KAPALIT NI TATAY 2 (Completed)

ANG PAGTUKLAS NG PUSO Kabanata 1: Ang Gulat sa Hapag-Kainan Nagsimula ang lahat sa hapag-kainan. Mainit ang ulo ni Katrina. Hawak-hawak niya ang papel na ibinigay ni Gerald kanina — ang report card na puno ng mababang marka, halos pasang-awa na lang sa bawat asignatura. Ang almusal na dapat ay masaya at payapa ay napuno ng galit at pagkadismaya. Si Katrina — 37 taong gulang. Napakaganda at mukhang maaliwalas ang buong mukha kahit simple lang ang ayos. Napakaputi at makinis ng balat na parang laging malambot kapag hinahawakan. Sakto at mahubog ang hugis ng katawan — hindi sobrang payat, sakto lang ang kurba sa baywang at dibdib na nagbibigay ng napakababae at kaaya-ayang tindig. Maliit lamang ang mukha niya, malilinaw ang mga mata na lalong tumitingkad dahil sa suot niyang salamin na may gintong kuwadro. Ang gold frame na salamin ay lalong nagpapatingkad sa kanyang talino at lambing, nagdaragdag ng elegansya na hindi masyadong maingay pero talagang agaw-pansin kapag tumitingin o ngumingiti siya. Kahit walang masyadong palamuti, sapat na ang likas niyang ganda, ang malusog na kulay ng balat at maayos na tindig para magmukhang kakaiba at espesyal tignan. Ngayon, ang mukhang maaliwalas na iyon ay puno ng pag-aalala at pagkadismaya. "Ganito na lang ba ang gagawin mo sa pag-aaral mo, Gerald?" matigas na tanong ni Katrina, ang boses ay nanginginig sa inis. "Araw-araw tayong nagtatrabaho, naghihirap ang Papa mo, at ito ang isusukli mo? Mga markang halos hindi makapasa?!" Nakaupo si Gerald sa tapat niya, nakayuko. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa gilid ng plato, matigas ang kapit na parang pinipigilan ang sarili. Sa tabi niya, tahimik na kumakain ang dalawang nakababatang kapatid — alam nilang bawal manghimasok kapag ganito ang tono ng kanilang Ina. "Kailan ka ba seryosohin ang pag-aaral mo?" dugtong pa ni Katrina, hindi pa rin tumitigil. "Laging laro, laging barkada. Wala ka bang pangarap para sa sarili mo? Wala ka bang isip na kahit kami ay napapagod na para sa inyo?" Nagpatuloy si Jethro sa pagkain, tila sanay na sa ganitong eksena. Nang matapos siya, inilagay niya ang kubyertos at humarap sa panganay. "At ikaw naman Anak, makinig ka nang mabuti..." seryosong sabi ni Jethro, may awtoridad ang boses. "The next time na ganito ulit ang grado mo, kukumpiskahin ko ang cellphone mo. Maliwanag?" Tumango lang si Gerald, nang hindi tumitingin sa ama. "Opo, Papa." Tumayo na si Jethro, kinuha ang bag at sapatos. "Aalis na ako. Maaga kayong pumasok sa eskwela. Huwag niyong patagalin ang pagkain ninyo." Sumunod ang dalawang nakababatang anak. Nagpaalam sila nang mabilis at tumakbo na palabas ng pinto. Sa isang iglap — tahimik na ang buong bahay. Tanging silang dalawa na lang ang naiwan sa hapag-kainan. Nandoon pa rin ang galit ni Katrina. Hawak pa rin niya ang report card. Huminga siya nang malalim at humarap muli sa kanya. "Talagang hindi ka natatakot, ano?" sabi niya, ang boses ay mas mababa na ngayon, puno ng pagkadismaya. "Gaano ko ba kayo pinaghirapan, Gerald... at ganito lang ang isusukli mo." Dapat ay tumayo na rin siya. Dapat ay inayos na niya ang mesa at naghanda para sa gawain ng araw. Ngunit nanatili siyang nakaupo, naghihintay ng sagot — ng paliwanag, ng paghingi ng tawad, ng kahit anong magpapakita na may pakialam pa siya. Ngunit hindi sumagot si Gerald. Sa halip, dahan-dahan siyang tumayo mula sa upuan. Akala ni Katrina ay aalis na rin siya. Akala niya ay tatakbo na rin papasok