World of Dream

Prologue Desteen Twyla's POV “The heck is wrong with my dream?!” Sigaw ko pagkagising sa isang umaga. Hindi naman siguro ako nakakaistorbo dahil soundproof ang aking kuwarto. I checked the time. Today is the first day of my summer vacation. My dream had been scary, leaving me with an eerie feeling. Was it because I slept late last night? Dahan dahan akong bumaba sa aking kama upang mag ayos ng aking sarili. I did my morning routine before going downstairs. I found my Mom cooking in the kitchen while my dad is drinking coffee in the dining area while reading a magazine. “Good morning po.” Bati ko habang palapit sa kanila. Sabay silang lumingon sa akin. “Morning.” Dad replied. I kissed his cheeks. “Good morning.” Si mommy naman. Lumapit ako sa kaniya at hinalikan rin ang kaniyang pisngi. “Do you want to eat your breakfast now?” Dugtong ni Mommy. “Sabi mo may lakad ka ngayon hindi ba?” Tanong naman ni Daddy. “Opo.” Sagot ko at umupo na sa dining table, sa tabi ni daddy. Sinabi ko kasi sa kanila kahapon na may pupuntahan kami ng aking kaibigan. Ang sabi niya ay gagala raw muna kami bago siya pumunta ng ibang bansa para doon magbakasyon. Pinagbigyan ko naman dahil mamimiss ko rin siya. Ako, hindi ko alam kung saan kami magbabakasyon. Wala pa kasing nasasabi sila mommy. Siguro dito lang kami sa bahay? I'll ask them later if we're going to have a vacation somewhere. Ngayon, nagdadalawang isip na ako kung sasama pa ba ako sa aking kaibigan para pumunta sa mall. Medyo may pag-aalinlangan ako dahil sa aking napanaginipan. Hindi naman siguro iyon mangyayari 'di ba? It's just a dream Twyla. Don't worry about it. I think that was a nightmare? “Let's eat breakfast now, then.” Kumuha na ako ng mga plato at nilagyan iyon ng kanin. I place the four plate on the table where they should be put and also, the spoon and fork beside it. “How about Dwylle?" Tanong ko pagkatapos malagyan ang mga plato ng kubyertos. "Where is she?” “She is still sleeping upstairs. Tawagin mo na para makakain na tayo." Utos ni mommy. “Okay po.” Bumalik ako sa taas at dumiretso sa kuwarto ng nakababatang kapatid. I knocked first before coming in. “Hey! Wake up!” Sabi ko habang niyuyogyog ang aking kapatid. Napakahirap gisingin ng batang 'to! Hinampas hampas ko ang kaniyang mga binti. At sinigawan ng ilang beses ngunit hindi parin siya gumigising. Hindi ba ganoon kasakit ang paghampas ko sa kaniya? Siguro? Dahil hindi pa siya bumabangon. After a few seconds of slapping her legs, i think it worked because she rolled around her bed. She lazily yawned. "What is it again, ate?!" Nagkasalubong ang kaniyang kilay. Nakapikit parin ang kaniyang mga mata. But she's stretching her arm. Again, talaga huh? Parang ngayon palang ako papasok sa kuwarto niya para gisingin siya sa araw na 'to? “Breakfast is ready!" Sigaw ko sa kaniya. "Just five more minutes." Sagot niya at bumalik ulit sa pagtulog. "What? Wake up! Bahala ka, baka ubusin ko ang ulam.” Panakot ko sa kaniya. Ayaw niya kasing nauubusan ng ulam dahil tamad magluto ng panibago. Mahilig siyang kumain kaya naman iyon ang p'wede kong panakot sa kaniya para lang bumangon. Agad naman na siyang nagmulat ng mata. Ngumiti ako sa kaniya at hinawakan ang dalawang paa para mahila siya pababa ng kaniyang kama. "Ano ba, Ate?" Tumayo siya at tinignan ako ng masama. She looked irritated. "Ano 'yan?" Natatawa kong tanong sa kaniya. She looks funny when she is making that face. "Susunod na ako. I'll just wash up." Inirapan niya ako at pumasok sa kaniyang bathroom. Tinalikuran ko na ang kuwarto niya at diretsong bumaba sa