silver light from the moon above. My lips parted and I saw him stared at it for a second. Hindi ko nagawang gumalaw kahit pa mas humigpit ang magaspang niyang kamay sa likod ko.

"You feel so good in my arms." he huskily stated and pulled me towards his body.

I smell his mixed mint breathe and a strong alcohol. "M-Mr. Saldevar."