sa kwarto para umiwas sa kanya. Pero hindi — lumapit ito. Diretsong lumapit sa pwesto niya. Nang makalapit na ito, tumigil ito sa tapat niya. Tinitigan siya nang diretso — ang mga mata nito ay hindi na puno ng takot o pagkahiya. May ibang bagay doon. May bigat na hindi niya mabasa agad. At bago pa siya makapagsalita — bigla itong umabot at hinawakan ang kanyang kamay. Napakabilis niyon. Hindi niya inaasahan. Napatalon siya sa gulat. Agad na napatingin siya sa magkahawak nilang kamay — ang mainit at matibay na palad ng anak na nakahawak nang mahigpit sa kanya. Ang palad na iyon — na madalas niyang hawakan noong bata pa ito — ngayon ay ibang-iba na ang pakiramdam. Mas malaki, mas mainit, at may hawak na hindi na pang-anak lang. "Gerald — ano ba itong ginagawa mo?!" gulat na tanong niya, ang puso ay biglang bumilis nang husto. Sinubukan niyang bawiin ang kamay, ngunit hindi ito masyadong mahigpit — sapat lang para maramdaman na ayaw niyang bitawan siya. "Bakit mo ako hinawakan ng ganito?" Hindi agad sumagot si Gerald. Tinitigan lang siya nang matagal — nang may ngiting malambot ngunit puno ng kahulugan. Yung ngiting hindi niya maipaliwanag. Yung ngiting parang sinasabing hindi ito tungkol sa grado, Mama. Ito ay tungkol sa iba pa. "Dahil..." panimula nito, ang boses ay mababa at malambot na parang hindi para sa anak na nagsasalita sa Ina. "Dahil alam kong pagod na pagod ka na. At hindi ko na kayang makita kang ganito — nagagalit, nag-aalala, mag-isa kahit may pamilya ka naman." Natigilan si Katrina. Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Ang gulat ay nandoon pa rin — ngunit unti-unting napapalitan ng ibang damdamin. Ang kamay ng anak ay mainit, matibay, at parang sinasabing nandito ako. Hindi ka nag-iisa. Unti-unting humina ang kanyang pagtutol. Ang pagbawi sana niyang kamay ay nanatili na lang sa pwesto. Ang galit na kanina lang ay matindi — parang biglang nawala, napalitan ng kalituhan at isang bagay na ayaw niyang pangalanan. "Gerald..." bulong niya, ang boses ay hindi na matigas gaya kanina. "Hindi tama... hindi ito tama." "Bakit po?" tanong nito, hindi bumitaw, hindi lumapit nang lalo. "Bakit bawal kong iparamdam sa inyo na mahalaga kayo? Na hindi lang po kayo Ina namin. Kayo po ay tao rin — may nararamdaman, napapagod, at kailangan din ng kalinga." Hindi siya nakasagot. Tinitigan niya ang anak — at sa sandaling iyon, napagtanto niya kung gaano na ito kalaki. Ang mukha ng kanyang sariling dugo, ang panganay na kanyang inaruga mula pagkabata. Ngunit sa sandaling iyon, may ibang nakatayo sa harap niya. Hindi na lang bata. Isang lalaking nakakakita sa kanya — higit pa sa pagiging Ina. Dahan-dahang binitawan ni Gerald ang kamay niya. Alam niyang masyado na iyon. Alam niyang kailangan nang huminto. Bago ito lumayo, tumingin pa ito sa kanya nang huling pagkakataon. "Patawad po kung nagulat kita..." bulong nito. "Hindi ko po intensyong bastusin kayo. Gusto ko lang po... na malaman niyo na nandito lang ako. Palagi." Pagkatapos ay tumalikod na ito at dahan-dahang naglakad palayo, papasok sa kanyang silid. Naiwan si Katrina na mag-isa sa hapag-kainan, hawak pa rin ang sariling kamay kung saan naroon pa rin ang init ng dampi ng anak. Tumingin siya sa kawalan. Ang report card ay nasa mesa pa rin — ngunit hindi na niya ito tinitingnan. Ang isip niya ay nasa ibang bagay. Sa simpleng hawak-kamay na iyon — sa gulat na iyon — nagbago na ang lahat. At alam niya, kahit ayaw niyang aminin — hindi na ito magiging katulad ng dati.