kusina. “Susunod na raw po siya.” Balita ko kay mommy pagkabalik ng dining area. Umupo na ako sa aking puwesto. Nagsimula na kaming kumain. Hindi rin naman nagtagal ay dumating na si Dwylle na bagong ligo. Takot iyang ubusan ko ng ulam. Sakto lang naman ang katawan niya. Napakabata pa nag g-gym na. I think it's normal? Hindi naman siya nag d-diet. Because i wouldn't let her do the diet thing. It's not good for her. Mas maganda pa yata ang katawan niya kaysa sa akin. I should go to the gym next time. No'ng nakaraang buwan pa yata ako huling nagpunta ng gym. Mas matanda ako kay Dwylle ng anim na taon. I'm already eighteen years old while Dwylle is turning to twelve. Like what i've said, i'm six years older than her. “How about you Dwylle? What's your plan today?” Dad asked. “I don't know. Hindi po ba tayo magbabakasyon?” Itinanong na ni Dwylle ang kaninang plano ko pa lang tanungin kila Daddy. “We'll plan about that.” Sagot ni Daddy sa tanong ni Dwylle. “Saan niyo ba gusto?” Si mommy na nasa aking harapan. “Kahit saan po.” I answered. “How about our new house in province?” “We have a new house?!” Gulat na tanong ni Dwylle. Huminto sa ere ang kaniyang kutsarang may lamang pagkain na dapat ay isusubo niya na. I'm not shock like Dwylle because i already heard about that a month ago. Pagkatapos naming magbreakfast ay agad na akong umakyat sa aking kuwarto para makapagbihis. As I got ready to leave, I wore my usual oversized shirt and black maong shorts. This is my style and i don't care if some people will judge me. Nakasanayan ko nang ganito kapag lumalabas hindi bale lang kung pormal ang pupuntahan or some party. Nagpaalam na ako kila mommy at daddy pagkatapos ng lahat. Tumulak na ako papunta sa lugar kung saan namin napagkasunduang magkita ng kaibigan kong si Riscent. Pagkalabas ko palang ng aking sasakyan ay agad na siyang bumati. “Hi! Oh my gosh! I will surely miss you.” She said while hugging me. I hugged her back. “I will miss you too.” Sabi ko pagkatapos ng yakapan namin. “So, Let's go?” Anyaya niya at kinuha na ang kamay ko para hilahin iyon. "Ano ba 'yan? Parang wala kang short?" Reklamo niya sa suot ko. “This is my style." Sagot ko at sumunod nalang sa kaniya. “Kumain ka na ba?” Tanong niya sa kalagitnaan ng aming paglalakad papasok sa isang mall. “Yeah. Ikaw?” Pumasok kami sa isang mall na hindi masyadong maraming tao. Ayaw kasi nitong si Riscent sa maraming tao dahil siksikan at mainit kahit na may aircon. Ako rin naman. “Tapos na.” Sagot niya at sabay kaming pumasok sa isang tindahan sa loob ng mall. But sometimes i don't have a choice. So, i'm entering a mall even though there are so many people inside. Medyo nasasanay na rin naman ako dahil madalas na ganoon. “Pumili ka ng kahit anong gusto mo. Libre ko.” My bestfriend said. “Talaga?” Masayang kumpirma ko sa kaniyang sinabi. “Hindi ba sinabi ko na sa'yo?” Nagtaas siya ng kilay. “Yeah. Ang swerte ko naman sa iyo.” I answered. “Don't tease me. Ako rin naman ah? Ang swerte ko dahil nagkaroon ako ng kaibigan na katulad mo.” “Hey! We're starting again! Stop it.” Saway ko sa kaniya. Alam ko na kasi ang susunod na mangyayari kung hindi ko siya pipigilan. “You started it?” She chuckled. Nagtawanan kami habang pumipili ng dress na gusto niya. “What do you prefer? Anong mas bagay sa'kin?” Tanong niya habang ipinapakita ang sky blue na dress at ang isa ay white. “Parehas namang bagay sa iyo 'yan.” Sagot ko habang nagtitingin din ng dress para sa akin. Iyon naman kasi ang totoo, lahat ng mga damit na pinipili niya ay bagay sa kaniya. Siyempre ano bang damit ang hindi babagay sa