SA ILALIM NG PUTING BUWAN

Sa isang maliit na probinsya sa Pilipinas, ang mga buhay ni Mateo at Isabella ay magkaiba ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, ang kanilang mga landas ay magtatagpo. Ito ang kwento ng pag-ibig na sisibol sa gitna ng pagkakaiba at pagkakataon. Si Mateo, isang binatang magsasaka na may pusong puno ng pangarap. Sa kanyang munting bukid, masaya siyang nagtatanim at nag-aalaga ng mga hayop. Ngunit sa kabila ng kanyang masayahing hitsura, may mga sandaling namumuhay siyang may kalungkutan. Lagi niyang hinahanap ang kahulugan ng kanyang buhay at ang kanyang pag-asa na may mas malalim pang dahilan kung bakit siya nandito. Si Isabella naman ay isang guro sa maliit na paaralan ng kanilang bayan. May puso siyang puno ng pagmamahal para sa kanyang mga estudyante, at handang gawin ang lahat para sa kanilang ikabubuti. Subalit, may mga pagkakataong napapaisip siya kung ito na ba talaga ang kanyang tadhana. Iniisip niya kung saan pa niya matatagpuan ang tunay na kaligayahan. Isang araw, sa taas ng bundok na may magandang tanawin ng buong probinsya, nagkaroon ng komunidad na pagtitipon. Sa ilalim ng puting buwan, nagkakaroon ng pagkakataon ang mga tao na magbigay-pugay sa kalikasan at sa mga saloobin ng bawat isa. Dito magtatagpo sina Mateo at Isabella. Nakatayo si Mateo sa tabi ng mga tanim na halaman, tila ba siya'y bahagi ng kalikasan. Naroon ang kanyang mga pangarap na parang mga butil ng palay, naghahanap ng tamang pagkakataon na lumago. Habang si Isabella naman ay kasama ang kanyang mga estudyante, nagtuturo ng mga awit na nagpapahayag ng pagmamahal sa kalikasan. Nagkatinginan sina Mateo at Isabella sa ilalim ng liwanag ng puting buwan. Sa mga oras na iyon, tila ba napagtanto nilang ang bawat isa'y may pagkakaugnay. Ngunit ang mga salita ay hindi kinailangan; ang mga mata at mga ngiti ay sapat nang magpahayag ng kanilang mga damdamin. Habang ang gabi ay naglalaho, dahan-dahang lumapit si Mateo kay Isabella. Tinulungan niyang pigilan ang apoy mula sa mga kawayan na kanilang ginamit sa seremonya. Sa simpleng pagtulong na iyon, nagkaroon sila ng pagkakataong magkausap. "Maganda ang mga awit na iyong itinuro sa mga bata," sabi ni Mateo, may ngiti sa kanyang labi. "Talaga bang giliw sa kalikasan ang iyong mga mata?" sagot ni Isabella, na hindi rin mapigilang ngumiti. Sa pag-uusap na iyon, natuklasan nila na mayroon silang mga pangarap at mga pag-asa na may mga katulad nila. Si Mateo na may pangarap sa pag-aararo, at si Isabella na may pangarap sa pagtuturo. Habang ang mga araw ay nagdaan, nadiskubre nila ang mga bagay na kanilang natutunan sa isa't isa. Si Mateo ay nagkaroon ng mas mataas na pagpapahalaga sa edukasyon at si Isabella ay mas nauunawaan ang halaga ng pag-aalaga sa kalikasan. Naging magkaibigan sila, at habang lumilipas ang mga araw, tila ba may mas malalim pang koneksyon na nabubuo. Ang kanilang pagkakaibigan ay nagiging pundasyon ng isang pag-ibig na magbibigay-liwanag sa kanilang mga landas. Patuloy itong Susunod...