Annika
Habang hinihintay kong dumating si Kenzie, walang ibang iniisip akong umaawit ng kanta sa radyo sa aking kotse. Pamilyar ang kanta, at habang hindi ko namamalayan, ang utak ko ay kusa nang naalala ang mga liriko, na nagdala sa akin ng isang sandali ng karmic na pagmumuni, na naging bihirang karanasan na sa mga araw na ito. Pinagpaguran ko nang husto ang bawat piraso ng buhay na aking pinapangarap, isang hakbang sa bawat pagkakataon. Pero, sa isang kisapmata, lahat ng iyon ay naging alikabok, at ang nag-aantay sa akin ay isang landas na hindi ko alam kung alin ang tatahakin. Sa aking likuran, nakakalat ang mga labi ng kaligayahang inisip kong akin—isang ilusyon ng paraiso—at nakita ko ang sarili ko na dumadaan sa mga pagwasak habang ang liwanag sa paligid ko ay dahan-dahang kumukupa
