It's so dangerous. Dapat hinayaan mo nalang ang mga pulis."
"Paano po kung nakatakas ang magnanakaw? Paano na ang mga card ni mommy?"
"Magagawahan iyan ng paraan. Just do not risk your life again. Mag-ingat ka naman, Twyla. Pahalagahan mo naman ang buhay mo."
"I'm sorry, po. I will not do it again."
"Talagang hindi na." Sabi ni Daddy at nag walk out.
What did I do? "Dad." Tawag ko.
"It's okay. Ako na ang bahala sa daddy mo. Pumasok ka na muna sa kuwarto mo." Pag-alo ni mommy.
Tumango na lamang ako at umakyat na ng aking kuwarto. Nagpalit ako ng pambahay na damit. How will I deal with it? I will just not think about it. I need a peace of mind.
Nagpahinga na lamang ako sa aking kuwarto. Bumangon lang ako sa pagkakahiga nang kumatok si Dwylle. We're silent on our dining table while eating our dinner. It is so awkward. Mga tunog lang ng kubyertos ang naririnig.
Nakakabinging katahimikan ang namayani sa buong dining room. I want to break the silence but how? I can't even stared to where daddy is. Natapos ang aming dinner ng walang imikan.
"I will wash the dishes, Mom." I volunteered.
"Okay." Maikling sagot ni mommy.
Inayos ko na ang mga huhugasang plato. I started washing it. This is just my third time washing the dishes, I think.
"Hey, Ate!" Halos batuhin ko ng sponge si Dwylle nang lumapit sa akin para mang-gulat.
"Do you want me to throw this to you?" Baling ko sa kaniya at ipinakita pa ang sponge na hawak.
"No."
"Tsk. What is it?" Sabi ko at ipinagpatuloy na ang paghuhugas ng mga plato.
"Matutuloy kaya tayo bukas?" Mahina niyang tanong.
"What?" Lito ko siyang binalingan.
"Hindi ba bukas tayo pupunta doon sa bundok para mangabayo?"
"Bukas na pala 'yon?" Nakalimutan ko na kasi. Excited pa naman ako.
But how was it? Hindi nga ako pinapansin ni daddy. "Ask daddy." Maikli kong sagot.
"Wala ka namang kuwentang kausap ate." Reklamo ni Dwylle.
"Sino ba kasing nagsabi sayo na kausapin mo ako?"
Umalis nalang siya na hindi sinasagot ang tanong ko. "Ate! OMG!"
"Ano?" Iritado kong tanong sa kapatid ko.
Sumisigaw kasi siya, wala pa naman ako sa mood. Nakakainis lang.
"Get ready! Pupunta tayo doon sa bundok na sinasabi ni daddy." Masaya niyang sambit.
"Tsk.'Wag mo nga akong lokohin."
Hindi ako naniniwala sa kaniya. Dad is mad at me.
"Oo nga. Sinabi ko sa kaniya kagabi."
"Okay."
"Dalian mo na diyan. Tanghali na ate." Reklamo nito.
"Hindi ako sasama." I don't want to go I am not in the mood right now.
Even the truth is I really want to go and try riding horse. I'm wondering what it feels? Or is it easy? I want to try it even just once.
"Is this your first time to ride horse?" Tanong ng trainor.
"Yes po."
"You must wear helmet. Just relax and remain calm so the horse will not panic."
Tumango ako sa sinabi ng trainor. Sa totoong lang ay kinakabahan talaga ako. Baka kasi mahulog ako kapag tumakbo ang kabayo. Nakinig akong mabuti sa instructions ng trainor.
"Take it slowly at first. Your horse will be able to sense if you aren't confident and may try to take control."
On my first try, I fell fortunately and was caught by the trainor. Sinamahan ako ng trainor na sumakay sa kabayo.
She taught me first and we ride the horse together. She guided me what I must do. Sometimes I get what she saying but most of it I didn't. I really don't have a talent huh?
"Do you want to enjoy riding it?" Tanong ng trainor na nakangiti.
"I want to enjoy it but I don't know how to ride."
"You want it to run faster?"
