Kinabukasan ay maagang nagising si Zhyn upang maghanda sa kanyang pag-uwi. Well, literally, she has nothing to pack. ’Liban sa wala naman talaga siyang dalang kahit na ano—sarili lang niya. Masya man sa pagtila ng bagyo ay labis pa rin siyang nalulungkot. Binabaybay niya ang pasilyo nang marahan na para ba’ng inuokit niya sa kanyang balintataw ang mga detalye niyon. ‘It’s suffocating,’ ani niya sa kanyang isipan. She just knows that leaving everything behind is as painful as this. Habang naglalakad palabas ng black mansion, She could feel that every step she makes is getting heavier. Na para bang may nakakabit sa mga paa niya at pagka bigat-bigat niyon. But she clearly knows the reasons why. Iniangat niya ang kanyang mukha sabay suyod ng tingin sa paligid.
Nagtataka siyang napatingin sa