napakagandang katawan niya? “Really?” Pinagtaasan niya ako ng kilay. "You're fooling me again." "I'm not." Umiling ako sa kaniya. "Totoo, Ma'am. Bagay po sa inyo ang dalawang 'yan." Sabi naman ng isang saleslady na nag-aassist sa amin. Tumango ako. “I'll buy them both, then.” Sabi niya at sabay na inilagay ang piniling damit sa kaniyang braso. “I want a fit body, like yours.” I said in the middle of choosing some outfit to buy. Hindi ko talaga maiwasang mainggit sa mga taong nakikita kong maganda ang pangangatawan. “Because you don't believe in yourself.” She rolled her eyes at me. “Tsk.” Sabi ko nalang at ipinagpatuloy ang pamimili. “Just appreciate your own kind of beauty.” Pangaral pa niya. “How? I need tutorial." I chuckled. She chuckled with me. “Hay naku! Walang mangyayari sa'yo kung gan'yan ka! Be confident, okay?” “Palibhasa, ikaw perfect!” “Don't say that. I'm not perfect and no one is.” “Ewan ko! Tama na nga ito.” Sabi ko nalang at nagpatuloy sa pagpili ng dress. Napadami yata ang napili naming gamit ng aking kaibigan. “Baka maubusan ka nito ng pera, ang dami nating pinamili.” Sabi ko habang inilalapag ang mga pagkaing nabili namin sa may counter. “Ako? Mauubusan ng pera? Kailan 'yon nangyari?” Natatawang saad niya. “Magkakaroon ka na ng award niyan. Top one sa pagwawaldas ng pera.” “Don't worry too much. I have my own money.” She winked at me. Hindi ko namalayan na inabot na pala kami ng tanghalian sa pamimili. Kaya siguro kumakalam na rin ang aking sikmura. “Let's eat first, before going home." Sabi ni Riscent. I agreed with her. But my unease returned, and I felt a sense of worry. Everything was unfolding exactly like my dream. s**t! This is it! Kanina ko pa ito nararamdaman, something is wrong and weird. Kanina, akala ko ay guni-guni ko lang ito pero nandito na. I'm already here, hindi ko na kaya pang umatras. Pinaghalong kaba at takot ang aking nararamdaman. This is f*****g crazy! Can you believe it?! All of this scene was on my dream a while ago, before i woke up. Lahat ng pangyayari ay tugmang tugma talaga. Gaya ng aking napanaginipan kanina, simula pagbangon ko. What i did a while ago in our house. Waking up my younger sister. Driving my car and then, here. What's wrong with me? Nababaliw na ba ako? O ginugutom lang talaga? “Hey?! Ba't ka natulala riyan? What's your order?” Nabalik lang ako sa reyalidad nang biglang sigawan ako ng aking kaibigan. Tumingin ako sa aking kaibigan at sa menu na nasa aking harapan. Bumaling rin ako sa waiter na naghihintay. Nakatayo sa gilid ng aming lamesa na may kakaibang tingin sa aking kaibigan. Alam kaya ni Riscent kung anong nangyayari? Alam kaya niya kung ano ang susunod na mangyayari? Is this for real? Tumitig ako sa kaniyang napakainosenteng mga mata. Nababasa ko sa kaniyang mga mata na talaga'ng walang siyang ideya sa nangyayari at wala siyang alam sa kung ano ang mangyayari. She doesn't know anything. Sobrang bilis na ng t***k ng aking puso dahil sa kaba na kasalukuyan kong nararamdaman. Kung kanina ay hindi ako naniniwala sa aking napanaginipan, ngayon ay unti unti na nga akong naniniwala. Anong gagawin ko para maisalba ang aking kaibigan? Halos mawala ako sa aking matinong pag-iisip ng dahil dito. Napakalaki ba naman kasi ng problema kong ito! I just want to scream because i don't know what to do. Mababaliw na ako! “Hoy! What's wrong?!” She asked. Tumingin ako sa relong nasa aking palapulsuhan. Ilang minuto na lamang mangyayari na ang aking kinakatakutan. Even though, i'm not really sure if it will happen, i will trust my dream. Dahil simula pa lang kanina, ramdam ko na ito.