Tumango ako ng walang pag-aalinlangan. It's fun so I want to try riding the horse while it's running fast.
"Then, let's exchange position."
Ibinababa ako ng trainor at inilipat sa kaniyang likuran. "You need to hold on me tight."
Humawak nga ako sa trainor ng mahigpit. "Ready?" Sabi niya at pinatakbo na agad ang kabayo.
Our horse was running very fast so I enjoyed riding it. The wind blows my hair. I feel amazing. Sa pag e-enjoy namin ay hindi namin nakita ang papalapit na kabayong tumatakbo rin. Nagkabungguhan ang dalawang kabayo.
The horse galloped so we fell into a cliff after the collision. Our bodies are full of blood now.
"Are you okay?" Mahinang tanong ng trainor habang namimilipit sa sakit.
I was surprised with her current situation. Mas malala ang nangyari sa kaniya dahil butas ang kaniyang noo. Sa akin ay sugat lang sa tuhod at balikat. What the f**k happened?
"I am okay. How about you?" Sagot ko habang kinakapa ang aking cellphone sa aking bulsa.
I need to call the ambulance. But how? My phone is missing. "Where is it?" Taranta kong tanong sa sarili.
Umayos ako ng upo at hinanap ang aking cellphone ngunit wala talaga ito sa aking bulsa. Inilibot ko ang aking paningin para tignan kung nasaan kami. Napakalalim ng bangin na aming kinahulugan. Can we survive to this? Nahagip ng aking paningin ang isang batang nabalot ng dugo.
"Holyshit!" Sigaw ko.
"W-what's wr-?" Narinig kong tanong ng trainor kaya lumingon ako sa banda niya.
Nakapikit na siya at mukhang wala ng malay. Gumapang ako palapit sa bata. I removed the hairs that covering the child's face. Mas napamura lang ako ng malutong.
It's Dwylle! "Hey Ate! Wake up!" Halos murahin ko ang kung sinong yumuyugyog sa akin ngayon.
Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata at nakita ang mukha ng aking kapatid. It's just a dream?! f**k! It's just a dream!
"Ano ba? Bakit ka ba nang gigising? Ang aga aga." Sira na nga ang mood ko mas sisirain pa ng batang ito.
"Get ready! Pupunta tayo doon sa bundok na sinasabi ni daddy." Masaya niyang sambit.
"Tsk. 'Wag mo nga akong lokohin."
"Oo nga. Sinabi ko sa kaniya kagabi."
Wait, i remember this scene. What the hell is wrong? s**t! Why am i not aware that it was just a dream this time? Yesterday i had a lucid dream but why i have nothing now?
"Dalian mo na diyan. Tanghali na, ate naman." Reklamo nito.
Kumakanta pa itong lumabas ng aking kuwarto. Kahit na i-lock ko ang aking kuwarto ay mabubuksan niya ito. Inihatid kami ni daddy sa sinasabi niyang bundok na pupuntahan namin.
"I'll just pick you up here later, okay?" Paalam ni daddy.
"Yes po." Sagot ng aking kapatid.
"Don't worry, the trainor here are trustworthy."
"Sige po."
"Ikaw na ang bahala sa kapatid mo. Take care."
"Kayo din po. Bye, dad."
"Bye."
Iniwan kami ni daddy sa isang babaeng trainor na pamilyar sa akin.
"Write your name here." May isa pang babaeng trainor na mag t-train yata kay Dwylle.
Isinulat ko ang aking pangalan sa papel na iniabot ng babae pati na rin kay Dwylle.
"Are you ready?"
"Yes!" Excited na sagot ni Dwylle.
I remain my straight face. I don't know what should I feel. I want to enjoy it. But it's not easy to do that, i have to prevent what will happen. Nang sumakay na kami sa aming sariling kabayo ay hindi ko na maikalma ang aking sarili.
I need to get ready. My phone is safe on my pocket. What's more? I'm accepting my dream now, whoever gave this dream to me, thank you. It's like predicting what will happen next. Riscent is really right about this.
"Hey! Dwylle please be careful, alright?" Paalala ko sa aking kapatid.
"Don't worry I'll be alright. You're the one who must be careful here." Sagot niya at tumawa.
Tig-isa kami ng trainor ni Dwylle. At tama nga ang sabi ni daddy. Mukha namang mapagkakatiwalaan ang mga ito.
"Let's go!" Sabi ng trainor ni Dwylle at nauna na siyang tinuruan.
I don't know how to balance. I'm so bad at it, ang tagal ko ngang nag aral mag bike, ito pa kaya. Hawak ko ang tali ng kabayo habang hinihintay ang sarili kong trainor. Saan ba kasi nagpunta ang isang 'yon? Namumuti na ang aking mga mata kakahintay.
I am so bored. Buti nalang at hindi pa tuluyang pumuti ang aking mga mata nang dumating na rin ang aking trainor may kasamang lalaki na parang pamilyar sa akin.
I can't see his face properly because he was wearing a hoodie.
"Did you wait long?" Tanong ng babaeng trainor.
"No. It's okay."
"I'm sorry. By the way, this guy will be your new trainor."
"Po?" Gulat kong tanong.
"I have something important to do, it's emergency. He can train you better. Don't worry, just trust him. Alright?"
"Okay po. Thanks." Sagot ko nalang. Wondering who's this new trainor that seems familiar to me.
I was shock when i saw the guy who will train me. Gusto ko nalang magpatakbo sa kabayo. He removed his hoodie, his face is so clear to me. We are so close to each other, hindi ko alam na mas gwapo siya sa malapitan. How can i ride horse now?
I just wanna stay there and stare at his face the whole day. But why is he here? Is he stalking me? Don't assume, Twyla. This is why his face is familiar. He is the guy named Gail, and he will be my trainor. I think I can trust him more than the woman who's suppose to train me.
"Are you ready?" Narinig ko na naman ang kaniyang boses.
Stop it, Twyla! In a short time, I forgot what am i suppose to do. Tumango nalang ako nang wala sa sarili. I'm swear, we almost died in that accident! What happened in my dreams didn't followed by the reality, it gotten worse when it happened.
"Let's start, then."
I thought i'm gonna die because of that incident but the guy helped me prevent what will happen. I almost died! And i still cannot believe it until now. I'm expecting to fall while riding the horse but Gail helped me. No one get hurts.
The trainor of Dwylle is safe, who is supposed to die when if we fell in the cliff. Dwylle is safe too, her body is suppose to have a full of blood but it didn't came.
I don't want my dream to happen so i planned to prevent what will happen but in my situation, i can't do anything. Unexpected things happen and Gail save us all.Iiwant to thank him but he is already not there. Is this the third time he helped me?
When my original trainor came, he already left and i was not be able to thanked him. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya napapasalamatan pagkatapos ng mga naitulong niya sa akin. Why is he always leaving after saving my life? Does he know what will happen too?
Nakatulala ako sa bintana ng aking kuwarto habang pinapanood ang mga ibon na nasa ilalim ng malaking puno. They are making sounds, i think they are talking to each other while eating some fruits. Do they have their own language too?
"Ate!" I heard Dwylle calling me.
"What?" Sagot ko at ibinaba ang aklat na hawak.
"What are you doing?" Tanong niya at binuksan ang pintuan ng aking kuwarto. "I want to use my bike. Wanna go with me?"
Lumingon sa ako sa kaniya. "Saan naman tayo pupunta?"
"Let's go hiking. I wanna go to the mountain. Remember what's daddy said?"
I nodded at her. "Why do you need to use bike?"
"Gusto mo bang maglakad, ate?" Dwylle asked with a sarcastic tone.
"P'wede naman tayong ihatid ni dad."
"Hindi enjoy kapag gano'n." Inirapan niya ako. "Bahala ka, pupunta ako mag-isa kung ayaw mo."
"Wala akong sinabing ayaw ko 'no? I will go with you." Sambit ko at nagpalit ng proper clothes para sa pag h-hiking.
Ngumiti si Dwylle sa akin. "I'll just wait for you outside, ate!" Sigaw niya at isinara ang pintuan ng aking kuwarto.